Bazylika Świętych Walentego i Dionizego (niem. St. Valentinus und Dionysius) – gotycka świątynia rzymskokatolicka znajdująca się w niemieckiej gminie Kiedrich. Z racji przechowywanych w niej relikwii św. Walentego jest celem pielgrzymkowym. Należy parafii świętych Piotra i Pawła w Rheingau.
Historia Na początku XIV wieku opat klasztoru Eberbach sprowadził do kościoła św. Dionizego w Kiedrich relikwie św. Walentego, patrona chorych na epilepsję, dnę moczanową i choroby psychiczne, co uczyniło świątynię celem pielgrzymek. Rozkwit ruchu pielgrzymkowego sprawił, że podjęto decyzję o budowie nowego kościoła, ukończonego około 1380 roku. W 1417 roku założono przykościelny szpital, a w latach 1434–1444 wzniesiono kaplicę cmentarną św. Michała Archanioła, do której przeniesiono relikwie św. Walentego. Na potrzeby wystawiania relikwii dla wiernych na ścianie kaplicy wykonano zewnętrzną ambonę. W 1454 roku dziekan katedry w Wormacji podarował sanktuarium kolejne relikwie św. Walentego, co dodatkowo zwiększyło liczbę pielgrzymów i doprowadziło do późnogotyckiej przebudowy kościoła, którą ukończono w 1493 roku. W 1682 roku rozebrano lektorium. W latach 1857–1876 świątynię odrestaurowano pod nadzorem konserwatora zabytków Johna Suttona, odbudowano wówczas lektorium. 5 maja 2010 papież Benedykt XVI wyniósł kościół do godności bazyliki mniejszej. W tym samym roku założono Stowarzyszenie Budowy Kościoła w Kiedrich, a w 2012 roku rozpoczęto prace renowacyjne.
Architektura i wyposażenie Świątynia gotycka, trójnawowa, o układzie halowym, z emporami w nawach bocznych. Portal główny z ok. 1450 roku dekoruje figura św. Walentego. Lektorium oddziela nawę główną od prezbiterium. Pokryte płaskorzeźbami ławki kościelne wykonał w 1510 roku . Rolę ołtarza głównego pełni epitafium zmarłego w 1619 roku Caspara zu Eltza-Langenaua, wykonane z marmuru, alabastru i stiuku. Płaskorzeźba w centralnym polu przedstawia Pokłon Trzech Króli. Ołtarz boczny św. Jana (z przedstawieniem św. Anny Samotrzeciej) pochodzi z ok. 1500 roku, a ołtarz św. Katarzyny (będący zarazem epitafium Juliane von Schwalbach, z relikwiarzem św. Walentego) – z 1620 roku. Na południowej emporze ustawiono ołtarz Matki Bożej oraz śś. Piotra i Pawła z około 1480 roku, a na północnej – przebudowany w XIX wieku ołtarz św. Małgorzaty, którego figury pochodzą z końca XV wieku. We wieży kościoła zawieszono cztery dzwony, w tym dwa z lat 1389 i 1513.
Pierwotne organy wykonano około 1500 roku, dekorację malarską prospektu wykonał August Martin. Instrument został przebudowany w latach 1652–1653 przez Johanna Kirchnera. W 1760 prospekt przemalowano na biało, a w 1808 – na czerwono. W 1839 organy przebudował Conrad Embach, a w 1860 roku Louis-Benoit Hooghuys dokonał ich kolejnego remontu. W latach 1985–1987 szwajcarskie przedsiębiorstwo odrestaurowało instrument.
Chór Przy bazylice od średniowiecza działa chór chłopięcy, wzmiankowany po raz pierwszy w 1333 roku. Wbrew oficjalnej nazwie, prócz chłopców do chóru należą również dziewczynki i dorośli mężczyźni, a wiek chórzystów wynosi od 8 do 58 lat.
Galeria
Przypisy
Bazylika Świętych Walentego i Dionizego Kategoria:Kościoły w diecezji Limburga Kategoria:Kościoły w Hesji Kategoria:Zabytkowe kościoły w Niemczech Kategoria:Bazyliki w Niemczech Kategoria:Architektura gotyku w Niemczech Kategoria:Świątynie pod wezwaniem św. Walentego Kategoria:Świątynie pod wezwaniem św. Dionizego