Raspberries – amerykański zespół muzyczny utworzony w 1970 w Cleveland w Ohio przez Erica Carmena i Jima Bonfantiego.
Odnieśli sukces na początku lat 70. dzięki swojemu power popowemu brzmieniu, które AllMusic opisało później jako połączenie „wykwintnie skomponowanych melodii i poruszających do głębi harmonii”. Członkowie zespołu słynęli ze swojego eleganckiego wizerunku scenicznego i jednakowych strojów, co zapewniło im uwagę nastolatków, ale też pogardę ze strony niektórych mediów, które nazwały ich „niemodnymi”.
Zespół inspirował się erą rocka lat 60. – brytyjską inwazją, szczególnie twórczością The Beatles, The Who, The Hollies i Small Faces. W Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii Raspberries mieli znaczący wpływ na powstanie gatunku power pop.
Mieli także zwolenników wśród uznanych muzyków, takich jak Jack Bruce, Ringo Starr i Courtney Love.
W „klasyczny” skład Raspberries wchodzili Eric Carmen, Wally Bryson, Dave Smalley i Jim Bonfanti. Ich najbardziej znane utwory to „Go All the Way”, „Let's Pretend”, „I Wanna Be with You”, „Tonight” i „Overnight Sensation (Hit Record)”. Producentem odpowiedzialnym za wydanie wszystkich 4 albumów w latach 70. był Jimmy Ienner. Zespół rozpadł się w 1975, po pięciu latach od utworzenia, a Eric Carmen rozpoczął udaną karierę solową. Bryson i Smalley wskrzesili nazwę Raspberries w 1999 na potrzeby wydania nowego albumu, na którym wokalistą był kompozytor Scott McCarl. W 2004 klasyczny skład zespołu zjednoczył się ponownie i w 2005 odbył trasę koncertową.
Historia The Choir i Cyrus Erie Raspberries mają swoje korzenie w dwóch najbardziej znanych lokalnych zespołach lat 60. z Cleveland – The Choir i Cyrus Erie.
The Choir The Choir (początkowo The Mods) tworzyli Dann Klawon, Wally Brysona, Dave Smalley i Jim Bonfanti. Ich najbardziej rozpoznawalnym utworem był „It's Cold Outside”, który okazał się hitem osiągając pierwsze miejsce w Cleveland, oraz 68 miejsce dla wytwórni Roulette Records. The Choir przeszli potem szereg zmian w swoim składzie – przy czym Smalley i Bonfanti pozostali w różnych wersjach aż do 1968, kiedy Dave Smalley został powołany do wojska i wysłany do Wietnamu. Spowodowało to rozpad zespołu, który później odrodził się pod kierownictwem Bonfantiego i przetrwał do 1970.
Cyrus Erie Mimo, że The Choir odniosło sukces i wydało serię singli, Cyrus Erie, założone przez braci Michaela i Boba McBride'a, stał się popularniejszym zespołem za sprawą Erica Carmena, który dołączył do Cyrus Erie w 1967. Carmen przekonał Brysona, który był świeżo po opuszczeniu The Choir, by wstąpił do zespołu. Na koncertach, Cyrus Erie głównie wykonywali covery innych artystów. Kiedy zespół podpisał kontrakt z Epic Records, nagrali dwa autorskie utwory Carmena i Brysona („Get the Message” b/w „Sparrow”) jako singiel. Wkrótce potem, Bryson opuścił zespół, a jego miejsce zajął Randy Klawon. Eric, Mike, Randy i Dann Klawon utworzyli nowy zespół, który zmienił nazwę na The Quick. Nagrali oni singiel z dwóch autorskich utworów Carmena i Klawona dla wytwórni Epic Records, który nie odniósł dużego sukcesu.
The Choir i Cyrus Erie inspirowali się wieloma zespołami Rock and Rollowymi, które członkowie zespołów uwielbiali, szczególnie The Who. Carmen później powiedział:
Początki (1970–1972) Po rozmowach Carmena i Bonfantiego o założeniu nowego zespołu, pierwszy skład Raspberries tworzyli Eric Carmen, Jim Bonfanti, Wally Bryson i John Aleksic. Aleksic opuścił zespół pod koniec 1970. Raspberries występowali w trio do kwietnia 1971, kiedy były członek The Choir Dave Smalley wrócił z Wietnamu. Został on wtedy czwartym członkiem zespołu, a Carmen przeszedł na bas. Nagrali oni demo płyty „Raspberries” które znalazło się na biurku producenta Jimmy'ego Iennera, z którym Carmen pracował już wcześniej sesyjnie. Po negocjacjach z dużą wytwórnią muzyczną"The Raspberries biography", Billboard Magazine, podpisali kontrakt z Capitol Records. Na okładce ich pierwszego albumu znajdowała się naklejka o zapachu malin, którą można było zdrapać i powąchać.
