thumb|Gen. mjr Rupertus z żołnierzami na przylądku Gloucester William Henry Rupertus (ur. 14 listopada 1889 w Waszyngtonie, zm. 25 marca 1945 w Quantico, Wirginia) – amerykański wojskowy, generał major Korpusu Piechoty Morskiej Stanów Zjednoczonych, który dowodził osławioną 1 Dywizją Marines podczas II wojny światowej.
Życiorys Karierę wojskową rozpoczął zaraz po ukończeniu szkoły średniej, służąc w Gwardii Narodowej Dystryktu Kolumbii w latach 1907–1910. Początkowo planował karierę jako kapitan kutra w United States Revenue Cutter Service, wcześniejszej wersji współczesnej Straży Przybrzeżnej Stanów Zjednoczonych. Został przyjęty do U.S. Revenue Cutter School of Instruction 28 kwietnia 1910 roku. Ukończył ją z drugą lokatą w swojej grupie 15 maja 1913 roku, ale nie zdał egzaminu z wychowania fizycznego. Jednak jego doskonałe umiejętności strzeleckie umożliwiły mu wstąpienie do Korpusu Piechoty Morskiej. W listopadzie 1913 roku przyjął stopień oficerski, a następnie uczęszczał do Szkoły Oficerów Piechoty Morskiej, którą ukończył z wyróżnieniem w 1915 roku. Następnie służył w Marine Corps Rifle Team, zdobywając Odznakę Wybitnego Strzelca i wygrywając liczne zawody strzeleckie.
Służył na pokładzie pancernika USS „Florida”, gdy Stany Zjednoczone przystąpiły do I wojny światowej. Później dowodził oddziałem piechoty morskiej w Port-au-Prince na Haiti przez trzy lata, aż do zakończenia wojny, kiedy to został wysłany na szkolenie oficerów sztabowych, a następnie mianowany inspektorem ćwiczeń strzeleckich w Wydziale Operacyjno-Szkoleniowym w Kwaterze Głównej Piechoty Morskiej. W 1929 roku dowodził oddziałem 4 Pułku Marines w Pekinie. W lipcu 1937 roku był dowódcą batalionu w 4 Pułku Marines, gdy Japończycy zaatakowali Szanghaj.
Tuż po ataku na Pearl Harbor, jako dowódca koszar Marines w San Diego, napisał Kredo Strzelca Korpusu Piechoty Morskiej, z zamiarem zachęcenia żołnierzy piechoty morskiej do celnego strzelania i dbania o swoją broń. W marcu 1942 roku służył jako zastępca dowódcy 1 Dywizji Marines pod dowództwem gen. mjr. Alexandra Vandegrifta w New River w Karolinie Północnej, wspierając formowanie i szkolenie 1 Dywizji Piechoty Morskiej.
Dowodził grupą desantową, która zdobyła wyspy Tulagi, Gavutu i Tanambogo podczas kampanii na Guadalcanalu. Po odejściu Vandegrifta z dywizji na początku 1943 roku, Rupertus objął jej dowództwo. Dowodził 1 Dywizją Marines podczas bitwy o Przylądek Gloucester i bitwy o Peleliu.
Jego dowództwo w tej ostatniej bitwie spotkało się z ostrą krytyką, zarówno wewnątrz Korpusu Piechoty Morskiej, jak i w opinii publicznej. W Stanach Zjednoczonych bitwa ta stałą się kontrowersyjna ze względu na znikome znaczenie strategiczne wyspy i wysoki wskaźnik ofiar, przewyższający wszystkie inne amerykańskie operacje desantowe podczas wojny na Pacyfiku. Narodowe Muzeum Korpusu Piechoty Morskiej nazwało ją „najbardziej zaciętą bitwą wojny dla piechoty morskiej”.
Po krwawej łaźni na Peleliu Rupertus nie dowodził już wojskami na polu bitwy. W listopadzie 1944 roku został mianowany komendantem Szkół Korpusu Piechoty Morskiej w Quantico w Wirginii. Pełniąc tę funkcję, zmarł na zawał serca 25 marca 1945 roku. Został pochowany obok rodziny na Cmentarzu Narodowym w Arlington.
Życie osobiste 24 grudnia 1913 roku poślubił Marguerite L. Gorman, córkę Terrence’a i Hannah Keleher Gorman. 25 lutego 1930 roku Marguerite i ich 11-letni syn, William Jr., zmarli na szkarlatynę.
Przypisy
Kategoria:Amerykańscy generałowie Kategoria:Żołnierze United States Marine Corps Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Stany Zjednoczone) Kategoria:Uczestnicy wojny na Pacyfiku Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Marynarki (USA) Kategoria:Odznaczeni Navy Distinguished Service Medal Kategoria:Odznaczeni Distinguished Service Medal Kategoria:Odznaczeni Medalem Zwycięstwa Kategoria:Ludzie urodzeni w Waszyngtonie Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Narodowym w Arlington Kategoria:Urodzeni w 1889 Kategoria:Zmarli w 1945