François Corteggiani, ps. Pujol (ur. 21 września 1953 w Nicei, zm. 21 września 2022 w Carpentras) – francuski scenarzysta i rysownik komiksowy, a także ilustrator.
Życiorys Karierę artystyczną rozpoczął w Nicei, skąd przeniósł się do Paryża w 1972. Pracował w reklamie i ilustracji, a następnie wykonał ponad tysiąc stron komiksów dla lyońskiego wydawnictwa SEPP w ciągu zaledwie dwóch lat.
Debiutował na łamach magazynów komiksowych, m.in. „Spirou” (seria Mucheroum) oraz „Pif Gadget”. W tym drugim tytule był jednym z rysowników i scenarzystów serii Pif le Chien, najczęściej współpracując z Michelem Mottim. Tworzył również własną serię Pastis, zanim ostatecznie skoncentrował się na pisaniu scenariuszy.
Twórczość humorystyczna (lata 70. i 80.) Od 1979 tworzył liczne serie wspólnie z Pierre’em Tranchandem (Pica). Powstały wówczas m.in.:
Chafouin et Baluchon, Marine Fille de pirate, Bastos et Zouky, Smith et Wesson, L’École Abracadabra.
Współpracował także blisko z Giorgio Cavazzano, przejmując scenariusze takich serii jak Peter O’Pencil / Silas Finn oraz Capitan Rogers. Z Cavazzano stworzył też Timothée Titan dla „Le Journal de Mickey”.
Z Philippe’em Bercovicim opracował liczne serie humorystyczne, m.in.: Robinson et Zoé, Testar le Robot, Grand Panic Circus, Téléfaune.
Praca dla Disneya Od 1984 był jednym z głównych scenarzystów „Le Journal de Mickey”. Napisał ponad 1500 historyjek i gagów z udziałem postaci Disneya, m.in. Myszki Miki, Ellswortha, Supergoofy oraz bohaterów kaczej rodziny. Jego scenariusze rysowali m.in. Claude Marin, Daan Jippes oraz liczni artyści włoscy i hiszpańscy.
Komiksy realistyczne i historyczne W połowie lat 80. rozpoczął działalność w magazynie "Vécu", tworząc realistyczne i historyczne komiksy dla wydawnictwa Glénat. Wśród nich:
De Silence et de Sang (rys. Marc Malès; później Jean-Yves Mitton i Emmanuele Barison), Le Casque et la Fronde (rys. Walter Fahrer), Le Bossu (rys. Norma), Sundance (rys. Michel Suro), Sécession (rys. Rachid Nawa).
Po śmierci Jean-Michela Charliera (1989) kontynuował serię Młodość Blueberry’ego – najpierw z Colinem Wilsonem, później z Michelem Blanc-Dumontem.
Współpraca z Soleil Productions i innymi wydawcami W latach 1989–1990 współpracował regularnie z Soleil Productions, tworząc serie:
L’Horus de Nékhen (rys. Georges Ramaïoli), L’Archer Blanc (rys. Jean-Yves Mitton), Yakuza (rys. Emanuele Barison), Saïto (rys. Norma), Les Ombres de la Lagune (rys. Giulio De Vita).
Soleil wydało także jego western lotniczy Thunderhawks, rysowany przez Colina Wilsona, później przez Michela Suro.
Dla innych wydawców stworzył również:
Crin Blanc (rys. Michel Faure) oraz Francis Falko (rys. Victor de la Fuente).
Lata 90. i 2000. W latach 1998–2004 Dargaud publikował jego thriller Tatiana K. (rys. Félix Meynet i Emanuele Barison).
W kolejnych latach stworzył m.in.:
Les Bonheurs d’Agathe (scenariusz dla Claire Le Grand), Raimond le Carthare (rys. Michel Suro), Simon Nian (rys. Yves Rodier).
Aktywnie współpracował również z prasą włoską, m.in. „Topolino”, „Playboy” i „Il Giornalino”.
Powrót do Pif Gadget W 2004 został redaktorem naczelnym reaktywowanego „Pif Gadget”. Pod pseudonimem Pujol pisał tam nowe epizody Pifa, a także serie:
Kid Franky, Monster Hôtel (rys. René Mazyn), Forg (rys. Dominique Cèbe).
Pracował również nad historiami z klasycznymi bohaterami komiksu frankofońskiego:
Zembla (2006), Sybilline (rys. André Taymans, 2009), Alix (rys. Marco Venanzi i Mathieu Barthélémy, 2012), Les Pieds Nickelés (rys. Herlé, 2012).
Późniejsza działalność W 2020, wraz z Dirkem Stallaertem, dokończył nieukończony scenariusz Willy’ego Vandersteena do serii Suske en Wiske, zatytułowany De Sonometer. Komiks został przedpremierowo opublikowany 29 sierpnia 2020 w holenderskiej gazecie „De Telegraaf”.
Zaangażowanie polityczne W 2012 poparł Jeana-Luca Mélenchona, kandydata Frontu Lewicowego w wyborach prezydenckich w 2012.
11 czerwca 2015 François Corteggiani został skazany w pierwszej instancji przez sąd karny w Carpentras za karykaturowanie Hervé de Lépinau — adwokata i lokalnego przedstawiciela Frontu Narodowego — jako królika. Sprawa dotyczyła satyrycznego biuletynu w nakładzie 85 egzemplarzy, rozpowszechnianego na targu w Carpentras podczas kampanii samorządowej w 2014, na dzień przed wyborami. W publikacji polityk był przedstawiony pod pseudonimem „Hervé le Lapinot”, a działania lokalnych działaczy Frontu Narodowego określano słowami „salopards”, „scélérats” i „imbéciles”.
W wyniku procesu Corteggiani został skazany na grzywnę w wysokości 3000 euro, a także 3000 euro odszkodowania oraz 1500 euro tytułem kosztów postępowania. Po ogłoszeniu wyroku wsparcie dla niego wyraziły m.in. „Charlie Hebdo” i „L’Humanité”. Autor odwołał się od decyzji, a w 2017 został uniewinniony przez francuską Kasację.
Przypisy
Linki zewnętrzne François Corteggiani w bazie Goodreads François Corteggiani w bazie Lubimyczytać.pl
Kategoria:Francuscy autorzy komiksów Kategoria:Francuscy scenarzyści komiksów Kategoria:Francuscy rysownicy Kategoria:Francuscy ilustratorzy Kategoria:Francuscy redaktorzy naczelni Kategoria:Artyści związani z Niceą Kategoria:Ludzie związani z Carpentras Kategoria:Ludzie urodzeni w Nicei Kategoria:Urodzeni w 1953 Kategoria:Zmarli w 2022