Klasztor Niederschönenfeld (niem. Kloster Niederschönenfeld) – dawny klasztor cysterek znajdujący się w bawarskiej gminie Niederschönenfeld.
Historia Klasztor beginek został założony w 1241 roku przez Bertholda III von Lechsgemünda-Graisbacha i jego żonę, Adelheid Cypryjską. Wedle legendy, fundacja klasztoru była pokutą Bertholda za porwanie z Cypru swojej żony podczas wyprawy krzyżowej. W 1254 roku papież Innocenty IV potwierdził istnienie klasztoru i przekazał go siostrom cysterkom. Placówka podlegała opatowi klasztoru Kaisheim. W 1342 roku, wraz z włączeniem Niederschönenfeldu do Bawarii, rozpoczął się okres rozkwitu klasztoru. Pod koniec XIV był jednym z najbogatszych klasztorów bawarskich, obok Kaisheimu, Tegernsee i Benediktbeuern. Za kadencji ksieni Marthy Marschallin von Donnersberg (lata 1445–1464) do romańskiej bazyliki dobudowano gotyckie, wieloboczne prezbiterium, a nawy boczne wydłużono na wschód.
Klasztor został zniszczony podczas wojny trzydziestoletniej. W 1631 roku książę Maksymilian I Bawarski i feldmarszałek Johann T’Serclaes von Tilly stworzyli okopy w pobliżu klasztoru, a w kwietniu kwietniu 1632 zakonnice ewakuowały się do Klasztoru Raitenhaslach podczas bitwy pod Rain. Siostry wróciły do Niederschönenfeldu w 1634 roku, lecz po ponownym zbliżeniu się wojsk szwedzkich zdecydowały się go opuścić. Wedle legendy zniszczenie kompleksu w 1646 roku przetrwał krzyż schowany przez siostrę Evę w kuchni klasztornej, a zapalona przez nią lampa oliwna wciąż się paliła. Odnalezienie krzyża przyciągnęło tu rzeszę pielgrzymów, opisano wówczas ok. 2000 niewytłumaczonych uzdrowień.
Odbudowę rozpoczęto w 1658 roku, staraniem ksieni Euphemii Vatigi von Kronburg. Projektantem nowego kościoła klasztornego został , który wykonał również dekorację stiukową. W 1663 roku książę ufundował ołtarz główny, w którym złożono relikwie Krzyża Prawdziwego. W 1674 roku ukończono budowę trzech skrzydeł klasztornych. W 1683 roku wykonał wczesnobarokowe, 13-głosowe organy. 27 czerwca 1743 Niederschönenfeld był miejscem podpisania traktatu pokojowego, który przypieczętował wycofanie wojsk Karola VII z Bawarii i przejęcie placówki pod administrację austriacką na następne dwa lata. W 1792 roku, podczas wojen napoleońskich, w kompleksie zakwaterowano żołnierzy francuskich.
Placówkę rozwiązano podczas okupacji francuskiej w 1803 roku, a jego majątek znacjonalizowano. W 1814 roku podjęto decyzję o rozbiórce kościoła klasztornego, lecz w 1828 roku stał się on filią parafii , a w 1834 ustanowiono go siedzibą parafii Niederschönenfeld. Do 1825 roku w kompleksie funkcjonował urząd skarbowy. W 1842 roku Ludwik I Wittelsbach podjął nieudaną próbę reaktywacji klasztoru, w 1849 roku założono tu zakład karny. Około 1900 roku wzniesiono nowe wschodnie skrzydło w kształcie litery T, a pod koniec XX wieku rozbudowano skrzydło zachodnie. Po 1919 roku wyroki odsiadywali tu działacze Bawarskiej Republiki Rad, tacy jak Erich Mühsam, Ernst Toller czy Ernst Niekisch. W 1990 roku założono tu zakład karny dla osób nieletnich.
Galeria
Przypisy
Kategoria:Byłe klasztory w Bawarii Kategoria:Zabytkowe klasztory w Niemczech Kategoria:Klasztory cysterek w Niemczech Kategoria:Architektura barokowa w Niemczech