Członkowie Raspberries występowali na scenie w ujednoliconych kostiumach. Formacja spotykała się z krytyką za pojawianie się przed publicznością w smokingach oraz puszystych, wysokich fryzurach (typu bouffant), co według Erica Carmena stanowiło „dopełnienie stylistyki ich muzyki”.
Szczyt popularności (1972–1974) mały|Zdjęcie singla „Go All The Way” W październiku 1972 utwór „Go All the Way” uplasował się na 5. miejscu amerykańskich list przebojów, osiągając nakład ponad miliona sprzedanych egzemplarzy i uzyskując status złotej płyty. W tym okresie doszło do roszad w składzie instrumentalnym: Eric Carmen przejął rolę gitarzysty rytmicznego, aby zajmować centralne miejsce na scenie, natomiast Smalley objął funkcję basisty.
Po wydaniu w 1972 dwóch albumów, Raspberries oraz Fresh, w zespole narastały napięcia na tle artystycznym. Wynikały one głównie z dominującej roli Carmena w procesie twórczym oraz jego sukcesów komercyjnych, co działo się kosztem wkładu pozostałych członków – Brysona i Smalleya. W efekcie trzeci album, zatytułowany Side 3, cechował się surowszym i bardziej agresywnym brzmieniem niż poprzednie wydawnictwa, czego przykładem był otwierający płytę utwór „Tonight”. Po zakończeniu trasy promującej ten album, Smalley został usunięty z grupy z powodu różnic artystycznych, a wkrótce po nim odszedł Bonfanti. Obaj muzycy założyli później własną formację o nazwie Dynamite. W grudniu 1973 w ich miejsce dołączyli basista Scott McCarl oraz były perkusista formacji Cyrus Erie, Michael McBride.
W grudniu 1973 nowymi członkami zespołu zostali basista Scott McCarl oraz były perkusista grupy Cyrus Erie, Michael McBride. W tym składzie nagrano czwarty i ostatni album studyjny, Starting Over[ Starting Over] LP information and review at AllMusic. Podczas tras koncertowych na przełomie 1973 i 1974 grupę wspierał na instrumentach klawiszowych Jeff Hutton, który zastąpił dotychczasowych muzyków sesyjnych: Opie’ego O’Briena oraz Tony’ego Shannona.
Po rozpadzie (1975–2024) W kwietniu 1975 gitarzysta zespołu Rainbow Canyon, Billy Hanna, zastąpił chorego Wally'ego Brysona podczas występów, jednak 19 kwietnia 1975, po finałowym koncercie w Masonic Temple w Scranton, grupa uległa rozwiązaniu.
Mimo rozpadu styl formacji wywarł trwały wpływ na innych muzyków. Bruce Springsteen chwalił Raspberries podczas swojej letniej trasy koncertowej w 2005Bruce Springsteen semi-official fan magazine , and also the Backstreets.com website. Perkusista Springsteena, Max Weinberg, przyznał, że w tamtym okresie opierał swój styl gry na technice Michaela McBride’a (szczególnie na albumie Darkness on the Edge of Town)Let There Be Drums Vol 3: The 70s liner notes. Jako źródło inspiracji w procesie tworzenia utworów grupę wymieniali również Paul Stanley, Tom Petty oraz Axl Rose.
W 1978 Bryson dołączył do innej znanej grupy powerpopowej, Fotomaker, prowadzonej przez byłych członków The Rascals – Dino Danellego i Gene’a Cornisha. Opuścił zespół wkrótce po wydaniu drugiego z trzech albumów formacji.
W 1993 ukazała się biografia zespołu autorstwa Kena Sharpa zatytułowana Overnight Sensation – The Story of the Raspberries. Trzy lata później, w 1996, niezależna wytwórnia Pravda Records z Chicago wydała album hołdowniczy Raspberries Preserved. Płyta zawierała 21 coverów w wykonaniu takich artystów jak The Rubinoos, Bill Lloyd, Brad Jones, Tiny Lights, Rank Strangers, The Gladhands i The Shambles.
Kariera solowa Erica Carmena Wokalista, gitarzysta i główny kompozytor, Eric Carmen, odniósł sukces w karierze solowej jako wykonawca i twórca romantycznych popowych ballad. Jego pierwszy solowy przebój, „All by Myself” (wykorzystujący motyw z „Let’s Pretend” oraz bezpośrednio z II Koncertu fortepianowego c-moll op. 18 Siergieja Rachmaninowa), dotarł do 2. miejsca amerykańskich list przebojów, a w 1996 Céline Dion zrobiła cover utworu, który osiągnał duży sukces.
