Józef Jan Tarkowski (ur. 19 marca 1891 w Sosnowcu, zm. po 1939) – kapitan saperów Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Syn Damazego i Franciszki Borowskiej urodzony 19 marca 1891 w Sosnowcu, w ówczesnym powiecie będzińskim guberni piotrkowskiej.

1 sierpnia 1914 został wcielony do armii rosyjskiej. 19 września 1916 został przeniesiony do Brygady Strzelców Polskich, która w następnym roku została przekształcona w Dywizję Strzelców Polskich. Razem z dywizją został następnie wcielony do I Korpusu Polskiego w Rosji. Po rozwiązaniu korpusu był do lipca internowany przez Niemców w Prużanie.

W listopadzie 1918 w Warszawie wziął udział w rozbrajaniu Niemców, a następnie wstąpił do Wojska Polskiego. W czasie wojny z bolszewikami walczył w szeregach 2 kompanii XV batalionu saperów jako starszy saper. Wyróżnił się w sierpniu 1920 w czasie walki o Brok.

Po zakończeniu działań wojennych pełnił służbę w Departamencie V Inżynierii i Saperów Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie, w charakterze urzędnika wojskowego w XI randze. Z dniem 1 marca 1924 prezydent RP przemianował go na oficera zawodowego w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 grudnia 1920 i 8. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów, a minister spraw wojskowych wcielił do 1 pułku saperów w Modlinie. Stopień oficerski uzyskał na podstawie veniam studiorum, nie mając wymaganego cenzusu naukowego. Po 1924 został przeniesiony do batalionu elektrotechnicznego w Nowym Dworze Mazowieckim na stanowisko dowódcy kompanii. 19 marca 1928 prezydent RP nadał mu stopień kapitana z dniem 1 stycznia 1928 i 23. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów. Z dniem 1 lipca 1929 został przeniesiony do kadry oficerów saperów z równoczesnym przeniesieniem służbowym do Biura Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych. Z dniem 1 kwietnia 1933 został przydzielony do dyspozycji Ministerstwa Komunikacji na okres sześciu miesięcy. Z dniem 30 września 1933 został przeniesiony do rezerwy z równoczesnym przeniesieniem w rezerwie do batalionu elektrotechnicznego. Po zwolnieniu z wojska został zatrudniony w Biurze Personalnym Ministerstwa Komunikacji na stanowisku radcy ministerialnego. W 1939 obowiązki zawodowe radcy łączył z funkcją sekretarza generalnego Zarządu Głównego Kolejowego Przysposobienia Wojskowego.

Był żonaty, miał córkę Danutę (ur. 1921).

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 8194 – 4 sierpnia 1922 Krzyż Walecznych Srebrny Krzyż Zasługi – 25 maja 1929 „za zasługi na polu organizacji i wyszkolenia wojska” Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Zwycięstwa

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Członkowie Przysposobienia Wojskowego Kategoria:Kapitanowie saperów II Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie urodzeni w Sosnowcu Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie 1 Batalionu Saperów Legionów Kategoria:Oficerowie batalionu elektrotechnicznego Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Zwycięstwa Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Imperium Rosyjskiego w I wojnie światowej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1891 Kategoria:Urzędnicy Ministerstwa Komunikacji II Rzeczypospolitej Kategoria:Zmarli w XX wieku Kategoria:Żołnierze Brygady Strzelców Polskich Kategoria:Żołnierze Dywizji Strzelców Polskich Kategoria:Żołnierze I Korpusu Polskiego w Rosji 1917–1918 Kategoria:Nieznana data śmierci