Kolej leśna Sokoliki Górskie – Ustrzyki Górne – wąskotorowa kolej leśna w Bieszczadach, istniejąca w latach 1900–1934.
W chwili powstania znajdowała się na terytorium Austro-Węgier. Po I wojnie światowej w II Rzeczpospolitej. Obecnie dawna trasa kolei znajduje się na terenie Polski i Ukrainy.
Historia Kolej zbudowała Spółka Akcyjna Tartak Sokoliki GmbH w latach 1900–1904. Podczas budowy problematyczne były wykupy gruntów – właścicele żądali wysokich stawek lub wręcz kategorycznie nie zgadzali się na sprzedaż ziemi. Spowodowało to dużą krętość trasy i znanczne pochylenia (do 3,5%).
Kolej rozebrano w latach 1933–34.
Infrastruktura Zastosowano rozstaw szyn 760 mm. Tory budowano z szyn długości 12 i 9 metrów. Na 1 km toru zużywano ok. 1,5 tysiąca podkładów jodłowych i sosnowych.
Główna trasa kolei biegła od stacji Sokoliki Górskie dolinami Sanu, Roztok, Mucznego i Wołosatego przez miejscowości Tarnawa Wyżna, Tarnawa Niżna, Muczne, Stuposiany, Pszczeliny, Bereżki do Ustrzyk Górnych. Główną stację ulokowano w Pszelinach. Formowano tam pociągi. Kolej posiadała liczne odgałęzienia. Łącznie główna linia z odgałęzieniami liczyła ok. 60 km długości.
Tabor W 1906 roku dotarły na kolej trzy parowozy: Else, Sophie i Molly. W 1908 roku dostarczono Marie.
Przypisy
Kategoria:Koleje wąskotorowe na Ukrainie Kategoria:Koleje wąskotorowe w Polsce