Kwalifikacja teologiczna – ocena zgodności tezy teologicznej z Objawieniem.
Historia Już w starożytności oceniano błędy teologiczne, za które Kościół mógł nałożyć klątwę. W średniowieczu wprowadzone zostały cenzury, które były negatywnymi kwalifikacjami fałszywych tez. Od XIII wieku poszczególne listy tworzyli poszczególni teologowie, jak i instytucje kościelne (sobór w Konstancji). Listy te miały na celu chronić wiarę w różnych sytuacjach problematycznych oraz zapobiec pomieszaniu opinii teologicznych z prawdami Objawienia. Nie został stworzony jednak żaden wiążący system. Zdaniem Herberta Vorgrimlera system kwalifikacji stracił współcześnie na znaczeniu.
Podział Vorgrimler wyróżnił następujący podział kwalifikacji teologicznych: de fide divina – teza zawarta w Objawieniu i wiążąca w wierze (przeciwieństwem jest błąd w wierze boskiej), de fide divina et catholica – teza powszechnie nauczana przez Magisterium Kościoła (przeciwieństwem jest herezja), de fide definita – teza podana do wierzenia jako dogmat (przeciwieństwem jest herezja), de fide eccłesiastica – teza niewywodząca się bezpośrednio z Objawienia, ale nauczania przez Magisterium Kościoła (przeciwieństwem jest błąd w wierze kościelnej), fidei proximum – teza uchodząca za objawioną, ale niegłoszona przez Magisterium Kościoła (przeciwieństwem jest podejrzenie o herezję), theologice certu – teza, o której Magisterium Kościoła nie wypowiedziało się w sposób ostateczny, ale jej zaprzeczenie byłoby zagrożeniem określonej prawdy wiary (przeciwieństwem jest zdanie fałszywe albo błąd teologiczny). Niemiecki teolog wyróżnił także inne kwalifikacje, jak powszechna nauka, opinia prawdopodobna, opinia pobożna, opinia tolerowana i zdanie obrażające uczucia religijne.
Przypisy
Kategoria:Teologia katolicka