Chorągiew pancerna koronna starosty ropczyckiego Józefa Potockiego – oddział koronnej jazdy pancernej autoramentu narodowego wojska I Rzeczypospolitej przełomu XVII i XVIII wieku (okresu wielkiej wojny północnej).
Charakterystyka Chorągiew pancerna (kozacka) była jednostką organizacyjną i taktyczną liczącą około 100–150 koni. Należała do wojsk autoramentu narodowego. Zaciągano ją według systemu pocztów towarzyskich. Składała się z zazwyczaj dwukonnych pocztów: rotmistrza, porucznika, chorążego i pocztów towarzyszy. Podział stawek żołdu w oddziale był następujący: 5 stawek brał rotmistrz, 2 stawki porucznik, 2 kolejne stawki chorąży, a pozostałe stawki żołdu przyznane w kompucie dzielono pomiędzy poczty towarzyskie.
W XVII wieku wojska Rzeczypospolitej prowadziły działania wojenne na kilku frontach. Walczyły z wojskami szwedzkimi, powstańcami Chmielnickiego, Carstwem Moskiewskim, Tatarami Chanatu Krymskiego i Imperium Osmańskim.
Starosta ropczycki Józef Potocki przejął szefostwo chorągwi 1 listopada 1693 od wojskiego przemyskiego Felicjana Białogłowskiego.
W 1693 chorągiew liczyła etatowo 80 koni.
W dniach 8-9 września 1698 roku chorągiew (w liczbie 100 koni) wzięła udział w bitwie pod Podhajcami w wyniku której wojsku Rzeczpospolitej udało się odeprzeć uderzenia tatarskie. Pierwszego dnia bitwy 3 chorągwie pancerne synów hetmana Feliksa Potockiego (Józefa, Stanisława oraz Jerzego) broniły przedmieścia zahajeckiego.
Traktat pokojowy w Karłowicach zakończył wojnę z Portą Ottomańską. Wiosną 1699 sejm pacyfikacyjny dokonał redukcji armii koronnej i nakazał przejście wojska na etaty pokojowe. Na przełomie 1701/1702 chorągiew starosty ropczyckiego Józefa Felicjana Potockiego wchodziła w skład Partii Poddniestrskiej i znajdowała się na leżach zimowych. Liczyła wtedy 60 koni i stacjonowała w m. Sutyski.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Chorągwie pancerne koronne Kategoria:Chorągwie w dobie wojny północnej Kategoria:Chorągwie autoramentu narodowego Kategoria:Oddziały wojskowe Potockich herbu Pilawa