Kolejnymi hitami Carmena były „Never Gonna Fall in Love Again” (którego refren oparto na II Symfonii op. 27 Rachmaninowa) oraz „She Did It” – utwór stanowiący duchową kontynuację poprzednich singli, przywracający powerpopowe brzmienie Raspberries. W późniejszych latach Carmen odnosił sukcesy z przebojami „Hungry Eyes” (ze ścieżki dźwiękowej do filmu Dirty Dancing, 1987) oraz „Make Me Lose Control”. Był także współautorem utworu „Almost Paradise” (wykonanego przez Mike'a Reno i Ann Wilson do filmu Footloose, 1984)Eric Carmen in Billboard Magazine; Artist BiographyEric Carmen Billboard Chart History oraz autorów hitów Shauna Cassidy’ego: „That’s Rock & Roll” i „Hey Deanie”.
Reaktywacja i późniejsze lata (1999–2024) 24 marca 1999 czterej oryginalni członkowie – Carmen, Bryson, Smalley i Bonfanti – spotkali się w Metrosync Studio niedaleko Cleveland, by zagrać wspólnie po raz pierwszy od 1973. Choć rozważano letnią trasę koncertową, zainteresowanie promotorów było znikome ze względu na długą nieobecność zespołu na rynku. Carmen i Bonfanti wycofali się z projektu, jednak Bryson, Smalley oraz basista z okresu płyty Starting Over, Scott McCarl, kontynuowali działalność przez krótki czas. We wrześniu 2000 trio wydało EP-kę zatytułowaną Raspberries Refreshed, która nawiązywała do oryginalnego brzmienia grupyBillboard online (see last paragraph).
W listopadzie 2004 sieć klubów House of Blues otworzyła swój oddział w Cleveland koncertem reaktywowanego zespołu w pełnym, oryginalnym składzie. Na scenie towarzyszyli im muzycy z zespołu Carmena: Paul Sidoti, Billy Sullivan, Jennifer Lee i Derek Braunschweiger. Wydarzenie to zapoczątkowało udaną trasę koncertową w 2005, program specjalny w VH1 Classic oraz transmisję koncertu w radiu XM Satellite. Występ w Los Angeles z 2005 został zarejestrowany i wydany w 2007 jako Live on Sunset Strip. Wydawnictwo (2CD/DVD) zawierało przedmowę Bruce’a Springsteena oraz archiwalne zdjęcie Johna Lennona w bluzie z napisem „Raspberries' Starting Over”. Po sukcesie albumu zespół zagrał kolejne koncerty w Nowym Jorku, Kalifornii i rodzinnym Cleveland.
Ostatnie wspólne występy odbyły się pod koniec 2007, z finałowym koncertem w Playhouse Square w Cleveland (14 grudnia 2007). Ostatnim publicznym pojawieniem się grupy był występ na imprezie VIP w Rock and Roll Hall of Fame 3 kwietnia 2009.
W 2014 kultowy utwór „Go All the Way” zyskał nową popularność dzięki włączeniu go do ścieżki dźwiękowej filmu Marvela Strażnicy Galaktyki (Guardians of the Galaxy: Awesome Mix Vol. 1)[. W 2017 Omnivore Records wydało album Pop Art Live, będący zapisem pierwszego koncertu reaktywacyjnego z 2004. Płyta, zawierająca 28 utworów (w tym covery The Beatles i The Who), otrzymała bardzo pozytywne recenzje od serwisów AllMusic, Paste i Stereophile.
Eric Carmen zmarł w marcu 2024.
Muzycy Członkowie klasycznego składu
Eric Carmen – wokal (prowadzący i wspierający), fortepian , gitara rytmiczna , gitara basowa ; zm. 2024 Wally Bryson – gitara prowadząca, wokal (wspierający i prowadzący) Jim Bonfanti – perkusja, wokal wspierający Dave Smalley – gitara rytmiczna , gitara basowa , wokal (wspierający i prowadzący)
Pozostali członkowie John Aleksic – gitara basowa, gitara, wokal wspierający Scott McCarl – gitara basowa, wokal (wspierający i prowadzący) Michael McBride – perkusja ; zm. 2020
Muzycy koncertowi Opie O'Brien – instrumenty klawiszowe, syntezatory, saksofon Tony Shannon – instrumenty klawiszowe, syntezatory Jeff Hutton – instrumenty klawiszowe, syntezatory Billy Hanna – gitara Paul Sidoti – gitara basowa, gitara, instrumenty klawiszowe, wokal wspierający Billy Sullivan – gitara, instrumenty klawiszowe, wokal wspierający Jennifer Lee – instrumenty klawiszowe, wokal Derek Braunschweiger – instrumenty perkusyjne, technik perkusyjny
Oś czasu
Dyskografia Albumy studyjne TytułSzczegółyMiejsce na liścieUS Billboard 200 chart positions:
Raspberries: Fresh: Side 3: Starting Over: Raspberries' Best: AUSCAN RPM album chart positions: