mały|Rower z ramą z obniżonym przekrokiem. Konstrukcja tego typu historycznie ułatwiała jazdę w sukience lub spódnicy, ale współcześnie jest stosowana także jako rozwiązanie uniseksowe.
Lista przedstawia przegląd różnych typów rowerów, skategoryzowanych według funkcji (wyścigowe, rekreacyjne itd.), liczby osób jadących (jedna, dwie lub więcej), konstrukcji albo typu ramy (klasyczne, składane itd.), przełożeń (jednobiegowe, z przerzutkami itd.), dyscypliny sportowej (kolarstwo górskie, BMX, triathlon itd.), sposobu napędu (napędzane siłą mięśni, wspomagane silnikiem itd.) oraz pozycji rowerzysty (wyprostowana, leżąca itd.). Lista obejmuje także różne typy dodatkowe, takie jak pedicaby, riksze rowerowe i rowery cyrkowe. Kategorie nie są rozłączne, dlatego dany typ roweru może występować w więcej niż jednej kategorii.__TOC__
W klasyfikacjach technicznych, normach i projektowaniu infrastruktury W normach, badaniach i wytycznych projektowych typy rowerów bywają ujmowane nie tylko według funkcji użytkowej, lecz także według wymagań bezpieczeństwa, geometrii, sposobu napędu, wymiarów oraz wpływu na projektowanie infrastruktury. W systematyce ISO zagadnienia rowerowe mieszczą się w grupie ICS 43.150 „Cycles”, obejmującej rowery oraz ich komponenty i systemy. Norma ISO 4210-2:2023 określa wymagania bezpieczeństwa i osiągów dla rowerów miejskich i trekkingowych, młodzieżowych, górskich, wyścigowych oraz składanych, ale nie obejmuje m.in. rowerów dostawczych, poziomych, tandemów, rowerów BMX oraz rowerów przeznaczonych do zastosowań ekstremalnych, akrobatycznych albo wyczynowych. Analogiczne pole zastosowania podają krajowe wdrożenia tej normy publikowane jako DIN EN ISO 4210-2:2023-05 oraz ÖNORM EN ISO 4210-2:2023-08-01.
W polskich wytycznych projektowania infrastruktury drogowej WR-D wyodrębniono dokumenty dotyczące planowania tras dla rowerów, projektowania dróg dla rowerów, dróg dla pieszych i rowerów oraz pasów i kontrapasów ruchu dla rowerów, a także projektowania przejazdów dla rowerów oraz infrastruktury dla rowerów na skrzyżowaniach i węzłach. W materiałach do WR-D zwracano uwagę na potrzebę uwzględniania różnych użytkowników i typów rowerów, w tym rowerów z przyczepkami, rowerów transportowych, rowerów używanych przez kurierów, rowerów trójkołowych osób z niepełnosprawnościami oraz rowerów ze wspomaganiem elektrycznym. W części projektowej WR-D-42-2 uwzględniono m.in. projektowanie dróg dla rowerów, dróg dla pieszych i rowerów oraz pasów i kontrapasów ruchu dla rowerów, czyli rozwiązań infrastrukturalnych wpływających na możliwość korzystania z różnych typów rowerów w ruchu drogowym. W polskich i regionalnych opracowaniach projektowych klasyfikacja rowerów jest łączona także z organizacją bezpiecznego ruchu rowerowego oraz standardami kształtowania infrastruktury rowerowej.
W niderlandzkiej praktyce projektowej podręcznik CROW Ontwerpwijzer Fietsverkeer opisuje infrastrukturę rowerową przez wymagania atrakcyjności, komfortu, bezpośredniości, spójności oraz bezpieczeństwa i zdrowia, a w aktualizacjach uwzględnia m.in. rowery elektryczne, szybkie trasy rowerowe i pasy rowerowe. Znaczenie roweru jako środka łączonego z innymi formami transportu opisano także w badaniu KiM dotyczącym użycia roweru i pociągu, w którym analizowano m.in. wybory pasażerów dojeżdżających rowerem do stacji i problem pojemności parkingów rowerowych przy dworcach.
W badaniach projektowania obliczeniowego rowerów wykorzystywany jest m.in. zbiór danych BIKED, obejmujący tysiące parametrycznych modeli rowerów z obrazami złożeń, obrazami komponentów, parametrami geometrycznymi i etykietami klas, przeznaczony do analiz projektowych oraz klasyfikacji typów rowerów. Ujęcie konstrukcyjne roweru, obejmujące m.in. aerodynamikę, opory toczenia, przekładnie, hamowanie, sterowanie i stabilność, przedstawia również monografia Bicycling Science.
