Aron Jakubowicz (ur. 1910, zm. 1981) – polski Żyd, urzędnik łódzkiego Judenratu, zastępca Chaima Rumkowskiego i kierownik Centralnego Biura Resortów Pracy.
Życiorys Przed II wojną światową pracował jako subiekt handlowy. Miał brata, Bernarda, narzeczonego Dory Fuchs. Żonaty z Reginą, miał syna Samuela (ur. 1939).
Podczas wojny trafił do getta łódzkiego, gdzie w 1940 roku podjął pracę w jednym z zakładów krawieckich, szybko awansował, obejmując funkcję kierownika powołanego 1 października 1940 roku Centralnego Biura Resortów Pracy. Szybko wyrósł także na jednego z konkurentów Przełożonego Starszeństwa Żydów Chaima Rumkowskiego, zyskując zaufanie Hansa Biebowa z Zarządu Getta oraz funkcjonariuszy Gestapo. W maju 1941 roku wszedł w skład sztabu i komendy Służby Obrony Przeciwlotniczej podległej Służbie Porządkowej. We wrześniu 1941 roku został jednym z dwóch (obok Leona Rozenblata) zastępców Chaima Rumkowskiego.
Podczas „Wielkiej Szpery” we wrześniu 1942 roku był jedną z osób, których wstawiennictwo mogło uchronić osoby od deportacji do obozu zagłady w Chełmnie. Dzięki jego interwencji ocalono również część pracowników zarządzanych przez niego resortów pracy. Po „Wielkiej Szperze” wzmocniona została jego pozycja, od tego czasu w sprawach produkcji niemieccy urzędnicy kontaktowali się bezpośrednio z nim, pomijając Rumkowskiego.
W 1943 roku wszedł w otwarty konflikt z Rumkowskim i Leonem Rozenblatem na tle formowania Policji Gospodarczej, która zgodnie z jego intencjami miała podlegać pod Centralne Biuro Resortów Pracy, w konflikcie tym uzyskał poparcie Dawida Gertlera, kierownika Oddziału Specjalnego.
W getcie mieszkał początkowo przy ul. Podrzecznej 14/45. Następnie, do marca 1944 roku mieszkał przy ul. Łagiewnickiej 63, w tym samym domu mieszkali m.in. Bernard Fuchs, Dora Fuchs, Józef Rumkowski i Chaim Rumkowski z rodzinami. Przez mieszkańców getta nazywany był poufale „Arkiem”. Był jednym z bohaterów wykonywanej w getcie piosenki Getunia, getunia klap.
1 sierpnia 1944 roku wraz z Chaimem Rumkowskim i Markiem Kligierem uczestniczył w spotkaniu, podczas którego zostali poinformowani przez Biebowa i Otta Bradfischa o planowanej „ewakuacji” getta. Po likwidacji getta w sierpniu 1944 roku pozostał w Łodzi, został kierownikiem obozu dla Żydów przy ul. Łagiewnickiej 36. 21 października wraz z grupą 600 Żydów oraz maszynami został wywieziony do Niemiec, gdzie Żydzi mieli podjąć pracę w fabrykach należących do Hansa Biebowa. Biebow miał osobiście odprowadzić go na stację Radegast, a przed odjazdem nawet go ucałować. Trafił do obozu koncentracyjnego Sachsenhausen, skąd wywieziono go następnie do obozu pracy w Königs Wusterhausen, gdzie objął funkcję starszego obozu.
Po wojnie wyjechał wraz z rodziną do Stanów Zjednoczonych, gdzie zmarł w 1981 roku.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Polscy Żydzi ocalali z Zagłady Kategoria:Mieszkańcy getta łódzkiego Kategoria:Urodzeni w 1910 Kategoria:Zmarli w 1981 Kategoria:Amerykanie pochodzenia żydowskiego Kategoria:Polscy krawcy Kategoria:Żydowscy kolaboranci III Rzeszy Kategoria:Więźniowie KL Sachsenhausen