mały|Graffiti na ścianie w Katakumbach Paryskich. Widoczne są „tagi” oraz prosta forma sztuki nowoczesnej. Katafilia () – eksploracja katakumb i dawnych kamieniołomów Paryża, która odbywa się bez zezwolenia, przy wykorzystaniu nieoficjalnych punktów dostępu (np. włazów kanalizacyjnych). Osoba eksplorująca katakumby to katafil (). Aktywność ta motywowana jest celami rekreacyjnymi, eksploracyjnymi oraz artystycznymi (np. tworzenie graffiti). Społeczność katafili wykształciła własną subkulturę.
Etymologia Francuskie określenie cataphilie () pochodzi od słowa cataphile (), które pochodzi z języka greckiego: cata- oznaczającego „w dół” i -phile oznaczającego „przyjaciel; ten, który kocha”.
Historia paryskich katakumb Paryskie katakumby są pozostałością kamieniołomów. W 1786 roku, chcąc uniknąć epidemii dżumy w mieście, król Ludwik XVI zlecił architektowi odpowiedzialnemu za renowacje tuneli znosić do nich zwłoki z paryskiego Cmentarza Niewiniątek. Aby uniknąć paniki wśród mieszkańców, transport zwłok mógł odbywać się wyłącznie w nocy, co utrudniało zadanie. Szacuje się, że złożonych zostało tam niemal 6 milionów ciał.
Katakumby (z kamieniołomami) mają długość sięgającą 300 kilometrów, lecz oficjalnie dla turystów udostępniony jest tylko odcinek o długości półtora kilometra. Mimo że katakumby są najczęściej utożsamiane z katafilami, to pasjonaci eksplorujący podziemny Paryż eksplorują też dawne kamieniołomy.
Subkultura katafili oraz działalność podziemna Zjawisko katafilii wykształciło specyficzną tożsamość grupową (mimo że katafile oficjalnie nie są zrzeszeni), opartą na nielegalności działań i poszanowaniu podziemnego dziedzictwa. Choć społeczność jest rozproszona, jej członków spajają zestawy niepisanych zasad, według których np. nie wolno śmiecić oraz zabierać ze sobą żadnych rzeczy z katakumb. W katakumbach wszechobecne są ludzkie kości, do czego większość katafili podchodzi z lekkością: tańczą, organizują imprezy i robią graffiti. mały|lewo|Film dokumentalny o katafilach. Pasjonaci podziemnej eksploracji są także dyskretni i wejścia do nielegalnych katakumb są dostępne tylko dla poszukiwaczy przygód. Nie wychodzą one poza te wąskie grono, a same wejścia to najczęściej wejścia od kanalizacji.
W sierpniu 2004 roku policyjna jednostka ds. podziemi odkryła w sektorze pod placem Trocadéro (w pobliżu Pałacu Chaillot) w pełni wyposażoną salę kinową. Instalacja charakteryzowała się wysokim stopniem zaawansowania technicznego: posiadała własną sieć elektryczną, linię telefoniczną, profesjonalny projektor oraz amfiteatralnie rozmieszczone miejsca siedzące wykute w skale. Obok sali projekcyjnej znajdowała się kuchnia. W celu ochrony miejsca przed osobami postronnymi, twórcy zainstalowali system alarmowy z fotokomórkami, który po aktywacji odtwarzał nagrania imitujące szczekanie psów, co miało pełnić funkcję odstraszającą. Kiedy funkcjonariusze odkryli kino, chcieli doprowadzić do jego demontażu. To jednak nie udało się, ponieważ katafile w dniu poprzedzającym planowany demontaż sami wszystko zdemontowali, pozostawiając notatkę „Nie próbujcie nas szukać”. mały|Nazwa ulicy w podziemnych tunelach. Katafile umieszczają tabliczki z nazwami ulic i tworzą dokładne mapy topograficzne Paryża, które umożliwiają im poruszanie się po podziemiach.
Niebezpieczeństwa i nielegalność Wstęp do większości katakumb jest nielegalny ze względu na niebezpieczeństwa (np. ciasne przejścia, zalane komnaty itp.). System tuneli jest skomplikowany i chociaż niektóre mają znaki wskazujące ulicę powyżej, łatwo się zgubić bez dobrej znajomości mapy lub bez przewodnika. Przewody telefoniczne, rury i inne przeszkody mogą utrudniać poruszanie się, podobnie jak sporadyczne zawalenia, które wpływają na konstrukcję tunelu. Z powodu tych zagrożeń dostęp do katakumb jest nielegalny od 2 listopada 1955 roku. Osoby złapane przez E.R.I.C. (), specjalną jednostkę policji patrolującą kopalnie (potocznie zwane „cataflics”), zazwyczaj muszą zapłacić grzywnę w wysokości 60 euro.
Przypisy
Kategoria:Subkultury Kategoria:Paryż