Józef Muchla (ur. 18 marca 1894 w Wanatach, zm. 25–27 kwietnia 1940 w Kalininie) – przodownik Policji Państwowej, plutonowy rezerwy Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Antoniego i Anny z Jabłońskich urodzony 18 marca 1894 we wsi Wanaty, w ówczesnym powiecie częstochowskim guberni piotrkowskiej. Od września 1905 do czerwca 1908 uczył się w szkole powszechnej prof. Kitla w Częstochowie. Od października 1908 do 1914 pracował w Przędzalni i Tkalni Juty „Warta” w Częstochowie, w charakterze tkacza. W czasie I wojny światowej pomagał rodzicom na gospodarstwie rolnym.
11 października 1918 wstąpił jako ochotnik do 2 kompanii 2 pułku piechoty Legionów. 1 stycznia 1919 został skierowany do szkoły podoficerskiej w Zegrzu Północnym. 1 marca tego roku, po ukończeniu szkoły, został przeniesiony do 3 pułku piechoty Legionów na stanowisko instruktora 2 kompanii. 11 kwietnia wyruszył z pułkiem na front litewsko-białoruski. W czasie walk awansował na kolejne stopnie: starszego szeregowca (20 maja 1919), kaprala (1 lipca 1919) i plutonowego (1 czerwca 1920). Wyróżnił się w walce pod wsią Krzywicze. 15 listopada 1920 we wniosku na odznaczenie Orderem Virtuti Militari napisano:
2 marca 1921 został przeniesiony do 3 dywizjonu żandarmerii wojskowej, a 31 sierpnia tego roku zwolniony do rezerwy. Po zwolnieniu z wojska „pozostawał u rodziców”. 15 lutego 1922 został przyjęty do Policji Państwowej. W 1923 na kursach dokształcających w Sosnowcu uzupełnił wykształcenie w zakresie sześciu klas szkoły powszechnej. W 1931 awansował na starszego posterunkowego. 26 kwietnia 1936 został przeniesiony z Komendy Powiatowej PP w Będzinie do Kompanii „D” Rezerwy PP w Częstochowie, 19 października tego roku do I Komisariatu PP w Częstochowie, skąd 3 marca 1937 skierowany został do II Komisariatu PP w Sosnowcu i tam pełnił służbę we wrześniu 1939.
W nieznanych okolicznościach, po agresji ZSRR na Polskę (17 września 1939), dostał się do sowieckiej niewoli i został osadzony w obozie w Ostaszkowie. 24 lub 25 kwietnia 1940 został przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Kalinińskiego (lista nr 045/3 z 22 kwietnia 1940). Między 25 a 27 kwietnia 1940 został zamordowany w Kalininie (obecnie Twer) i pogrzebany w Miednoje. Od 2 września 2000 spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Miednoje. Symboliczny grób znajduje się na cmentarzu przy ul. Smutnej w Sosnowcu z podanym rokiem śmierci 1945 (sektor 10, rząd 7, grób 13).
Był żonaty z Salomeą z Podstawskich (1888–1967), dzieci nie miał. Posiadał 40 prętów placu w Sosnowcu.
Postanowieniem nr 112-52-07 Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 został awansowany pośmiertnie na stopień aspiranta Policji Państwowej. Awans został ogłoszony 10 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 2223 – 28 lutego 1921 Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Zobacz też jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku) obozy NKWD dla jeńców polskich ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Kalininie
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Funkcjonariusze Policji Państwowej zamordowani w Kalininie Kategoria:Ludzie związani z Częstochową Kategoria:Ludzie związani z Sosnowcem Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Podoficerowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Polscy tkacze Kategoria:Przodownicy Policji Państwowej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1894 Kategoria:Zmarli w 1940 Kategoria:Żołnierze 2 Pułku Piechoty Legionów Kategoria:Żołnierze 3 Pułku Piechoty Legionów Kategoria:Żołnierze żandarmerii II Rzeczypospolitej