Europejski moduł serwisowy (, ESM) – moduł serwisowy statku kosmicznego Orion, dostarczany przez Europejską Agencję Kosmiczną (ESA) jako wkład w prowadzony przez NASA program Artemis. Zapewnia Orionowi napęd w przestrzeni kosmicznej, zasilanie elektryczne, sterowanie orientacją, kontrolę termiczną oraz zapasy wody, tlenu i azotu do czasu oddzielenia od modułu załogowego przed wejściem w atmosferę Ziemi.

Moduł zaprojektowano jako europejski komponent amerykańskiego programu załogowych lotów poza niską orbitę okołoziemską. Jego konstrukcja wykorzystuje doświadczenia ESA zdobyte przy automatycznych statkach transportowych ATV, za pomocą których agencja zaopatrywała Międzynarodową Stację Kosmiczną (ang. International Space Station, ISS). Pierwszy egzemplarz, ESM-1, poleciał w bezzałogowej misji Artemis I w 2022 roku, a ESM-2 został użyty podczas Artemis II, pierwszego załogowego lotu Oriona, przeprowadzonego w kwietniu 2026 roku.

Charakterystyka Europejski moduł serwisowy jest częścią statku Orion znajdującą się za modułem załogowym. W czasie startu pozostaje osłonięty panelami aerodynamicznymi i połączony z rakietą Space Launch System przez adapter. Po zakończeniu pracy rakiety nośnej i oddzieleniu od górnego stopnia odpowiada za główne manewry napędowe, zasilanie i podtrzymanie środowiska dla załogi, ale nie wraca na Ziemię – przed wejściem modułu załogowego w atmosferę jest odrzucany i ulega zniszczeniu.

W dokumentach NASA i ESA oraz w publikacjach anglojęzycznych stosuje się skrót ESM od nazwy European Service Module. W odróżnieniu od całego statku Orion moduł nie jest samodzielnym pojazdem załogowym, lecz wymiennym segmentem misji – każdy lot wykorzystuje osobny egzemplarz modułu serwisowego.

Geneza Pierwotna koncepcja Oriona w programie Constellation zakładała amerykański moduł serwisowy, podobny funkcjonalnie do modułu serwisowego używanego w programie Apollo, ale wyposażony w panele słoneczne zamiast ogniw paliwowych. Po przeglądach programu w 2009 roku i zmianach zakresu amerykańskich planów eksploracyjnych NASA utrzymała rozwój statku Orion, lecz szukała sposobów obniżenia kosztów i wykorzystania istniejących technologii.

W 2011 roku ESA rozpoczęła rozmowy z NASA o wykorzystaniu doświadczeń z ATV w przyszłych misjach eksploracyjnych. W listopadzie 2012 roku państwa członkowskie ESA zgodziły się sfinansować moduł oparty na technologii ATV jako wkład Europy w zobowiązania dotyczące eksploatacji Międzynarodowej Stacji Kosmicznej (ang. International Space Station, ISS). W styczniu 2013 roku NASA ogłosiła porozumienie, na mocy którego ESA miała dostarczyć moduł dla pierwszego lotu Oriona na rakiecie Space Launch System.

Raport Biura Inspektora Generalnego NASA z 2023 roku określił ESM jako jeden z najważniejszych wkładów ESA w kampanię Artemis i pierwszy przypadek, w którym system dostarczany przez partnera międzynarodowego znalazł się na ścieżce krytycznej załogowego programu kosmicznego NASA. Według raportu, po przejęciu odpowiedzialności za moduł, ESA nie kontynuowała wcześniejszego projektu Lockheed Martin, lecz musiała opracować własną konstrukcję i uzgodnić z NASA wymagania oraz standardy inżynieryjne.

Za głównego wykonawcę ESA wybrała Airbus Defence and Space, którego zakład w Bremie odpowiada za integrację modułów. W projekcie uczestniczą także inni europejscy poddostawcy, m.in. Thales Alenia Space, odpowiedzialna za część struktur, ochrony mikrometeoroidowej, kontroli termicznej oraz systemów magazynowania i dystrybucji materiałów eksploatacyjnych.

Konstrukcja i systemy ESM ma kształt krótkiego cylindra o średnicy około 4,1 m i długości około 4 m. Wraz ze złożonymi panelami słonecznymi ma około 5,2 m szerokości, a po ich rozłożeniu rozpiętość zestawu wynosi około 19 m. Masa około 15,5 t odnosi się do modułu w konfiguracji lotnej podawanej w przewodniku NASA; w materiałach ESA i Airbusa pojawiają się także wartości nieco powyżej 13 t oraz 8,6 t materiałów pędnych dostępnych do użycia, zależnie od przyjętej konfiguracji i zakresu podawanych zapasów.

