Władysław Tondos (ur. 6 października 1900 w Kalinie Małej w powiecie miechowskim, zm. 15 września 1973 w Zakopanem) – polski lekarz, specjalista chorób płuc, działacz konspiracji niepodległościowej w czasie II wojny światowej.
Życiorys W 1932 roku uzyskał dyplom lekarza na Uniwersytecie Medycznym w Poznaniu, a rok później doktoryzował się pod kierunkiem prof. Pawła Gantkowskiego. W tym samym roku podjął pracę w Sanatorium „Odrodzenie” jako ftyzjatra. Po odbyciu praktyki uzyskał asystenturę u prof. Olgierda Sokołowskiego, pod którego kierunkiem pracował do 1939 roku.
Podczas II wojny światowej działał jako lekarz w strukturach Związku Walki Zbrojnej. Za przynależność do konspiracji został aresztowany i był torturowany w gestapowskim więzieniu „Palace” w Zakopanem. Następnie trafił do niemieckiego obozu koncentracyjnego Auschwitz, gdzie przebywał przez pięć lat, niosąc pomoc medyczną współwięźniom. Po powrocie do Zakopanego objął stanowisko ordynatora w Sanatorium im. Tytusa Chałubińskiego. W późniejszym okresie kierował nowo otwartą poradnią przeciwgruźliczą w Nowym Targu.
W 1965 roku zeznawał we Fryburgu jako świadek w procesie przeciwko esesmanom z zakopiańskiego więzienia „Palace” – Robertowi Weissmannowi i Arno Sehmischowi.
Zmarł w Zakopanem, gdzie został pochowany.
Medale i odznaczenia Odznaka „Za wzorową pracę w służbie zdrowia” Medal 10-lecia Polski Ludowej Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
Przypisy
Kategoria:Polscy lekarze Kategoria:Ludzie związani z Zakopanem Kategoria:Więźniowie KL Auschwitz Kategoria:Członkowie Związku Walki Zbrojnej Kategoria:Urodzeni w 1900 Kategoria:Zmarli w 1973