Berta Pīpiņa (ur. 28 września 1883 w , zm. na Syberii) – łotewska nauczycielka, feministka i polityczka. Pierwsza kobieta wybrana do Sejmu Łotwy, jednoizbowego parlamentu Łotwy. W latach 1936–1938 wiceprzewodnicząca Międzynarodowej Rady Kobiet.
Życiorys Berta Ziemele urodziła się 28 września 1883 w parafii . Jej rodzice byli właścicielami gospody i rolnikami. Ukończyła żeńskie gimnazjum w Bausce. W 1901 roku została nauczycielką i wyjechała do pracy w Charkowie. Od 1904 do 1908 roku uczyła się na logopedę w Berlinie. W późniejszych latach podróżowała w Szwajcarii i Rosji, gdzie badała systemy edukacyjne w tych państwach. Powróciła na Łotwę w 1910 roku, gdzie wyszła za mąż za , łotewskiego dziennikarza i krytyka literackiego.
Od 1922 roku rozpoczęła aktywność w , łotewskiej organizacji działającej na rzecz praw kobiet. W 1925 roku została wybrana przewodniczącą organizacji, zastępując na tym stanowisku Zelmę Cēsniece-Freidenfelde, jej pierwszą przewodniczącą. W 1936 roku została wiceprzewodniczącą Międzynarodowej Rady Kobiet, nie uzyskała jednak reelekcji w 1938 roku. Brała udział w kongresach organizacji w Wiedniu (1930), Sztokholmie (1933), Paryżu (1934 ) i Dubrowniku (1936). W 1930 roku współzałożyła , organizację grupującą kobiece organizacje na Łotwie. Została wybrana jej pierwszą przewodniczącą, a funkcję tę pełniła do 1935 roku.
Publikowała w magazynie Lejaskrodzinieka meita, który współzałożyła w 1934 roku. W trakcie II wojny światowej została zesłana na Syberię, jej dalsze losy nie są znane.
Działalność polityczna Była jedną z założycielek oraz członkinią rady partii . Została pierwszą kobietą wybraną do komitetu centralnego partii na Łotwie. Po zakończeniu I wojny światowej, w 1919 roku została członkinią rady miejskiej w Rydze. Zajmowała to stanowisko do 1931 roku. W latach 1925–1928 była przewodniczącą komisji ds. ubogich, a od 1928 do 1931 roku była przewodniczącą komisji rewizyjnej. W tym samym roku została wybrana deputowaną Sejmu Łotwy z ramienia Demokrātiskais Centrs. Została pierwszą kobietą wybraną do parlamentu Łotwy. W Sejmie objęła stanowisko przewodniczącej komisji ds. samorządów i sekretarz komisji ds. petycji. Sprzeciwiała się prawu, które miało na celu wymusić na zamężnych kobietach na Łotwie rezygnacji z płatnej pracy po zawarciu związku małżeńskiego.
Życie prywatne i śmierć Jej mężem był (zm. 1927), łotewski krytyk literacki. Mieli dwie córki i syna. W trakcie II wojny światowej została zesłana na Syberię, jej dalsze losy nie są znane. Przypisy
Kategoria:Łotewscy nauczyciele Kategoria:Łotewskie ofiary prześladowań komunistycznych 1917–1991 Kategoria:Posłowie do Saeimy Kategoria:Radni Rygi Kategoria:Urodzeni w 1883 Kategoria:Zmarli w 1942