Anders Niklas Andersson, pseudonim Nicke (ur. 1 sierpnia 1972 w Sztokholmie) – szwedzki muzyk, producent, kompozytor, grafik. Najbardziej znany jest jako wokalista i gitarzysta rockowego zespołu The Hellacopters oraz perkusista death metalowego zespołu Entombed. Od 2004 roku jest także muzykiem zespołu The Solution, a od 2005 roku gra w Death Breath. Był także związany z hard rockową grupą Lucifer. Andersson był związany z licznymi zespołami i był zaangażowany w powstanie około 100 oficjalnych wydawnictw. Andersson jednym z najważniejszych artystów death metalowych w Szwecji.
Kariera Wczesne lata Zainteresowanie Anderssona zaczęło się już we wczesnym dzieciństwie, kiedy to Kiss był jego ulubionym zespołem. Wkrótce odkrył kolekcję płyt ojca swojego przyjaciela z dzieciństwa i przyszłego kolegi z zespołu, Kenny’ego Håkanssona, oraz zespoły takie jak The Ramones i Sex Pistols. Jego zainteresowania wkrótce skierowały się w stronę cięższej muzyki, wymieniając się kasetami i winylami oraz pisząc do fanzinów. Wkrótce Andersson zaczął grać i wkrótce grał na perkusji i gitarze w zespołach rockowych i metalowych, takich jak Brain Dead Bodies, The Breaking, Belsen Barnen, Parodi, Maximal Skandal, Sons of Satan, Nihilist i wielu innych.
Nihilist i Entombed Razem z Leifem Cuznerem i Alexem Hellidem założył zespół Sons of Satan, który został przemianowany na Brainwarp, a potem Nihilist. W grupie występowali również m.in. Johnny Hedlund, Ulf Cederlund czy Lars-Göran Petrov. W 1989 roku w wyniku konfliktu z Anedrssonem, z grupą rozstał się Hedlund. Nihilist wtedy zmienił nazwę na Entombed, a Hedlund założył nowy zespół Unleashed. Pod nową nazwą zespół wydał taśmę But Life Goes On w 1989 roku. Andersson był aktywnym kompozytorem i autorem tekstów w zespole, szczególnie w okresie pierwszych trzech studyjnych albumów; Left Hand Path, Clandestine i Wolverine Blues. Ten ostatni stał się znany jako jeden z pierwszych albumów w gatunku death’n’roll. W 1997 roku Andersson zakończył współpracę z Entombed, żeby poświęcić się działalności w The Hellacopters. Do Entombed powrócił dopiero w 2016 roku, po reaktywacji grupy.
The Hellacopters Pod koniec 1994 roku Andersson założył The Hellacopters jako projekt poboczny z Dregenem, Kennym Håkanssonem i Robertem Erikssonem. W styczniu 1995 roku wydali swój pierwszy singiel „Killing Allan” we własnej wytwórni Psychout Records. Ich pierwszy pełnometrażowy album Supershitty to the Max! ukazał się w 1996 roku i został nagrany w 25 godzin. Otrzymał nagrodę Grammis w lutym 1997 roku. Grupa zwerbowała Andersa Lindströma i supportowała Kiss podczas ich skandynawskich koncertów w 1997 roku. Rok później ukazał się album Payin' the Dues. Trzecim albumem The Hellacopters zmienili kierunek swojej muzyki na czystsze brzmienie niż wczesny garage/punk rock. Zespół kontynuował trasę koncertową z tymczasowymi zastępstwami, zanim Robert „Strings” Dahlqvist dołączył do zespołu jako pełnoetatowy gitarzysta. Zespół kontynuował wydawanie albumów i intensywnie koncertował w Skandynawii, Europie i innych częściach świata, a także otwierał koncerty The Rolling Stones na dwóch koncertach w 2002 roku. W 2006 roku The Hellacopters połączyli siły z The Hives, Backyard Babies, The Soundtrack of Our Lives i Millencolin i wyruszyli w udaną trasę po Szwecji. Zespół rozpadł się po wydaniu siódmego pełnometrażowego albumu Head off, zbioru coverów, po którym w 2008 roku odbyła się ostatnia trasa po Europie i Skandynawii.
Współpraca ze Scottem Morganem Podczas trasy koncertowej po Stanach Zjednoczonych z The Hellacopters, zespół zagrał kilka koncertów w tym samym miejscu, co były wokalista Sonic’s Rendezvous Band, Scott Morgan. Doprowadziło to do powstania zespołu The Hydromatics, który w 1999 roku wydał swój pierwszy album Parts Unknown. Andersson i Morgan ponownie połączyli siły w 2004 roku, tym razem pod nazwą The Solution, wydając Communicate, a następnie Will Not Be Televised w 2007 roku.
