mały Julie Prokopová-Škrabálková, znana również jako Julie Prokopová (ur. 18 kwietnia 1890 w Jabloncu nad Jizerou, zm. 30 lipca 1966 w Czeskich Budziejowicach) – działaczka Komunistycznej Partii Czechosłowacji, posłanka do Zgromadzenia Narodowego Czechosłowacji.
Życiorys Urodziła się w Jabloncu nad Jizerou w rodzinie robotniczej. Już we wczesnej młodości została sierotą. Od 14. roku życia pracowała w fabryce tekstylnej w Podkrkonošach; w miejscu pracy zaczęła działać w socjaldemokratycznej organizacji kobiecej.
W 1919 roku została wybrana na regionalną sekretarz Partii Socjaldemokratycznej w Hořicach, a później, po zmianie siedziby regionalnej organizacji partyjnej, w Hradcu Králové. Po rozłamie w Partii Socjaldemokratycznej przyłączyła się do lewicowego skrzydła marksistowskiego. W 1921 roku była wśród członków założycieli Komunistycznej Partii Czechosłowacji. Od 1923 roku pracowała i mieszkała w Pradze, gdzie pracowała w komunistycznym wydawnictwie i jako zawodowa działaczka partyjna w okręgu Smíchov. Później została członkinią regionalnego kierownictwa partii w Pradze. Pod koniec lat dwudziestych wspierała skrzydło bolszewickie w Partii Komunistycznej. W 1930 r. została wysłana do szkoły politycznej w Moskwie. Po powrocie ze Związku Radzieckiego pracowała w organizacji Czerwona pomoc. Do 1938 roku była członkinią redakcji kilku komunistycznych czasopism i pełniła funkcję przewodniczącej regionalnej organizacji kobiecej. Po zamknięciu czasopism komunistycznych w 1938 roku pracowała w redakcji gazety Kytice do 1940 roku.
W okresie międzywojennym była jedną z głównych organizatorek wystąpień kobiet podczas strajków robotniczych i protestów przeciwko drożyźnie. W życiu politycznym i publicznym występowała wyłącznie pod panieńskim nazwiskiem Prokopová. Praktyka ta uchroniła ją kilkakrotnie przed aresztowaniem w okresie międzywojennym, gdyż w jej dokumentach widniało nazwisko Škrabálková, które przyjęła po mężu. Była rozwiedziona i miała jedną córkę. Od 1939 do 1945 roku mieszkała z siostrą w Pradze. Podczas okupacji była dwukrotnie aresztowana przez gestapo, pomagała uwięzionym komunistom i kolportowała nielegalne komunistyczne gazety.
Po II wojnie światowej wróciła do życia politycznego. Została przewodniczącą Komisji Kobiet przy Centralnym Sekretariacie Komunistycznej Partii Czechosłowacji. Po 1945 roku współtworzyła również Radę Kobiet Czechosłowackich. Na walnym zgromadzeniu założycielskim w czerwcu 1946 roku została wybrana na jej wiceprzewodniczącą (przewodniczącą została Milada Horáková).
W wyborach parlamentarnych w 1948 roku została wybrana do Zgromadzenia Narodowego z ramienia Komunistycznej Partii Czechosłowacji w okręgu wyborczym Czeskie Budziejowice. Ponownie zdobyła mandat w wyborach w 1954 roku w wyborach w 1960 roku (już jako posłanka Zgromadzenia Narodowego Czechosłowackiej Republiki Socjalistycznej z okręgu południowoczeskiego) oraz w wyborach w 1964 roku. Pełniła funkcję w Zgromadzeniu Narodowym aż do śmierci w 1966 roku.
VIII Zjazd Komunistycznej Partii Czechosłowacji wybrał ją w poczet członków Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Czechosłowacji. Na IX, X i XI Zjeździe Komunistycznej Partii Czechosłowacji była ponownie wybierana w skład Komitetu Centralnego partii. Na XII Zjeździe partii wybrano ją do partyjnej Centralnej Komisji Kontroli. Od 1964 roku była sekretarzem naczelnym Komitetu Regionalnego Frontu Narodowego w Czeskich Budziejowicach. W 1955 roku została odznaczona Orderem Republiki.
Zmarła w 1966 r. i została pochowana w mauzoleum na Vítkově obok innych czołowych działaczy komunistycznych. W 1990 r. ich szczątki zostały przeniesione do kwatery na Cmentarzu Olszańskim.
Przypisy
Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Olszańskim w Pradze Kategoria:Odznaczeni Orderem Republiki (Czechosłowacja) Kategoria:Członkowie Komunistycznej Partii Czechosłowacji Kategoria:Czescy związkowcy Kategoria:Czechosłowaccy posłowie do Zgromadzenia Narodowego Kategoria:Zmarli w 1966 Kategoria:Urodzeni w 1890