Kościół w Vickleby – świątynia należąca do Kościoła Szwecji. Znajduje się w południowo-zachodniej części Olandii. Architektura Kościół składa się z prostokątnej nawy z prostym prezbiterium od wschodu, zakrystią od północy i wieżą o szerokości nawy od zachodu. Bielone ściany nawy przeprute są dużymi, półkolistymi otworami okiennymi. Portale w zachodniej i południowej ścianie prowadzą do podłużnej nawy, przekrytej płaskim drewnianym sklepieniem. Za emporą, w zachodniej ścianie nawy, znajduje się duży, półkolisty otwór. Wieża mieści w sobie ceglaną klatkę schodową i szereg pomieszczeń, a także wieżyczkę strzelniczą na szczycie, co wskazuje na obronny charakter budowli. Poniżej wieżyczki znajduje się przestrzeń na dzwony.
Najstarsze części nawy pochodzą z połowy XII wieku. Około 1200 roku od zachodu dobudowano solidną wieżę obronną, zachowaną do dziś w dobrym stanie. Jakieś 100 lat później wieżę wyposażono w ostrołukowy portal zwieńczony płaskorzeźbionym motywem róży. Średniowieczny kościół w Vickleby, podobnie jak inne kościoły Olandii, został naszkicowany w 1634 roku przez Johannesa Haquiniego Rhezeliusa.
W 1677 roku kościół w Vickleby, a także kościoły w Resmo i Mörbylåndze, zostały spustoszone przez Duńczyków. Być może z tego powodu nie zachowały się żadne dokumenty z okresu od XIV do XVI wieku. Nie można zatem na przykład określić, kiedy sklepienie nawy zostało zburzone i zastąpione drewnianym stropem. W 1759 roku przy północnej ścianie dawnego prezbiterium dobudowano zakrystię. Pierwotne prezbiterium z apsydą zostało zastąpione w 1778 roku większą konstrukcją. Umieszczono w niej średniowieczną chrzcielnicę, a ściany nawy przedłużono w kierunku wschodnim. Płaskie sklepienie zostało pomalowane na początku lat 80. XVIII wieku przez Johana Lundgrena Olofssona. W 1818 roku wieża otrzymała latarnię, zaprojektowaną przez C. F. Bohma. W 1832 roku dobudowano od południa drugi portal. W 1938 roku przeprowadzono renowację. Wnętrze mały|lewo|Wnętrze kościoła W 1763 roku Jonas Berggren wyrzeźbił ambonę. Reliefy na niej przedstawiają Jezusa w Ogrójcu i Jego Wniebowstąpienie. Ambonę rozbudowali w 1778 roku Clas Wahlberg i Johan Lundgren. W 1780 roku kościół otrzymał w darze klepsydrę.
W 1809 roku A. Högström wykonał nową konstrukcję ołtarza. Nie wiadomo, jak wyglądał poprzedni ołtarz. Umieszczono w nim nowy obraz namalowany przez N. J. Jonssona w 1856 roku, zastępując tym samym dzieło Andersa Björkmana z lat 1713–1714 (oba obrazy przedstawiają ukrzyżowanie Chrystusa).
Pozostałe ważniejsze elementy wyposażenia wnętrza:
chrzcielnica z piaskowca, z końca XII wieku (liczne płaskorzeźby na niej umieszczone zostały niemal zatarte przez upływ czasu), ołtarz autorstwa mistrza Aspelunda, z 1778 roku, obrazy Andersa Georga Wadstena w galerii z 1768 roku, duży dzwon odlany przez Fahlstena w 1744 roku, mały dzwon z okresu średniowiecza, – dar dla świątyni nawiązujący do idei Kościoła jako statku zmierzającego poprzez wichry i wzburzone wody do nieba, pędzonego wiatrem Ducha Świętego, z ludem Bożym bezpiecznym na jego pokładzie.
W latach 1875–1876 budowniczy organów Carl August Johansson z Hovmantorp zbudował siedmiogłosowe organy mechaniczne. Fasadę do nich zaprojektował Fredrik Reinhold Ekberg w 1875 roku. W 1948 roku firma Hammarbergs Orgelbyggeri z Göteborga zbudowała organy pneumatyczne z jedenastoma głosami, wykorzystując ponownie niektóre części poprzedniego instrumentu. Obecne organy zostały zbudowane w 1997 roku przez firmę Nye Orgelbyggeri (obecnie: Bergenblad & Jonsson Orgelbyggeri). Wykorzystano wówczas fasadę Fredrika Ekberga.
Przypisy
Kategoria:Świątynie luterańskie w Szwecji Kategoria:Zabytkowe kościoły w Szwecji Kategoria:Kościoły na Olandii