Wiktor Władysław Janiszewski, ps. Czarny Bronek, Łamigłowa, Maciej, Dębicz, Stary (ur. 6 marca 1898 w Słubicach, zm. po 1945) – major piechoty Armii Krajowej, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Władysława i Bronisławy z Woźnickich urodzony 6 marca 1898 w Słubicach, w ówczesnym powiecie gostyńskim guberni warszawskiej. Uczęszczał do szkół polskich w Koluszkach, Łodzi i Warszawie. W 1915 wystąpił z klasy piątej gimnazjum.
We wrześniu 1915 wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej. Działał w Warszawie, a następnie w Mińsku Mazowieckim. W latach 1916–1917 ukończył szkołę żołnierską i podoficerską POW. Został komendantem miejscowym na Mińsk Maz., a od 1917 pełnił obowiązki komenda II Obwodu I Okręgu POW. W listopadzie 1918 jako dowódca kompanii POW wziął udział w rozbrajaniu Niemców.
W listopadzie 1918 wstąpił do 22 pułku piechoty. Dowodził plutonem 8 kompanii. Awansował na sierżanta sztabowego. Wyróżnił się 25 listopada 1919 dowodząc w zastępstwie 8 kompanią w wypadzie na wieś Ostrożanka oraz w nocy z 14 na 15 stycznia 1919 prowadząc jako dowódca plutonu głębokie rozpoznanie na tyłach bolszewickich.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku. W Wilnie uczęszczał na kursy maturalne i uzupełnił wykształcenie w zakresie klasy siódmej gimnazjum. W 1924 awansował na chorążego zawodowego. 22 czerwca 1926 Prezydent RP mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z 1 lipca 1925 i 39. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a minister spraw wojskowych wcielił do 10 pułku piechoty w Łowiczu. 15 lipca 1927 prezydent RP nadał mu stopień porucznika ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1927 i 36. lokatą w korpusie oficerów piechoty. We wrześniu 1930 został przeniesiony do batalionu podchorążych rezerwy piechoty nr 2 w Biedrusku. Z dniem 1 września 1932 został przeniesiony do 44 pułku piechoty w Równem. 22 lutego 1934 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1934 stopień kapitana w korpusie oficerów piechoty i 109. lokatą. W marcu tego roku dowodził kompanią karabinów maszynowych w 44 pp. W 1932 pełnił służbę w Ośrodku Wyszkolenia Rezerw Piechoty w Różanie na stanowisku kierownika wyszkolenia ciężkiej broni piechoty. 24 sierpnia 1939 został wcielony do rezerwowego 115 pułku piechoty na stanowisko dowódcy 2 kompanii karabinów maszynowych. W szeregach tego oddziału walczył w kampanii wrześniowej. Od lipca 1943 do stycznia 1945 był komendantem Obwodu AK Skierniewice.
Był żonaty, dzieci nie miał.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 154 (1687) – 28 lutego 1921 Krzyż Niepodległości – 16 marca 1933 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Walecznych Srebrny Krzyż Zasługi – 1938 „za zasługi w służbie wojskowej” Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Kapitanowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Komendanci Komend Miejscowych POW Kategoria:Komendanci Obwodów POW Kategoria:Komendanci Obwodów AK Kategoria:Ludzie związani z Mińskiem Mazowieckim Kategoria:Ludzie związani ze Skierniewicami Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie 10 Pułku Piechoty (II RP) Kategoria:Oficerowie 44 Pułku Strzelców Legii Amerykańskiej Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-ukraińskiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1898 Kategoria:Zmarli w XX wieku Kategoria:Nieznana data śmierci