Karol Ludwik Domaniewski (ur. 16 sierpnia 1888 w Samarze, zm. po 1941) – major dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Jana Franciszka Karola, inżyniera, i Emilii z Grudzińskich urodzony 16 sierpnia 1888 w Samarze nad Wołgą, ówczesnej stolicy guberni samarskiej. W 1890 z rodzicami przeprowadził się do Żytomierza, gdzie w latach 1899–1907 uczęszczał do gimnazjum klasycznego. W 1907 rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Petersburskiego. W następnym roku przeniósł się na Wydział Przyrodniczy, który ukończył w 1914. W międzyczasie (1911–1912) odbył jednoroczną służbę wojskową w 9 kazańskim pułku dragonów w Żytomierzu i przez rok (1912–1913) studiował w Państwowym Instytucie Agronomicznym w Paryżu.
W 1914 został zmobilizowany do armii rosyjskiej. W czasie I wojny światowej, w stopniu chorążego, walczył w szeregach 75 kolumny taborowej (ros. 75-й военный транспорт) 15 batalionu taborowego (ros. 15-й обозный батальон). We wrześniu 1917 zaangażował się w Związku Wojskowych Polaków w rosyjskiej 3 Armii. W listopadzie 1917 opuścił armię rosyjską. W lutym 1918 wrócił do Żytomierza, gdzie podjął pracę zarobkową jako sekretarz biura handlowo-rolniczego.
W lutym 1919 przyjechał do Warszawy i wstąpił do 3 pułku ułanów. 6 marca tego roku został przeniesiony do 1 pułku ułanów wielkopolskich w Poznaniu (późniejszego 15 pułku ułanów). 23 maja 1919 został formalnie przyjęty do Sił Zbrojnych Polskich w byłym zaborze pruskim z byłej armii rosyjskiej i mianowany porucznikiem w kawalerii ze starszeństwem z 1 maja 1916. 27 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu rotmistrza, w kawalerii, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. W tym czasie, po przebytej czerwonce, pełnił służbę w Dowództwie 14 Dywizji Piechoty na stanowisku zastępcy szefa sztabu i szefa wydziału operacyjnego. Wyróżnił się 11 października 1920 w bitwie pod Kojdanowem. Po zawieszeniu broni w dalszym ciągu był przydzielony do Dowództwa 14 DP, a jego oddziałem macierzystym był 15 pułk ułanów. 30 lipca 1921 generał podporucznik Michał Milewski, pełniący obowiązki dowódcy 14 DP, sporządził wniosek na odznaczenie rotmistrza Domaniewskiego Orderem Virtuti. Wniosek został poparty przez generała porucznika Leonarda Skierskiego, byłego dowódcę 4 Armii, a później zatwierdzony przez Naczelnego Wodza.
13 lutego 1922 na własną prośbę został zwolniony do rezerwy. 1 kwietnia 1923 jako oficer rezerwy został powołany do służby czynnej i przydzielony do Biura Ścisłej Rady Wojennej. Później został przeniesiony do 15 pułku ułanów w Poznaniu. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu rotmistrza ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 225. lokatą w korpusie oficerów rezerwy jazdy. 4 marca 1928 prezydent RP przemianował go z dniem 1 stycznia 1928 na oficera zawodowego w korpusie oficerów kawalerii, w stopniu rotmistrza ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1919 i 10,5. lokatą. Z dniem 2 listopada 1928 został przeniesiony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie w charakterze hospitanta kursu 1928/30 z równoczesnym przeniesieniem do kadry oficerów kawalerii. 2 kwietnia 1929 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1929 stopień majora w korpusie oficerów kawalerii i 20. lokatą. Z dniem 1 listopada 1930, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie na stanowisko kierownika samodzielnego referatu ogólnego. W kwietniu 1934 został zwolniony z zajmowanego stanowiska z zachowaniem dodatku służbowego. Z dniem 31 sierpnia 1934 został przeniesiony w stan spoczynku. Po zwolnieniu z wojska zamieszkał w Warszawie przy ul. Szopena 19 m. 12.
W czasie kampanii wrześniowej przekroczył granicę z Republiką Litewską i 19 września 1939 został internowany w Mejszagole. Po aneksji Republiki Litewskiej przez ZSRR (3 sierpnia 1940) został przekazany funkcjonariuszom NKWD i osadzony w obozie w Kozielsku. 2 lipca 1941 został przeniesiony do obozu w Griazowcu. 3 września 1941 został zwolniony i wyjechał do Tockoje. Po przyjęciu do Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR został wyznaczony na stanowisko szefa sztabu Centrum Organizacyjno-Wyszkoleniowego Armii. 11 września tego roku został dowódcą Ośrodka Szkolnego w Ośrodku Zapasowym Armii.
10 września 1912 w Żytomierzu ożenił się z Zofią Starorypińską, z którą miał córkę Kazimierę Domaniewską-Sobczak (1913–2004), etnografkę, profesor Polskiego Uniwersytetu na Obczyźnie w Londynie, odznaczoną Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 4660 Krzyż Walecznych Złoty Krzyż Zasługi – 10 listopada 1938 „za całokształt zasług w służbie wojskowej”. Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości rosyjskie Order Świętej Anny 2 stopnia – Order Świętego Stanisława 2 stopnia – Order Świętej Anny 3 stopnia – Order Świętego Stanisława 3 stopnia –
Zobacz też jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku) jeńcy polscy obozu NKWD w Griazowcu (1940–1941) obozy NKWD dla jeńców polskich
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Petersburskiego Uniwersytetu Państwowego Kategoria:Członkowie Związku Wojskowych Polaków Kategoria:Jeńcy polscy obozu NKWD w Griazowcu (1940–1941) Kategoria:Jeńcy polscy obozu NKWD w Kozielsku (1940–1941) Kategoria:Ludzie urodzeni w Samarze Kategoria:Majorowie kawalerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Majorowie kawalerii Polskich Sił Zbrojnych Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie 15 Pułku Ułanów Poznańskich Kategoria:Oficerowie dowództwa 14 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty Kategoria:Oficerowie dyplomowani II Rzeczypospolitej Kategoria:Oficerowie Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR 1941–1942 Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętej Anny Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętego Stanisława (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Polacy – oficerowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Imperium Rosyjskiego w I wojnie światowej Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1888 Kategoria:Zmarli w XX wieku Kategoria:Żołnierze Armii Wielkopolskiej Kategoria:Żołnierze Wojska Polskiego internowani na Litwie w czasie II wojny światowej Kategoria:Nieznana data śmierci