Góra Bałdrzychowska – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie poddębickim, w gminie Poddębice.
Historia Wieś otrzymała nazwę od wzgórza nad Nerem, naprzeciwko Bałdrzychowa. Tę wieś i sąsiedni Bałdrzychów (wraz z Zagórzycami, Podgórzem, Rąkczynem, Pustkowicami i Wólką) w 1176 r. nadał Kazimierz Sprawiedliwy cystersom z Sulejowa, którzy administrowali tu do 1789 r. Wieś duchowna, własność opactwa cystersów w Sulejowie położona była w końcu XVI wieku w powiecie łęczyckim województwa łęczyckiegoWojewództwo sieradzkie i województwo łęczyckie w drugiej połowie XVI wieku. Cz. 2, Komentarz, indeksy, Warszawa 1998, s. 68.. Potem była na tym terenie tzw. Ekonomia Bałdrzychowska oddawana w dzierżawę. W 1835 r. specjalnym ukazem oddano ten majątek gen. rosyjskiemu Nejdhardtowi, zapewne w nagrodę za udział w zwalczaniu powstania listopadowego. Utworzony przy tej okazji majorat był dziedziczny i miał zastąpić pensję generalską bo posiadacze majoratu nie mieli do niej prawa. Do majoratu należały też wsie Prawęcice i Chruśno. Dochód roczny z majoratu wynosił 20 tys. złp. Najdhardtowie dzierżyli tę posiadłość aż do I wojny światowej, po której zakończeniu przeszła ona na własność Państwa Polskiego. W 1331 r., w łupieskiej wyprawie, wieś spalili Krzyżacy podążający tędy, po spaleniu Łęczycy, na Sieradz i Kalisz. Na zboczu wzgórza stał dwór tutejszej szlachty wraz z folwarkiem. W l. 1816–1899 w Górze Bałdrzychowskiej był także browar i gorzelnia. Rafał Bratoszewski z Góry Bałdrzychowskiej w 1816 r. założył osiedle, które na cześć cara nazwał Aleksandrowem (Aleksandrów Łódzki). Po wojnie gospodarował tu PGR.
W latach 1954–1959 wieś należała i była siedzibą władz gromady Góra Bałdrzychowska, po jej zniesieniu w gromadzie Kałów. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa sieradzkiego.
Urodził się tu Wincenty Gortat – działacz ruchu ludowego, społecznego i samorządowego, polityk, poseł na Sejm w II RP.
Wielka powódź W dolinie rzeki Ner i mniejszych jej dopływów często zdarzały się powodzie. A by uniknąć niespodziewanych wylewów na łąki, pola i gospodarstwa, w latach 80 XIX w. mieszkańcy Feliksowa i góry w sąsiedztwie Neru i Bełdówki wybudowali wały które są mimo wielu potopów przetrwały do dziś. Jednak kiedy rzeki nabierały wody (szczególnie podczas intensywnych opadów i roztopów wiosennych) czasami woda przelewała wały przez co dochodziło do potopów. Po 23 czerwca 1903 roku odbyła się tzw. WIELKA POWÓDŹ która obięła tereny Feliksowa, Pustkowie i Górę Bałdrzychowską była to największa odnotowana powódź w tym rejonie. Powódź która zmiotła z pól kopy siana i pozrywała mosty, spowodowała duże straty po powodzi wiele zwierząt gospodarskich przez brak pożywienia głodowało. Gospodarstwo rybne w Bełdowie również poniosło szkody gdyż woda porozrywała groble stawów przez co karpie wypłynęły ze stawów i popłynęły w świat. Ale mimo własnych problemów mieszkańcy Kołoszyna, Zdrzychowa, Wilczycy, Fułk, Kałowa i Góry pomogli złapać karpie przez co wzorowe gospodarstwo rybne pana Wężyka zostało uratowane.
Przypisy
Bibliografia Gortat W.: Góra Bałdrzychowska – Byczyna (opis porównawczy wsi...). Warszawa, 1928
Linki zewnętrzne
Kategoria:Poddębice (gmina) Kategoria:Wsie cystersów sulejowskich (województwo łęczyckie)