Kabuczka biała (Dictyocatenulata alba Finley & E.F. Morris) – gatunek grzybów należący do klasy miseczniaków (Lecanoromycetes). Ze względu na współżycie z glonami zaliczany jest do porostów.
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Incertae sedis, Incertae sedis, Ostropomycetidae, Lecanoromycetes, Pezizomycotina, Ascomycota, Fungi.
Po raz pierwszy opisali go David E. Finley i Everett F. Morris w 1967 r. na drzewie buka. Jego dokładna taksonomia nie jest znana. Synonim: Cheiromycina ananas Aptroot & Schiefelb. 2003. Jest jedynym gatunkiem monotypowego rodzaju Dictyocatenulata Finley & E.F. Morris 1967 (kabuczka). Polska nazwa rodzaju i gatunku według Lichenes of Poland. A fifth annotated checklist.
Morfologia Plecha Skorupiasta, rozlana, zwarta, gładka, powierzchnia w stanie suchym szarozielona, w stanie wilgotnym ciemnozielona, matowa. na przekroju bardzo cienka, nieregularnie rozwinięta, nie wyraźnie korowata. Fotobiont często zanurzony w podłożu, trentepolioidalny złożony z komórek o średnicy 7–12 μm. Askokarp typu koremium, zdeterminowany, pojedynczy, rzadko rozgałęziony, o wysokości (0–)100–1500 μm. Trzon kremowy, gładki, o średnicy 25–175 μm. Strefa płodna wypukła, biała, tej samej średnicy co trzon lub rzadko do 300 μm, górna powierzchnia nierówna, gdy pokryta skupiskami zarodników, później staje się wklęsła i kremowa (tego samego koloru co trzon). Cechy mikroskopowe Strzępki trzonu równoległe, gęste, bezbarwne, komórki o wymiarach 5–17 × 1–2 μm. Konidiofory o średnicy do 3 μm powstają ze strzępek trzonu i są podobne do nich. Komórki konidiogenne bezbarwne, gładkie, pochodzące albo bezpośrednio z koremium, a następnie wydłużone, cylindryczne, 5–11 × 2,5–3 μm, albo z innych zarodników, a następnie często „dwukomórkowe”, każda komórka od niemal cylindrycznej do lekko maczugowatej, często grubsza w pobliżu zarodników, 3–6,5 × 1,5–3 μm. Jedna z komórek pełni funkcję komórki zarodnikowej, druga zaś rolę konidioforu. Konidia prawie kuliste do krótko elipsoidalnych, murkowate, przeważnie 10–25(–40)-komórkowe, hialinowe, 7–14(–18) × 7–11 m; pojedyncze komórki prawie kuliste do krótko elipsoidalnych, gładkie, przeważnie o średnicy 2,5–3,5 m.
Występowanie i siedlisko Występuje w Ameryce Północnej, Europie i Azji. W Europie Środkowej i Wschodniej jest szeroko rozprzestrzeniony i lokalnie pospolity, w Europie Zachodniej rzadki lub nie występuje.
Występuje głównie na gładkiej korze drzew klonu, brzozy, dęba, buka, często u zacienionej podstawy pnia, ale czasami także na skałach. Zwykle tworzy rozległe płaty nieprzeplatane z innymi porostami.
Przypisy
Kategoria:Lecanoromycetes Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Porosty