Warszawa 1956 – polski film dokumentalny z 1956 roku w reżyserii Jerzego Bossaka i Jarosława Brzozowskiego, zaliczany do dzieł czarnej serii polskiego dokumentu.
Treść Film ukazuje kontrast między odbudowaną częścią powojennej Warszawy a jej zniszczeniami wojennymi. Pierwsza część zawiera ujęcia nowoczesnego miasta: nowe bloki mieszkalne, ulice z tramwajami, zadbane elewacje Starego Miasta oraz Pałac Kultury.
Druga część filmu prezentuje zakątki miasta, gdzie zachowały się ruiny zniszczonych podczas II wojny światowej kamienic. W zdegradowanej przestrzeni toczy się codzienne życie mieszkańców: latające gołębie, schodzące na sznurze pranie, bawiące się dzieci oraz pracujące kobiety. Głównym wątkiem filmu jest obraz małego dziecka, które niepostrzeżenie oddala się w stronę przepaści. Scena buduje napięcie zagrożenia dla bezpieczeństwa dziecka w zniszczonej kamienicy, za pośrednictwem elementów rozpraszających uwagę widza (gołąb, gazeta i urwany sznur zabezpieczający).
Utwór wieńczy dźwiękowy szczegół – krzyk dziecka rozlegający się wśród murów. Tym elementem autor formułuje publicystyczną wymowę dzieła: konieczność usunięcia pozostałości zniszczeń oraz relokacji mieszkańców do nowych osiedli mieszkaniowych.
Produkcja Warszawa 1956 została zrealizowana w Wytwórni Filmów Dokumentalnych. Reżyserami filmu byli Jerzy Bossak i Jarosław Brzozowski. Za montaż odpowiadał Wacław Kaźmierczak, który zastosował w zmontowanym materiale efekt suspensu bliższy konwencji filmów fabularnych.
Znaczenie Jan Strękowski określił Warszawę 1956 mianem „jednego z pierwszych i najgłośniejszych filmów »czarnej serii«”.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Polskie filmy dokumentalne Kategoria:Polskie filmy czarno-białe Kategoria:Polskie filmy z 1956 roku Kategoria:Filmy w reżyserii Jerzego Bossaka