+ Wybrane dane techniczne Zakres Dane Wymiary średnica ok. 4,1 m; długość ok. 4 m; rozpiętość po rozłożeniu paneli słonecznych ok. 19 m Masa i zapasy ok. 15 500 kg w konfiguracji lotnej; około 8,6 t materiałów pędnych dostępnych do użycia oraz zapasy wody, tlenu i azotu dla modułu załogowego Napęd jeden silnik główny AJ10-190, osiem silników pomocniczych R-4D oraz 24 silniki kontroli orientacji Zasilanie cztery skrzydła paneli słonecznych o rozpiętości zestawu około 19 m, z około 15 000 ogniw i mocą około 11,2 kW Wsparcie załogi systemy zaprojektowane dla czteroosobowej załogi przez około 21 dni aktywnego czasu misji

Głównym silnikiem pierwszych egzemplarzy jest odnowiony silnik AJ10-190 pochodzący z systemu manewrowego wahadłowców kosmicznych. Zapewnia on impuls do większych manewrów orbitalnych i transferowych. Oprócz niego moduł ma osiem silników pomocniczych R-4D oraz 24 mniejsze silniki kontroli orientacji rozmieszczone w zewnętrznych zasobnikach. System napędowy używa hipergolicznych materiałów pędnych: monometylohydrazyny i utleniacza na bazie tlenków azotu.

Moduł zapewnia również funkcje podtrzymania środowiska. Przechowuje wodę, tlen i azot dla modułu załogowego, odprowadza ciepło z systemów statku i utrzymuje parametry pracy urządzeń podczas wielodniowego lotu. W typowej konfiguracji Orion z ESM ma wspierać czteroosobową załogę przez około 21 dni lotu poza bezpośrednim sąsiedztwem Ziemi.

W stosunku do dawnego modułu serwisowego Apollo europejski moduł Oriona jest częścią innej architektury misji – ma większą moc elektryczną, korzysta z paneli słonecznych i jest projektowany dla lotów w ramach programu Artemis, a nie jako element samodzielnego zestawu Apollo CSM. Równocześnie jego funkcja pozostaje podobna – to segment statku odpowiedzialny za energię, napęd i zaplecze eksploatacyjne, podczas gdy załoga przebywa w module załogowym.

mały|Widok od strony silników na moduł serwisowy misji Artemis II podczas prac w Kennedy Space Center

Produkcja, testy i integracja Pierwszy egzemplarz lotny, ESM-1, został zintegrowany w Bremie i dostarczony do Stanów Zjednoczonych w 2018 roku. Przed lotem moduły są łączone z modułem załogowym Oriona i testowane w ośrodkach NASA, m.in. w Kennedy Space Center oraz w ośrodku w Ohio, dawniej znanym jako Plum Brook Station, należącym do Centrum Badawczego imienia Johna H. Glenna.

ESA i Airbus stopniowo rozszerzały zamówienia. Po decyzjach budżetowych ESA z 2016 roku podstawę uzyskał moduł dla pierwszego lotu załogowego, później oznaczonego jako Artemis II. W 2021 roku ESA ogłosiła umowę obejmującą trzy kolejne moduły, przeznaczone dla Artemis IV–VI. Według informacji Airbusa aktualnych w maju 2026 roku, NASA i ESA miały zakontraktowanych sześć egzemplarzy lotnych, od ESM-1 do ESM-6.

Produkcja kolejnych modułów przebiegała równolegle z integracją statków Orion w Stanach Zjednoczonych. ESM-3 dotarł do Kennedy Space Center we wrześniu 2024 roku, gdzie miał zostać połączony z adapterem i modułem załogowym Oriona dla Artemis III. ESM-4 został ukończony w Bremie w 2025 roku i dostarczony do Kennedy Space Center pod koniec 2025 roku, a w marcu 2026 roku przechodził końcową integrację przed Artemis IV. Według Airbusa ESM-5 i ESM-6 pozostawały wtedy w produkcji w Bremie, z planowanymi wysyłkami odpowiednio w 2027 i 2028 roku.

Użycie w misjach Artemis W misji Artemis I moduł ESM-1 zasilał bezzałogowego Oriona i wykonał kluczowe manewry podczas lotu wokół Księżyca, w tym wejście na odległą orbitę wsteczną oraz manewr powrotu na trajektorię ku Ziemi. Misja potwierdziła działanie układów statku podczas długiego lotu poza niską orbitą okołoziemską.

W misji Artemis II moduł ESM-2 zapewniał Orionowi zasilanie, napęd i funkcje podtrzymania środowiska podczas pierwszego załogowego lotu statku. Start nastąpił 1 kwietnia 2026 roku o 18:35 EDT, czyli 2 kwietnia o 00:35 CEST, a wodowanie modułu załogowego nastąpiło 10 kwietnia o 20:07 EDT, czyli 11 kwietnia o 02:07 CEST. ESA podała, że moduł załogowy i ESM oddzieliły się 11 kwietnia o 01:33 CEST, po czym europejski moduł spłonął w atmosferze.