Death Breath W 2005 roku Andersson i Robert Pehrsson założyli Death Breath. Wkrótce dołączyli do nich Scott Carlson i Erik Wallin, uzupełniając skład zespołu. Zespół gra metal, inspirowany ulubionymi wczesnymi zespołami ekstremalnego metalu Anderssona, takimi jak Venom, Autopsy i Celtic Frost. Zespół wydał w 2006 roku albumy Stinking Up the Night, a w 2007 roku Let It Stink.
Cold Ethyl Po rozpadzie The Hellacopters, Andersson założył Cold Ethyl wraz z Thomasem Erikssonem, Tobiasem Egge i Dolfem De Borstem z The Datsuns. Zespół zagrał swój pierwszy koncert w Debaser Slussen w Sztokholmie na początku 2009 roku i przez krótki czas występował w klubowym Fanclubie.
Imperial State Electric Początkowo solowy projekt nagraniowy Nicke’a Anderssona, Imperial State Electric, wkrótce przekształcił się w zespół koncertowy w tym samym składzie co Cold Ethyl. W latach 2010–2011 koncertowali po Skandynawii i Europie, wydając swój pierwszy album o tym samym tytule (wydany w styczniu 2010). I.S.E. grali głównie jako gwiazdy i na festiwalach, ale zdarzało im się również występować jako support przed Kiss i Guns N’ Roses. Na potrzeby nagrania drugiego albumu „Pop War” (wydanego 9 marca 2012) Imperial State Electric został uznany za pełnoprawny zespół. Trasa „Pop War” rozpoczęła się nieoficjalnie dwoma koncertami supportującymi The Hives, jednym tajnym koncertem „tylko na zaproszenie” 28 marca 2012 i jednym oficjalnym koncertem The Hives trzy dni później. Trasa Imperial State Electric Pop War oficjalnie rozpoczęła się 4 kwietnia w Katalin w Uppsali.
Lucifer W marcu 2017 roku ogłoszono, że Andersson dołączył do zespołu Lucifer jako perkusista. Zaczął pisać piosenki w 2016 roku ze swoją ówczesną żoną i wokalistką Lucifer, Johanną Sadonis. Jako multiinstrumentalista, Lucifer nagrał swój drugi album w domowym studiu Anderssona bez pełnego składu, jedynie z gitarzystą Robinem Tidebrinem. Trzeci i czwarty album zespołu, Lucifer III i Lucifer IV, były nominowane do nagród Grammis w kategorii „Best Hard Rock/Metal”. thumb|Nicke Andersson podczas występu z zespołem Lucifer podczas festiwalu Rockharz w Ballenstedt, Niemcy w 2022 roku.
Pozostałe W 1998 roku Andersson wraz z byłym kolegą z zespołu Dregenem, Ginger (z Wildhearts) i Thomasem Skogsbergiem założyli Supershit 666. Muzyka zespołu bardzo przypominała brzmienie wczesnego Hellacopters. Zespół wydał EP-kę o tym samym tytule w 1999 roku, ale nigdy nie zagrał na żywo. Jednak Dregen i Ginger wyrazili zainteresowanie ponownym wspólnym graniem, prawdopodobnie pod nazwą Supershit 666. Po wydaniu albumu By the Grace of God Andersson został zaproszony do udziału w trasie koncertowej Wayne’a Kramera i pozostałych członków MC5 w 2003 i 2004 roku. Wraz z innym członkiem Hellacopter, Robertem Dahlqvistem, Andersson nagrał partie perkusji i gitary na albumie szwedzkiego piosenkarza i autora tekstów Stefana Sundströma z 2004 roku, Hjärtats melodi. Poza byciem producentem i współproducentem własnych zespołów, Andersson wyprodukował drugi album szwedzkiego zespołu rockowego Dollhouse, „The Royal Rendezevous”, w Acetone Studio w Sztokholmie pod koniec 2005 roku. Również w Acetone Studio zagrał na albumie Neila Leytona The Betrayal of the Self wraz z gitarzystą Backyard Babies, Dregenem. W następnym roku wyprodukował piąty album studyjny Backyard Babies, People Like People Like People Like Us. W 2009 roku ogłoszono, że Andersson i Neil Leyton uruchomią projekt poboczny o nazwie The Point, a wiosną 2010 roku planują wydać 7-calowy singiel zatytułowany „Give it a try”.
Życie prywatne Nicke Andersson był żonaty z metalową wokalistką Johanną Sadonis (ur. 1979) z Berlina. Sadonis poznała Anderssona na imprezie z okazji premiery albumu jego zespołu Imperial State Electric. Grali razem w zespole Lucifer. W 2025 roku para się rozstała.
Przypisy
Linki zewnętrzne Oficjalna strona zespołu The Hellacopters Oficjalna strona zespołu Entombed Strona wytwórni Psychonaut Records Strona zespołu Death Breath Oficjalna strona zespołu The Solution
Kategoria:Urodzeni w 1972 Kategoria:Szwedzcy wokaliści metalowi Kategoria:Szwedzcy gitarzyści metalowi Kategoria:Szwedzcy perkusiści metalowi