Antoni Kamiński (ur. 12 maja 1894 w Warszawie, zm. po 1934) – polski działacz niepodległościowy, inżynier chemik, kapitan piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Szczepana i Julii z Knodelów urodzony 12 maja 1894 w Warszawie, ówczesnej stolicy Królestwa Polskiego. W 1914 ukończył ośmioklasowe V Gimnazjum w Warszawie i rozpoczął studia na Wydziale Górniczym Politechniki Warszawskiej.
1 sierpnia 1916 został skierowany do 3 Moskiewskiej Szkoły Chorążych. 5 grudnia tego roku, po ukończeniu szkoły, został mianowany chorążym i wcielony do 144 pułku piechoty. 27 czerwca 1917 został przeniesiony do 36 pułku piechoty. 11 października tego roku awansował na podporucznika. Od 29 listopada do 29 grudnia 1917 pełnił służbę w 303 zapasowym pułku piechoty.
Od 6 lipca 1918 służył w 1 pułku strzelców polskich im. Tadeusza Kościuszki na Syberii jako dowódca karabinu maszynowego. 2 marca 1919 awansował na porucznika. Wyróżnił się 28 sierpnia 1919 w bitwie pod Kamieniem i 17 grudnia 1919 w walce na stacji kolejowej . Po powrocie do Polski, od 2 lipca 1920 służył w 2 pułku syberyjskim. W jego szeregach walczył na wojnie z bolszewikami.
21 stycznia 1921 został zdemobilizowany i przydzielony w rezerwie do 2 pułku strzelców podhalańskich. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 1761. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty. Posiadał wówczas przydział w rezerwie do 22 pułku piechoty w Siedlcach.
W marcu 1926 ukończył studia na Wydziale Chemicznym Politechniki Warszawskiej. Od 1 września 1929 do 1 maja 1928 odbył praktykę we francuskich prochowniach, po czym został zatrudniony w Państwowej Wytwórni Prochu i Materiałów Kruszących w Zagożdżonie. W maju 1933 był w tej wytwórni kierownikiem oddziału. W 1934, jako oficer pospolitego ruszenia pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Radom. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Był wówczas „reklamowany na 12 miesięcy”. W 1936 zastąpił inż. Tadeusza Śmisiewicza na stanowisku kierownika Fabryki Prochów Bezdymnych.
Był żonaty z Wiktorią Eryką z Hryniewiczów, z którą miał córkę Alinę Łucję (ur. 1929) i syna Janusza Bohdana (ur. 1932).
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 7734 – 22 czerwca 1922 Krzyż Walecznych trzykrotnie Medal Niepodległości – 9 stycznia 1932 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci V Rządowego Gimnazjum Filologicznego w Warszawie Kategoria:Absolwenci Politechniki Warszawskiej Kategoria:Kapitanowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie (Królestwo Kongresowe) Kategoria:Ludzie związani z Pionkami Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (trzykrotnie) Kategoria:Odznaczeni Medalem Niepodległości Kategoria:Oficerowie 83 Pułku Strzelców Poleskich Kategoria:Polacy – oficerowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Imperium Rosyjskiego w I wojnie światowej Kategoria:Polscy inżynierowie chemicy Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1894 Kategoria:Zmarli w XX wieku Kategoria:Żołnierze 5. Dywizji Strzelców Polskich na Syberii Kategoria:Nieznana data śmierci