Według funkcji mały|Współczesny rower turystyczny z wyposażeniem i bagażem mały|Aluminiowy rower BXR wyprodukowany przez Caloi, zbudowany z wykorzystaniem osprzętu Shimano Acera, z 27 przełożeniami i kołami z 36 szprychami Rowery zaparkowane przed budynkiem akademickim Uniwersytetu Stanforda|mały|prawo mały|Rower strażacki
Główne kategorie rowerów według ich przeznaczenia to:
Rowery szosowe – projektowane do szybkiej jazdy po drogach utwardzonych; w nazewnictwie branżowym wyróżnia się m.in. rowery szosowe długodystansowe (endurance), aero, wyścigowe, triathlonowe, fitnessowe, miejskie i elektryczne. Rowery turystyczne – projektowane do turystyki rowerowej i długich podróży. Są trwałe i wygodne, umożliwiają przewożenie bagażu oraz mają szeroki zakres przełożeń. Rower BXR – znany także jako Bicycle Crossroadster albo Sport Touring BMX; ma lekkie koła w rozmiarze typowym dla roweru BMX: 20 cali / 406 mm albo 22 cale / 451 mm. Ramy są zwykle oparte na konstrukcjach rowerów BMX racing, minivelo albo składanych rowerów miejskich lub turystycznych. Użytkownicy tego typu roweru turystycznego zwykle przewożą ładunek w plecakach, aby nie tracić zwrotności i prędkości. Rowery te mają także szeroki zakres przełożeń, od niskich do bardzo wysokich, napędzany dużymi tarczami mechanizmu korbowego albo specjalnymi kasetami, takimi jak Shimano Capreo; typowa konfiguracja obejmuje od 27 do 33 przełożeń albo przekładnie w piaście. Rowery randonneur albo Audax – projektowane do albo przejazdów brevet i pod względem geometrii ramy oraz masy sytuują się między rowerami wyścigowymi a rowerami przeznaczonymi do turystyki. – kompromis między rowerami górskimi a rowerami w stylu wyścigowym, który na początku lat 90. XX wieku zastąpił w Ameryce Północnej europejskie rowery użytkowe. Mają lekką ramę, koła o średniej szerokości, przerzutki oraz prostą albo wygiętą do tyłu kierownicę turystyczną, umożliwiającą bardziej wyprostowaną pozycję jazdy. W klasyfikacjach normatywnych i projektowych rowery miejskie i trekkingowe są często ujmowane jako grupa rowerów użytkowych przeznaczonych do codziennej jazdy i dojazdów, odmienna od rowerów górskich, wyścigowych i wyspecjalizowanych. Rower trekkingowy – rower hybrydowy z wyposażeniem potrzebnym do turystyki rowerowej – błotnikami, bagażnikiem, oświetleniem itd. Rower fitnessowy – określenie stosowane wobec części rowerów hybrydowych, zwłaszcza przeznaczonych do jazdy rekreacyjnej, treningowej i dojazdowej po nawierzchniach utwardzonych. Rowery tego typu łączą zwykle bardziej wyprostowaną pozycję niż rowery szosowe z dużymi kołami i szerszymi oponami niż w typowych rowerach szosowych. Rower dojazdowy – projektowany specjalnie do dojazdów na krótkich albo długich dystansach. Zwykle ma przerzutki, koła 700c z dość lekkimi oponami o szerokości 1,125 cala (28 mm), bagażnik, pełne błotniki oraz ramę z odpowiednimi punktami montażowymi do mocowania różnych koszy albo sakw. Czasem, choć nie zawsze, ma pełną osłonę łańcucha, która pozwala jeździć w długich spodniach bez ryzyka wciągnięcia ich przez łańcuch. Rower miejski – zoptymalizowany pod kątem trudnych warunków codziennych dojazdów w mieście. W poradnikach dla kupujących rowery miejskie są opisywane jako rowery przeznaczone do codziennych przejazdów w środowisku miejskim, zakupów i krótkich sprawunków, zwykle z wyprostowaną pozycją jazdy, błotnikami, oświetleniem i bagażnikiem. Rower miejski różni się od znanego europejskiego roweru miejskiego swoim pochodzeniem od rowerów górskich, przełożeniami oraz mocną, lecz lekką konstrukcją ramy. Zwykle ma koła w rozmiarze roweru górskiego (26 cali), bardziej wyprostowaną pozycję jazdy oraz dość szerokie opony 1,5–1,95 cala (38–50 mm) ze wzmocnionym pasem, projektowane tak, aby radzić sobie z zagrożeniami spotykanymi w mieście, takimi jak potłuczone szkło. Dzięki zastosowaniu mocnej spawanej ramy z chromowo-molibdenowej stali albo aluminium, wywodzącej się z roweru górskiego, rower