Stanisław Janasik (ur. 26 kwietnia 1882 w Poznaniu, zm. 6 grudnia 1942 w Rzymie) – polski duchowny, doktor prawa kanonicznego, rektor Arcybiskupiego Seminarium Duchownego w Poznaniu, audytor Roty Rzymskiej (1930–1942), rektor Kościoła i Hospicjum św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Rzymie.
Życiorys W 1906 roku ukończył studia filozoficzno-teologiczne w Gnieźnie i Poznaniu. Po zakończeniu seminarium jeszcze przed święceniami został wysłany przez swoich przełożonych na studia z prawa kanonicznego na Papieski Uniwersytet Gregoriański. W trakcie studiów w 1907 roku przyjął święcenia kapłańskie. Doktorat uzyskał w 1908 roku. Następnie powrócił do Polski, gdzie pełnił obowiązki wikariusza parafialnego; najpierw w latach 1908–1910 w parafii Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny we Włościejewkach, a następnie w latach 1910–1914 w parafiach: Bożego Ciała i św. Marcina (obie w Poznaniu). Po epizodzie pracy duszpasterskiej rozpoczął pracę uniwersytecką jako wykładowca w Arcybiskupim Seminarium Duchownym w Poznaniu i Wydziale Prawa Uniwersytetu Poznańskiego. W latach 1919–1928 pełnił funkcję rektora Arcybiskupiego Seminarium Duchownego w Poznaniu – mianował go na ten urząd arcybiskup Edmund Dalbor. Następny ordynariusz archidiecezji, abp August Hlond, mianował go oficjałem Sądu Metropolitarnego w Gnieźnie. Obowiązki te, wraz z innymi pomniejszymi funkcjami w Kurii i Seminarium Gnieźnieńskim, sprawował do 1930 roku, kiedy to został mianowany audytorem Roty Rzymskiej i rektorem Kościoła i Hospicjum św. Stanisława w Rzymie.
Znaczenie Głównymi zasługami Janasika dla kościoła św. Stanisława w Rzymie było rozpoczęcie renowacji zabytkowego obiektu sakralnego oraz uporządkowanie stanu prawnego dotyczącego sprawowania zarządu nad świątynią i hospicjum w ramach toczącego się sporu pomiędzy stroną kościelną a urzędnikami państwa polskiego. Działalność Janasika jako audytora Roty Rzymskiej pozostawiła po sobie szeroką spuściznę opublikowanych wyroków sądowych, które dziś stanowią materiał źródłowy dla badań z zakresu prawa kanonicznego. Poza swoimi codziennymi obowiązkami w Rzymie, Janasik pełnił również rolę eksperta i doradcy z zakresu prawa. Pomagał diecezji katowickiej – za rządów bpa Arkadiusza Lisieckiego i bpa Stanisława Adamskiego – odzyskać majątek kościelny znajdujący się na terenie Czechosłowacji. Popularność księdza Stanisława Janasika była na tyle duża, że gdy w 1939 roku zastanawiano się nad wyborem nowego arcybiskupa Warszawy, o jego nominacji toczyły się powszechne spekulacje w prasie – wybuch II wojny światowej uniemożliwił wybór nowego ordynariusza.
Przez lata swojej działalności zgromadził bardzo bogaty księgozbiór, którym posługiwał się podczas pracy akademicko-prawniczej. W księgozbiorze znajdują się książki, posiadające odręczne notatki świadczące o tym, że to właśnie te pozycje były przez niego wykorzystywane podczas sporu prawnego o zarząd nad Hospicjum i Kościołem św. Stanisława w Rzymie. Księgozbiór od 2001 roku znajduje się w Bibliotece Teologicznej Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach – jest częścią tak zwanej Kolekcji rzymskiej.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Polscy duchowni Kategoria:Polscy kanoniści Kategoria:Rektorzy Arcybiskupiego Seminarium Duchownego w Poznaniu Kategoria:Urodzeni w 1882 Kategoria:Zmarli w 1942