Po oddzieleniu od górnego stopnia rakiety załoga używała silników ESM podczas demonstracji operacji zbliżeniowych z użyciem interim cryogenic propulsion stage (ICPS) jako celu. Drugiego dnia lotu główny silnik modułu wykonał trwający 5 minut i 50 sekund manewr TLI (), który wyprowadził Oriona z orbity okołoziemskiej na trajektorię ku Księżycowi. Czwartego dnia Christina Koch i Jeremy Hansen przeprowadzili 41-minutową demonstrację ręcznego sterowania statkiem w przestrzeni kosmicznej.

W trakcie misji Artemis II NASA odnotowała niewielką nieszczelność w helowym układzie ciśnieniowym europejskiego modułu serwisowego. Dotyczyła ona strony utleniacza i nie oznaczała utraty materiału pędnego do przestrzeni kosmicznej. Według relacji po misji problem nie wpłynął na wykonanie głównych manewrów ani na bezpieczeństwo powrotu, ale część planu lotu zmieniono, aby zebrać dodatkowe dane o zachowaniu układu; dalsze misje mogą wymagać zmian w układzie zaworów.

Według stanu na maj 2026 roku dalsze egzemplarze ESM mają obsługiwać kolejne loty programu Artemis, w tym demonstrację operacji Oriona i komercyjnych lądowników w misji Artemis III oraz planowane misje powierzchniowe od Artemis IV. Wcześniejsze porozumienia ESA i NASA wiązały europejski udział także z planowaną stacją Gateway, lecz po aktualizacji architektury programu Artemis w marcu 2026 roku zakres wykorzystania elementów Gateway pozostawał przedmiotem zmian.

Egzemplarze Egzemplarz Misja lub przeznaczenie Data / etap Status / uwagi STA artykuł testów strukturalnych testy naziemne używany do prób strukturalnych i kwalifikacji konstrukcji PQM model kwalifikacyjny napędu testy naziemne używany do testów układu napędowego przed egzemplarzami lotnymi ESM-1 Artemis I lot w 2022 roku pierwszy egzemplarz lotny; misja bezzałogowa zakończona w 2022 roku ESM-2 Artemis II lot w 2026 roku pierwszy egzemplarz użyty w locie załogowym Oriona; podczas misji odnotowano niewielką nieszczelność helowego układu ciśnieniowego ESM-3 Artemis III dostarczony do Kennedy Space Center w 2024 roku moduł przeznaczony dla misji testującej operacje Oriona i komercyjnych lądowników na niskiej orbicie okołoziemskiej ESM-4 Artemis IV dostarczony do Kennedy Space Center pod koniec 2025 roku moduł dla misji, w której według NASA załoga ma polecieć na orbitę okołoksiężycową, a dwóch astronautów wylądować na powierzchni Księżyca ESM-5 Artemis V produkcja w Bremie; planowana wysyłka w 2027 roku objęty europejskim zamówieniem na kolejne moduły programu Artemis ESM-6 Artemis VI produkcja w Bremie; planowana wysyłka w 2028 roku objęty europejskim zamówieniem na kolejne moduły programu Artemis

Znaczenie ESM jest głównym sprzętowym wkładem ESA w statek Orion używany w programie Artemis. Zapewnia ESA udział w systemie załogowych lotów poza niską orbitę okołoziemską i wykorzystuje rozwiązania oraz doświadczenia zdobyte przy projektowaniu statków ATV, używanych wcześniej do zaopatrywania Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Dostarczenie modułów było powiązane z rozliczeniem europejskiego udziału w kosztach eksploatacji ISS oraz z wcześniejszymi porozumieniami ESA i NASA dotyczącymi Gateway. Po aktualizacji architektury Artemis w marcu 2026 roku NASA zapowiedziała jednak wstrzymanie programu Gateway w dotychczasowej formie i przesunięcie akcentu na infrastrukturę powierzchniową Księżyca.

Zakres roli modułu jest jednak ograniczony architekturą Oriona. ESM nie jest lądownikiem księżycowym ani samodzielnym elementem stacji orbitalnej; działa tylko jako część statku Orion. Po zakończeniu fazy lotu, w której jest potrzebny, moduł jest odrzucany, dlatego dane z lotu i testów naziemnych są podstawowym sposobem oceny jego zachowania przed kolejnymi egzemplarzami.

Galeria

Przypisy

Linki zewnętrzne

Kategoria:Program Artemis Kategoria:Orion (statek kosmiczny)