Janusz Czarnecki (ur. 10 grudnia 1888 w Golejewku, zm. 17 maja 1933 tamże) – polski ziemianin, oficer kawalerii, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 10 grudnia 1888 w majątku Golejewko, w ówczesnym powiecie rawickim rejencji poznańskiej, w rodzinie ziemiańskiej Jana (1856–1918), hrabiego h. Prus III, członka sejmiku powiatowego i wojewódzkiego, odznaczonego papieskim Orderem Świętego Grzegorza Wielkiego, i Wandy z Ziemięckich, baronówny h. Nieczuja (1864–1943), córki Jana Ziemięckiego, austriackiego tajnego radcy, szambelana i tytułarnego zbrojmistrza polnego. Ukończył Akademię Rycerską w Legnicy, gimnazjum humanistyczne w Ostrowie Wielkopolskim oraz studia na Katolickim Uniwersytecie w Lowanium.
1 sierpnia 1914 został zmobilizowany do armii niemieckiej i przydzielony do 1 królewskiego pułków strzelców konnych, początkowo był uznany za zaginionego.. 23 października tego roku pod Błaszkami, ciężko ranny, dostał się do rosyjskiej niewoli. Przebywał w kolejnych obozach jenieckich w Tule, Tiumeniu, Niżnym Nowogrodzie, Liwny, Woroneżu, Samarze, Moskwie i Petersburgu. W grudniu 1917 został uwolniony i wyjechał do Haparandy w Szwecji. Następnie odbył kwarantannę w Lubece. 6 stycznia 1918 wrócił do domu jako inwalida wojenny.
W styczniu 1919 został adiutantem szefa sztabu Dowództwa Głównego Sił Zbronych Polskich w byłym zaborze pruskim. 30 marca 1919 Komisariat Naczelnej Rady Ludowej przyjął go do Sił Zbronych Polskich w byłym zaborze pruskim z byłej armii niemieckiej z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podporucznika i mianował porucznikiem w kawalerii. W lipcu 1920 razem z rotmistrzem Ignacym Mielżyńskim zorgaanizował 1 ochotniczy pułk jazdy wielkopolskiej nr 215, późniejszy 26 pułk ułanów i objął w nim funkcję adiutanta. Z dniem 25 października 1921 został zdemobilizowany i przydzielony w rezerwie do 15 pułku ułanów w Poznaniu, lecz niezdolny do służby frontowej. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 325. lokatą w korpusie oficerów rezerwy jazdy (od 1924 – kawalerii). Po 1924 został przeniesiony do pospolitego ruszenia i przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VII.
Po zwolnieniu z wojska wrócił do pracy w rodzinnym majątku. Zmarł 17 maja 1933 w Golejewku „po krótkich i ciężkich cierpieniach” i trzy dni później został pochowany w grobie rodzinnym na tamtejszym cmentarzu parafialnym.
20 grudnia 1924 w Warszawie zawarł związek małżeński z Romaną Czarnowską (1904–1966), z którą miał syna Jana (ur. 1925) i córkę Teresę (1928–1994). Świadkiem ślubu był pułkownik kawalerii Aleksander Laskowski.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 852 – 8 kwietnia 1921 „za walki z niemcami w Poznańskiem” pruski Krzyż Żelazny 1 i 2 klasy
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu w Lowanium Kategoria:Czarneccy herbu Prus III Kategoria:Ludzie związani z Legnicą przed 1945 Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie 15 Pułku Ułanów Poznańskich Kategoria:Oficerowie 26 Pułku Ułanów Wielkopolskich Kategoria:Polacy odznaczeni niemieckim Krzyżem Żelaznym Kategoria:Polacy – oficerowie armii Cesarstwa Niemieckiego Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Cesarstwa Niemieckiego w I wojnie światowej Kategoria:Polscy ziemianie (II Rzeczpospolita) Kategoria:Polscy ziemianie (zabór pruski) Kategoria:Porucznicy kawalerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Powstańcy wielkopolscy (1918–1919) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1888 Kategoria:Zmarli w 1933 Kategoria:Żołnierze Armii Wielkopolskiej