Jan Dziewulak (ur. 17 listopada 1923 w miejscowości Dziewule) – polski żołnierz w czasie II wojny światowej oraz powojenny działacz kombatancki, pułkownik WP w stanie spoczynku, kawaler Orderu Wojennego Virtuti MilitariAndrzej Pawlak – Płk Jan Dziewulak w Czasopiśmie Związku Żołnierzy Wojska Polskiego „Głos Weterana i Rezerwisty” (nr (369) Rok XL, marzec 2020; ISSN 1643-2819) s. 6.
Życiorys Urodził się w miesiącowości Dziewule na Nowogródczyźnie. Jego ojciec był legionistą i w Dziewulach otrzymał 18 ha ziemi.
Po wybuchu II wojny światowej znalazł się w strefie okupacji sowieckiej i został wraz z rodziną deportowany do Kazachstanu, gdzie wydano mu radziecki dowód osobisty i jako obywatela radzieckiego, wcielono do Armii Czerwonej. Jako czerwonoarmista służbę odbywał w Mandżurii. Po ukazaniu się dekretu o utworzeniu 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki i po wyrażeniu zgody dowództwa jednostki Armii Czerwonej został skierowany do Sielc nad Oką, gdzie formowała się 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. Do Sielc przybył 23 czerwca 1943 i otrzymał przydział do plutonu rusznic przeciwpancernych samodzielnej kompanii wsparcia 2. Pułku Piechoty. W dniach 12–13 października 1943 brał udział w walkach pod Lenino (bitwa pod Lenino). Następnie w grudniu 1943 został przeniesiony jako podoficer o 3 Dywizji Piechoty z przydziałem do 8 pp. Brał udział w walkach pod Puławami, gdzie został ranny i skierowany do szpitala w Lublinie. Po dwumiesięcznym pobycie w szpitalu, został na własną prośbę skierowany ponownie do 3 Dywizji Piechoty, gdzie objął dowództwo plutonu rusznic przeciwpancernych i brał udział w walkach na Wale Pomorskim. Brał udział w walkach o Kołobrzeg, gdzie został ranny. Szlak bojowy zakończył na Łabie.
W listopadzie 1945 został skierowany do Oficerskiej Szkoły Inżynieryjno–Saperskiej w Przemyślu. W LWP, służył do 1983. Pod koniec kariery pełnił stanowisko zastępcy szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Zielonej Górze. Po przejściu do cywila wstąpił do Związku Byłych Żołnierzy Zawodowych. Przez dwie kadencje pełnił funkcję prezesa koła nr 8 ZBŻZ w Zielonej Górze. Członek Związku Żołnierzy Wojska Polskiego oraz Związku Kombatantów Rzeczpospolitej Polskiej i Byłych Więźniów Politycznych. Był również członkiem Klub Kawalerów Orderu Wojennego Virtuti Militari.
Należy do grupy ostatnich żyjących kawalerów Orderu Virtuti Militari.
Wybrane odznaczenia Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari, Krzyż Walecznych, Medal „Zasłużonym na Polu Chwały”, Krzyż Bitwy pod Lenino Krzyż Zesłańców Sybiru Krzyż Komandorski ZŻWP (2019), Złoty Krzyż ZŻWP z Gwiazdą
Przypisy
Kategoria:Ludzie związani z Zieloną Górą Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych Kategoria:Odznaczeni Medalem „Zasłużonym na Polu Chwały” Kategoria:Polscy stulatkowie Kategoria:Uczestnicy bitwy pod Lenino (1943) Kategoria:Urodzeni w 1923 Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Zesłańców Sybiru Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Bitwy pod Lenino