Chileanoscopus hichinsi – gatunek pluskwiaka z rodziny bezrąbkowatych i podrodziny Eurymelinae.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1969 roku przez Friedricha Hellera na łamach „Entomologische Zeitschrift Frankfurt” pod nazwą Idiocerus hichinsi. Jeszcze w tym samym roku przeniesiony został przez Paula H. Freytaga i Williama P. Morrisona na łamach „Entomological News” do nowego rodzaju Chileanoscopus. Jako miejsce typowe wskazano Tabon Tincja w Chile. Epitet gatunkowy nadano na cześć O. Hichinsa, który odłowił materiał typowy.
Morfologia Piewik o ciele długości od 4,9 do 5,3 mm. Ubarwienie ma słomkowe lub żółte z licznymi kropkami i łatami barwy ciemnobrązowej do czarnej. Samce są ciemniejsze od samic.
Głowa jest szersza od przedplecza, o lekko i równomiernie zaokrąglonych brzegach i gładkiej powierzchni. Przedustek najszerszy jest przed szczytem i wykracza poza wierzchołki policzków. Przyoczka umieszczone bliżej linii środkowej niż oczu. Długa kłujka sięga w spoczynku aż do tylnych bioder.
Przedplecze cechuje się wypukłą krawędzią przednią, krótkimi krawędziami bocznymi i lekko wklęśniętą krawędzią tylną, a jego długość jest mniejsza niż śródplecza i tarczki mierzonych razem. Powierzchnie przedplecza i tarczki są gładkie. Skrzydła przednie są przydymione i mają żyłki brązowe z białawym nakrapianiem. Wzdłuż głównych żyłek występuje punktowanie.
Odwłok samca ma drugą apodemę sternalną grubą, opadającą, o małym wierzchołku, a apodemy tergalne krótkie. Pygofor samca jest wąski, o zaokrąglonej krawędzi doogonowej. Stylus odznacza się cienkim, wyprostowanym, zaokrąglonym wierzchołkiem w widoku boczno-brzusznym, poza tym ma haczykowate wyrostki po bokach części przedwierzchołkowej. Konektywa jest gruba, V-kształtna. Uproszczonej budowy edeagus ma gładki, prawie prosty, tylko przy szczycie nieznacznie dogrzbietowo w widoku bocznym wygięty trzon, pozbawiony wyrostków. Apodema grzbietowa trzonu jest w widoku brzusznym zwężona ku szczytowi, a w widoku bocznym na szczycie rozszerzona; jej wierzchołek leży w jednej linii z nasadą o szczytem trzonu.
Genitalia samicy mają wąski, długi pygofor z zaokrąglonymi krawędziami, wystające poza pygofor o nieco więcej niż swoją szerokość pokładełko oraz wyciągniętą i pośrodku wklęśniętą tylną krawędzią siódmego sternitu odwłoka.
Rozprzestrzenienie Owad neotropikalny, endemiczny dla Chile.
Przypisy
Kategoria:Bezrąbkowate Kategoria:Pluskwiaki Chile Kategoria:Fauna endemiczna Chile Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1969 roku