Andrzej Michaelis OCist. (ur. XVI w. w Duderstadt, zm. 22 lub 23 lipca 1660 w Krzeszowie) – duchowny rzymskokatolicki, 40. opat cysterskiego opactwa w Krzeszowie, sprawujący ten urząd w latach 1653–1660.
Życiorys Pochodził z Duderstadt w regionie Eichsfeld. W 1627 roku wstąpił do opactwa cystersów w Krzeszowie, gdzie jako Fr. Andreas Hilarius Clericus złożył profesję zakonną. Jego działalność jako opata przypadła na okres następstw wojny trzydziestoletniej 1618–1648, która od 1632 roku objęła również Śląsk, przynosząc znaczne zniszczenia. Klasztor w Krzeszowie ucierpiał wprawdzie mniej niż inne śląskie opactwa, jednak regularne grabieże i obciążenia wojenne wymagały stałej odbudowy i zarządzania kryzysowego. W tym czasie opat Valentin Rüling prowadził intensywne działania odbudowujące, a Andreas Michaelis należał do jego najbliższych współpracowników. Około lat 1634–1635 został mianowany proboszczem w Cieplicach (niem. Warmbrunn). Pełnił również funkcję zastępcy namiestnika krajowego księstw świdnicko-jaworskich oraz administratora skonfiskowanych dóbr rodu Schaffgotschów (od 1636). W 1639 roku odmówił objęcia funkcji komisarza ds. kontrreformacji ze względu na liczne obowiązki duszpasterskie i administracyjne. W 1648 roku został koadiutorem opata Valentina Rülinga. Jako koadiutor oraz osoba pełniąca funkcje administracyjne (m.in. wicestarosty krajowego i komisarza wojennego) posiadał znaczący wpływ na zarządzanie regionem w czasie wojny i bezpośrednio po jej zakończeniu. Wspierał opata Rülinga w działaniach odbudowujących, łagodząc skutki działań wojennych dla ludności i dóbr klasztornych. 26 października 1653 roku wybrano go na opata klasztoru w Krzeszowie. Benedykcję opacką przyjął 17 lipca 1654 roku w opactwie w Zwettl z rąk generała zakonu cystersów Claude’a Vaussina. Jako opat przeprowadził reformę finansową klasztoru, znacząco redukując zadłużenie (z ponad 50 000 talarów w 1653 roku). Uregulował także sprawy majątkowe, m.in. doprowadzając do zakupu dóbr w Eckersdorf (1658). Dbał o rozwój życia duchowego i dyscypliny zakonnej; podczas wizytacji kanonicznej w 1655 roku konwent oceniono jako pozostający „w najlepszej dyscyplinie zakonnej”. W okresie jego rządów wzrosła liczba zakonników, a klasztor utrzymywał szeroką działalność duszpasterską na Śląsku. W historiografii bywa określany jako „człowiek przejścia” między okresem zniszczeń wojennych a późniejszym rozkwitem opactwa. Skupiał się przede wszystkim na naprawie szkód wojennych, stabilizacji finansowej oraz odbudowie struktur gospodarczych i administracyjnych. Dzięki jego działaniom spłacono najcięższe długi wojenne i przygotowano grunt pod rozwój klasztoru w drugiej połowie XVII wieku. Utrzymywał kontakty z rodzinnym regionem Eichsfeld, skąd pochodziło kilku mnichów przyjętych do konwentu w czasie jego rządów. Zmarł 22 lub 23 lipca 1660 roku w Krzeszowie. Został pochowany w krypcie klasztornej. W inskrypcji nagrobnej określono go jako „radość ojczyzny i ozdobę religii”. Dzięki jego działalności klasztor odbudował swoją kondycję po zniszczeniach wojny trzydziestoletniej, co stworzyło podstawy dla dalszego rozwoju opactwa za jego następcy, Bernarda Rosy.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Cystersi (biografie) Kategoria:Urodzeni w XVI wieku Kategoria:Zmarli w 1660 Kategoria:Krzeszów (województwo dolnośląskie)