miejski lepiej radzi sobie z miejskimi przeszkodami, takimi jak głębokie dziury w jezdni, kratki kanalizacyjne i zeskoki z krawężników. Rowery miejskie projektuje się tak, aby prowadziły się dość szybko, ale stabilnie i przewidywalnie; zwykle wyposaża się je w pełne błotniki do jazdy w każdych warunkach pogodowych. Niektóre rowery miejskie mogą mieć pełne osłony łańcucha, a inne mogą być wyposażone w widelce amortyzowane podobne do stosowanych w rowerach górskich. Rowery miejskie mogą mieć także przednie i tylne systemy oświetlenia do jazdy nocą albo w złych warunkach pogodowych. Rower komfortowy – zasadniczo współczesna wersja dawnego roweru typu roadster i sport roadster, choć współczesne rowery komfortowe często są wyposażone w przerzutki zamiast przekładni w piaście. W nazewnictwie branżowym rowery komfortowe i rekreacyjne opisywane są jako konstrukcje nastawione na wyprostowaną pozycję jazdy, wygodne siodło i ergonomię użytkowania. Zwykle mają zmodyfikowaną ramę roweru górskiego z wysoką główką ramy, zapewniającą wyprostowaną pozycję jazdy, koła 26-calowe oraz gładkie albo półgładkie opony 1,75 lub 1,95 cala (45–50 mm). Rowery komfortowe często zawierają takie elementy jak przednie widelce amortyzowane, amortyzowane sztyce podsiodłowe z szerokimi, miękkimi siodłami oraz obniżone, wygięte kierownice w stylu North Road, zaprojektowane tak, aby łatwo było do nich sięgnąć podczas jazdy w pozycji wyprostowanej. – rowery szosowe wyposażone w manetki, klamki hamulcowe i prostą kierownicę w stylu rowerów górskich; w polskim nazewnictwie branżowym bywają ujmowane także jako rowery fitnessowe. Mieszczą się one w kontinuum między rowerami hybrydowymi a rowerami szosowymi. Rower gravelowy – rower szosowy projektowany do jazdy po szutrze i innym nierównym terenie. Ma bardziej łagodną geometrię i szersze opony niż rower szosowy. Zasadniczo używa się go do jazdy w trudniejszym terenie niż rower przełajowy. Ramy rowerów gravelowych wykorzystują także cechy rowerów przełajowych i szosowych, aby zapewnić większy komfort podczas długich jazd oraz prześwit kół pozwalający na jazdę w bardzo mokrych warunkach. W nazewnictwie branżowym rowery gravelowe bywają łączone z rowerami typu adventure oraz przełajowymi, jednak nie są z nimi tożsame: rowery przełajowe są projektowane przede wszystkim do wyścigów terenowych na wyznaczonych trasach, natomiast rowery typu adventure akcentują zastosowania wyprawowe i możliwość przewozu bagażu. W polskich materiałach konsultacyjnych do wytycznych WR-D rowery szosowe i gravelowe wskazywano jako przykłady rowerów sportowych lub rekreacyjnych, których użytkownicy mogą mieć inne oczekiwania wobec nawierzchni, promieni łuków i ciągłości trasy niż użytkownicy typowych rowerów miejskich. Rowery gravelowe opisuje się również jako rowery wielonawierzchniowe z kierownicą typu baranek i szerszymi oponami, zapewniającymi przyczepność od asfaltu przez szuter po drogi gruntowe. Rower przełajowy (także „cross bike”) – rower z ramą roweru szosowego podobna do roweru wyścigowego albo sportowo-turystycznego, ale z bardziej łagodną geometrią, szerszymi obręczami i oponami oraz hamulcami cantilever. Ten styl roweru był pierwotnie przeznaczony do wyścigów w kolarstwie przełajowym. Jednak ze względu na mocną konstrukcję, skuteczne hamulce i stabilniejszą geometrię rowery przełajowe są często używane jako rowery dojazdowe i turystyczne. Rowery użytkowe – projektowane do dojazdów, robienia zakupów i załatwiania spraw. Mają ramy i opony średniej albo dużej masy i często wykorzystują wewnętrzne przekładnie w piaście. Aby utrzymać czystość rowerzysty, często mają pełne przednie i tylne błotniki oraz osłony łańcucha. Aby rower był bardziej użyteczny jako pojazd dojazdowy, często wyposaża się go w kosz. Pozycja jazdy może być od wyprostowanej do bardzo wyprostowanej. Rowery typu roadster Rowery holenderskie Europejskie rowery miejskie mały|Typowy rower rzeźnicki z lat 30. XX wieku