Dzwony wieczorne (podtytuł: Róże i kolce zakazanej miłości) – polski niemy, czarno-biały melodramat z 1926 roku w reżyserii i według scenariusza Józefa Maszyckiego.
Fabuła Osierocona Halina Bolska (Nina Wirska) po śmierci rodziców, pracuje sama na swoje utrzymanie. Zakochuje się w niej Andrzej Woroniecki (Stanisław Dębicz), z którym wkrótce dziewczyna bierze ślub. Nieopodal majątku małżeństwa odbywają się manewry wojskowe, w trakcie których Halina poznaje podporucznika Karola Rendera (Kazimierz Jarocki), który zakochuje się w kobiecie ze wzajemnością. O wszystkim dowiaduje się administrator majątku (Antoni Zagórski), Zagórski, który szantażuje Halinę, w związku z czym Karol zarzuca Halinie zdradę i rozstaje się z ukochaną. Po rozstaniu, mimo opieki męża Halina podupada na zdrowiu. Podczas choroby pisze list do kochanka, wyjaśniając mu, że go nie zdradziła. Z treścią listu zapoznaje się mąż, dowiadując się o zdradzie żony. Nie chcąc być przyczyną jej nieszczęścia, popełnia samobójstwo.
Obsada Stanisław Dębicz – Andrzej Woronecki, obywatel ziemski Nina Wirska – Halina, żona Woroneckiego Antoni Zagórski – administrator Kazimierz Jarocki – podporucznik Karol Render Ola Szulska – siostra Elżbieta Angelo Tadecki – lokaj Feliks Kalinowski – 3 role: ordynans; kelner; apasz Za: FilmPolski.pl Produkcja Film pozostaje zaginiony, prawdopodobnie nie przetrwał do czasów współczesnych. Film produkowano od maja do października 1926 roku w Łodzi, Łowiczu i Łagiewnikach. Jego realizację wspierały łódzkie rody przemysłowe – Poznańscy, którzy udostępnili atelier oraz Herbstowie, w których majątku w Łagiewnikach kręcono film. W produkcji filmu uczestniczył 28. Pułku Strzelców Kaniowskich, a także mieszkańcy Łowicza w strojach łowickich. Film w prasie reklamowano jako pierwszy łódzki film, pierwszy polski film ze śpiewem, a także dramat erotyczny oraz ilustracja śpiewna znanej pieśni Moniuszki „Dzwony Wieczorne”.
Premiera odbyła się 17 października 1926 w kinie „Luna” w Łodzi o godz. 11:00, zaś film oficjalnie wszedł do łódzkich kin 4 listopada 1926, gdzie wyświetlano go przez 2 tygodnie. „Kurier Łódzki” patronujący filmowi, ogłosił sukces wytwórni. W związku z popularnością produkcji, zdecydowano się na pokazanie go w Warszawie, gdzie premiera odbyła się w 24 marca 1927 w kinach „Pan” i „Corso”. Tam po jednokrotnym wyświetleniu produkcji, zaprzestano wyświetlania jej. Obraz spotkał się ze znaczną krytyką na łamach prasy. Od tego czasu wyświetlano go w kinach prowincjonalnych.
Uwagi
Przypisy
Kategoria:Polskie melodramaty Kategoria:Polskie filmy czarno-białe Kategoria:Polskie filmy nieme Kategoria:Polskie filmy z 1926 roku Kategoria:Polskie zaginione filmy Kategoria:Filmy kręcone w Łodzi Kategoria:Filmy kręcone w Łowiczu