Leon Gronek (ur. 5 lutego 1902 w Strzelnie, zm. 3 sierpnia 1991) – polski pedagog, muzyk, kompozytor. Wieloletni pracownik i współorganizator Ośrodka Szkolno-Wychowawczego dla Dzieci Niewidomych w Owińskach.
Życiorys Urodził się 5 lutego 1902 roku w Strzelnie. W trzecim roku życia utracił wzrok. Edukację odebrał w Instytucie dla Niewidomych w Paderborn (Nadrenia Północna-Westfalia), natomiast dyplom organisty i nauczyciela uzyskał w Wyższej Szkole Muzyki Kościelnej w Dortmundzie.
Po ukończeniu nauki podjął pracę w Zakładzie dla Niewidomych w Bydgoszczy, gdzie prowadził zajęcia z gry na fortepianie i organach. W okresie II wojny światowej, po zawieszeniu działalności placówki, utrzymywał się z gry na akordeonie w restauracji. Po zakończeniu wojny ukończył konserwatorium muzyczne w Bydgoszczy.
We wrześniu 1946 roku rozpoczął pracę jako nauczyciel muzyki w Zakładzie dla Niewidomych w Owińskach. Placówka borykała się wówczas z poważnymi problemami organizacyjnymi, wynikającymi z braku instrumentów, materiałów nutowych oraz podręczników. Istniejące pomoce dydaktyczne wymagały przystosowania do potrzeb osób niewidomych poprzez transkrypcję na system Braille’a. Zadania tego podjął się Leon Gronek wspólnie z żoną i siostrą. Już w 1947 roku, dzięki jego zaangażowaniu, powstał chór oraz zespół muzyczny dzieci niewidomych, dla którego opracowywał repertuar.
Był stroicielem fortepianów oraz posiadał wiedzę z zakresu budowy i konserwacji organów. Z jego inicjatywy w 1954 roku uruchomiono klasę stroicieli fortepianów, co umożliwiło absolwentom podjęcie pracy m.in. w Fabryce Pianin i Fortepianów „Calisia”.
Skomponował muzykę do hymnu Ośrodka oraz wykształcił liczne grono muzyków. Na emeryturę przeszedł 31 sierpnia 1972 roku, jednak przez kolejne lata nadal prowadził chór i zespół muzyczny działające w Ośrodku. Równocześnie kierował chórem przy kościele w Owińskach. Zmarł 3 sierpnia 1991 roku.
Odznaczenia Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi, Srebrny Krzyż Zasługi, Odznaka Honorowa ,,Za zasługi w rozwoju województwa poznańskiego”, Medal Komisji Edukacji Narodowej, Odznaka 50-lecia Szkolnictwa Specjalnego.
Bibliografia Ewa Andrysiak, Wiesław Ereński, Edmund Oses, Henryk Tarczewski, Elżbieta Wieńć: Najdroższa szkoło ma wśród grabowych alej. Monografia z okazji 50 lecia Ośrodka Szkolno-Wychowawczego dla Dzieci Niewidomych w Owińskach. Poznań: Wydawnictwo Bonami, 1996. ISBN 83-85274-19-7
Przypisy
Kategoria:Polscy pedagodzy specjalni Kategoria:Polscy pedagodzy muzyczni Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski Kategoria:Ludzie związani z Bydgoszczą Kategoria:Urodzeni w 1902 Kategoria:Zmarli w 1991