Siegfried Straub (ur. 22 czerwca 1918 w Braniewie, zm. 10 marca 1944 na Oceanie Atlantyckim) – niemiecki oficer marynarki, Oberleutnant zur See, dowódca niemieckiego okrętu podwodnego .
Życiorys mały|Tonący okręt U-625 po trafieniu miną głębinową Urodził się w Braniewie w ewangelickiej rodzinie nauczyciela Hugo Strauba (1863–1921) i Olgi z domu Klein (1878–1944). Miał trójkę starszego rodzeństwa. Rodzina mieszkała w Braniewie przy Poststraße (obecnej Hozjusza), następnie przy Malzstraße 7 (obecnej ul. Sikorskiego).
16 września 1939 roku wstąpił do marynarki wojennej. W grudniu 1940 roku został oddelegowany do lotnictwa morskiego. W okresie od kwietnia do września 1941 roku ukończył kurs obsługi okrętów podwodnych. Od września 1941 roku do kwietnia 1942 roku był oficerem wachtowym w bazie okrętów podwodnych „Fega”. Od 4 czerwca 1942 roku był pierwszym oficerem wachtowym na okręcie podwodnym U-625. W sierpniu-listopadzie 1943 roku ukończył kurs dowódców okrętu. Od listopada 1943 roku był instruktorem strzelectwa w szkole torpedowej Marineschule Mürwik. Od 26 stycznia 1944 roku był dowódcą okrętu U-625. 29 lutego wyruszył w swoją pierwszą i ostatnią kampanię. 10 marca U-625 został zatopiony na północnym Atlantyku na zachód od Irlandii przez bomby głębinowe wystrzelone przez kanadyjską łódź latającą „Short Sunderland”Rainer Busch, Hans-Joachim Röll: Der U-Boot-Krieg 1939–1945. Band 4: Deutsche U-Boot-Verluste von September 1939 bis Mai 1945. E. S. Mittler und Sohn, Hamburg u. a. 1999, ISBN 3-8132-0514-2, s. 203, 236.
10 marca 1944 roku U-625 został zauważony i zaatakowany przez kanadyjską łódź latającą „Short Sunderland” na północnym Atlantyku, na zachód od Irlandii. Dowódca okrętu Siegfried Straub początkowo odpowiedział ogniem przeciwlotniczym, ale potem zdecydował się na zanurzenie okrętu. Jednak detonacja bomb głębinowych „Short Sunderlanda” wyrzuciła łódź z powrotem na powierzchnię, po czym zaczęła ona tonąć. Chociaż większość załogi U-625 zdołała wsiąść na tratwy ratunkowe i ponton przed zatonięciem łodzi, nikogo nie uratowano. Zginęła cała 53-osobowa załogaPaul Kemp: Die deutschen und österreichischen U-Boot-Verluste in beiden Weltkriegen. Urbes Verlag, Gräfelfing vor München 1998, ISBN 3-924896-43-7, s. 183..
Odznaczenia 30 listopada 1942 – Krzyż Żelazny II klasy 7 lutego 1943 – Odznaka Wojny Podwodnej (U-bootskriegsabzeichen) 21 sierpnia 1943 – Krzyż Żelazny I klasy wrzesień 1943 – Odznaka za Służbę Wojskową IV klasy
Przypisy
Kategoria:Dowódcy niemieckich okrętów podwodnych z okresu II wojny światowej Kategoria:Niemieccy uczestnicy bitwy o Atlantyk 1939–1945 Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Żelaznym Kategoria:Odznaczeni Odznaką za Służbę Wojskową (III Rzesza) Kategoria:Urodzeni w 1918 Kategoria:Zmarli w 1944 Kategoria:Ludzie urodzeni w Braniewie Kategoria:Ofiary II wojny światowej