Zygmunt Leonard Zieliński, ps. Kazimierz (ur. 6 listopada 1893 w Rawie Mazowieckiej, zm. 9–11 kwietnia 1940 w Katyniu) – major saperów Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Stanisława i Marii z Kowalskich urodzony 6 listopada 1893 w Rawie Mazowieckiej. W 1910 ukończył siedem klas w Wyższej Szkole Realnej w Będzinie. Jako uczeń należał do Związku Niepodległościowego Młodzieży i wziął udział w strajku szkolnym. Następnie studiował w Wyższej Szkole Przemysłu Włókienniczego w Verviers w Belgii. W 1914 przyjechał do Warszawy, gdzie wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej. We wrześniu 1915 wrócił do Rawy Maz., gdzie pełnił funkcję komendanta powiatowego POW, a od października 1917 komendanta miasta i kompanii POW.
W listopadzie 1918 wstąpił do I batalionu 30 pułku piechoty. W marcu 1919 został wysłany na front ukraiński. W listopadzie 1919 został odkomenderowany do Szkoły Podchorążych Wojsk Kolejowych w Krakowie. 23 kwietnia 1920, po ukończeniu szkoły, został mianowany podchorążym i wcielony do I batalionu kolejowego. Wziął udział w wojnie z bolszewikami.
11 kwietnia 1921 został mianowany z dniem 1 stycznia 1921 podporucznikiem wojsk kolejowych z równoczesnym zaliczeniem do Rezerwy armii i powołaniem do służby czynnej. 1 czerwca 1921 nadal pełnił służbę w I baonie wojsk kolejowych, a jego oddziałem macierzystym był 1 pułk wojsk kolejowych w Krakowie. W listopadzie tego roku został odkomenderowany na dziesięciomiesięczny kurs w Obozie Szkolnym Wojsk Kolejowych w Jabłonnie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podporucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 8. lokatą w korpusie oficerów kolejowych. Po ukończeniu kursu wrócił do macierzystego pułku. 12 lutego 1923 prezydent RP awansował go z dniem 1 stycznia 1923 na porucznika ze starszeństwem z 1 listopada 1920 i 3. lokatą w korpusie oficerów kolejowych. Z dniem 10 września 1925 został przeniesiony służbowo do dywizjonu szkolnego pociągów pancernych w Jabłonnie na trzymiesięczny III kurs doszkolenia załóg pociągów pancernych. Po ukończeniu kursu objął dowództwo 2 kompanii w macierzystym pułku w krakowskim garnizonie. W listopadzie 1927 został przeniesiony do 2 pułku kolejowego w Jabłonnie. Początkowo dowodził plutonem, następnie pełnił funkcję instruktora w pułkowej szkole podoficerskiej, po czym objął dowództwo kompanii. Z dniem 4 grudnia 1928 został przeniesiony z korpusu oficerów saperów kolejowych do korpusu oficerów inżynierii i saperów z pozostawieniem na zajmowanym stanowisku. W październiku 1929 został przeniesiony do 2 batalionu mostów kolejowych w Jabłonnie (od 1934 – Legionowo). 18 lutego 1930 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1930 stopień kapitana w korpusie oficerów inżynierii i saperów i 12. lokatą. W marcu 1931 został przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Saperów w Modlinie na stanowisko instruktora kompanii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Saperów. 18 marca 1932 wrócił do 2 baonu mostów kolejowych na stanowisko dowódcy kompanii, a później oficera do spraw wyszkolenia. W 1936 ukończył XXVI kurs unifikacyjno-doskonalący dla kapitanów w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Na stopień majora został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 23. lokatą w korpusie oficerów saperów. Do września 1939 pełnił służbę na stanowisku II zastępcy dowódcy (kwatermistrza) 2 batalionu mostów kolejowych w Legionowie. W czasie kampanii wrześniowej znajdował się w Ośrodku Zapasowym Saperów Mostów Kolejowych nr 2 w Legionowie na stanowisku oficera wyszkoleniowego i 9 września ewakuował do Brześcia, a następnie Kowla, Sarn i ostatecznie do rejonu Bełżca.
W nieznanych okolicznościach, po agresji ZSRR na Polskę (17 września 1939), dostał się do sowieckiej niewoli i został osadzony w obozie NKWD w Kozielsku. Między 7 a 9 kwietnia 1940 został przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego (lista nr 017/2 z 5 kwietnia 1940). Między 9 a 11 kwietnia 1940 zamordowany w Katyniu i tam pogrzebany. Od 28 lipca 2000 spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu.
Był żonaty z Honoratą z Gruszczyńskich, z którą miał córkę Katarzynę.
5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień podpułkownikaDecyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.
Ordery i odznaczenia Krzyż Niepodległości – 16 marca 1933 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości” Krzyż Walecznych Srebrny Krzyż Zasługi po raz drugi – 1934 „za zasługi w akcji przeciwpowodziowej” Srebrny Krzyż Zasługi po raz pierwszy – 10 listopada 1928 „w uznaniu zasług położonych na polu pracy w poszczególnych działach wojskowości” Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Krzyż Kampanii Wrześniowej – pośmiertnie 1 stycznia 1986.
Zobacz też jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku) obozy NKWD dla jeńców polskich ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Katyniu
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Komendanci Komend Miejscowych POW Kategoria:Ludzie urodzeni w Rawie Mazowieckiej Kategoria:Majorowie saperów II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni dwukrotnie Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kampanii Wrześniowej 1939 r. Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Oficerowie 2 Batalionu Mostów Kolejowych Kategoria:Oficerowie wojsk kolejowych II Rzeczypospolitej Kategoria:Oficerowie Wojska Polskiego zamordowani w Katyniu Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-ukraińskiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1893 Kategoria:Zmarli w 1940 Kategoria:Żołnierze 30 Pułku Strzelców Kaniowskich