Park Narodowy Nyerere – park narodowy położony w południowej Tanzanii, utworzony w 2019 roku z części dawnego rezerwatu Selous. Jest jednym z największych parków narodowych w Afryce i charakteryzuje się dużym stopniem naturalności, rozległymi, słabo przekształconymi krajobrazami oraz wysoką różnorodnością biologiczną.
Park obejmuje zróżnicowane siedliska, w tym sawanny, lasy parkowe, doliny rzeczne oraz rozległe obszary podmokłe, co sprzyja występowaniu licznych gatunków ssaków, ptaków i gadów. Występują tu m.in. słonie afrykańskie, bawoły, żyrafy, lwy, lamparty, a także rzadkie i zagrożone wyginięciem likaony pstre. Fauna ptasia reprezentowana jest przez liczne gatunki ptaków drapieżnych, strusie oraz ptaki wodne, natomiast w wodach rzek i jezior żyją krokodyle nilowe i hipopotamy.
Historia Obszar dzisiejszego Parku Narodowego Nyerere objęto formalną ochroną już w 1896 roku, w okresie kolonialnym, gdy tereny te znajdowały się pod administracją niemiecką. Od 1905 roku dopuszczano tam polowania. W 1922 roku rezerwat otrzymał nazwę Selous Game Reserve na cześć brytyjskiego podróżnika i myśliwego , który prowadził badania i publikował liczne opisy regionu. W 1940 roku obszar rezerwatu powiększono do około 54 600 km², a w 1982 roku wpisano go na Listę światowego dziedzictwa UNESCO. W 2019 roku około 30 000 km² wydzielono z rezerwatu i ustanowiono park narodowy, nadając mu nazwę na cześć Juliusa Nyerere, pierwszego prezydenta Tanzanii i propagatora ochrony przyrody.
Położenie i warunki naturalne Park Narodowy Nyerere położony jest na stosunkowo niskiej wysokości, średnio około 1000 m n.p.m. Przez północną część obszaru chronionego przepływa Rufidżi, największa rzeka Tanzanii, tworząca rozległe równiny zalewowe oraz liczne starorzecza. Krajobraz tych terenów obejmuje mozaikę otwartych równin, zadrzewień i zbiorników wodnych, często otoczonych palmami borassusowymi i dum oraz innymi gatunkami drzew charakterystycznych dla strefy tropikalnej.
Roślinność obszarów oddalonych od rzeki zdominowana jest przez sawanny i lasy parkowe, z obecnością m.in. baobabów oraz rozległych skupień drzew z rodzaju Terminalia. Obszary te są intensywnie wykorzystywane jako żerowiska przez roślinożerców, w tym populacje żyraf, które stosunkowo niedawno pojawiły się na tym terenie i obecnie zwiększają swoją liczebność.
Klimat Porę suchą w parku obserwuje się zazwyczaj od czerwca do listopada. Pozostała część roku charakteryzuje się większą ilością opadów, jednak od grudnia do lutego krajobraz pozostaje zielony i w dużej mierze dostępny dla ruchu turystycznego.
Przypisy
Bibliografia
Nyer