Perapion curtirostre – gatunek chrząszcza z rodziny pędrusiowatych i plemienia Aplemonini. Występuje w palearktycznej Eurazji, a jako zawleczony także w Ameryce Północnej. Żeruje na szczawiach, sporadycznie na rdestach.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1817 roku przez Ernsta Friedricha Germara pod nazwą Apion curtirostre. W 1907 roku sklasyfikowany został przez Hansa Wagnera do nowego podrodzaju Apion (Perapion). W 1931 roku Alphonse Hustache wyznaczył go gatunkiem typowym tegoż podrodzaju. Do rangi osobnego rodzaju wyniósł ów podrodzaj David G. Kissinger w 1968 roku, tworząc obecną kombinację.
Morfologia thumb|left|Widok z boku Chrząszcz o ciele długości od 1,5 do 2,6 mm. Ubarwienie ma czarne, zwykle z wyraźnym połyskiem stalowym na pokrywach. Oskórek porastają delikatne, szare włoski, słabiej widoczne niż u P. lemoroi, ale wciąż wyraźniejsze niż u P. connexum, na pokrywach równomiernie rozmieszczone. Owłosienie i mikrorzeźba oskórka sprawiają, że owad robi wrażenie szarawego.
Głowa ma wierzch i nasadową połowę ryjka punktowane wyraźnie i gęsto. Punkty lub rowki na czole są dość drobne. Punkty na ciemieniu są tak duże jak na dysku przedplecza. Stosunkowo grube i krótkie czułki wieńczą podługowato-owalne buławki. Ryjek jest nieznacznie tylko zakrzywiony, tak samo na całej długości wysoki, grubszy od przedniego uda, na szczycie lśniący. Samiec ma ryjek trochę krótszy niż przedplecze, o długości dwuipółkrotnie większej niż jego szerokość w miejscu osadzenia czułków. U samicy jest on zaś tak długi jak przedplecze, trzykrotnie dłuższy niż szerszy. W przeciwieństwie do P. oblongum najwęższe miejsce przedczułkowej części ryjka jest wyraźnie szersze niż najwęższe miejsce jego wierzchołkowej połowy.
Przedplecze jest z wierzchu bardzo nieznacznie wysklepione, po bokach co najwyżej nieznacznie zaokrąglone, na powierzchni głęboko i gęsto punktowane, niekiedy z przerzedzeniem pośrodku. Dołek przedtarczkowy jest krótki. Na dłuższej niż szerszej tarczce występuje bruzda. Pokrywy w przedniej części rozszerzają się z prostymi brzegami bocznymi, największą szerokość osiągają za połową, a dalej są wspólnie szeroko zaokrąglone z nieznacznie i tępo wysuniętym wierzchołkiem szwu. Na każdej pokrywie obecna jest tylko jedna szczecinka wyspecjalizowana, umieszczona na dziewiątym międzyrzędzie. U samca na spodzie wierzchołkowej części pierwszego członu stopy tylnego odnóża wyrasta niewielki kolec.
Odwłok ma pierwszy z widocznych sternitów 1,8 raza dłuższy od następnego; oba są lekko wypukłe, a szew między nimi wgłębiony i prosty. Pygidium samca jest szersze niż dłuższe. Genitalia samca mają tegmen o płatach parameroidalnych rozdzielonych u szczytu głębokim wcięciem. Płat środkowy edeagusa (prącie) jest spłaszczony, endofallus ma natomiast szczytową grupę gęsto upakowanych ząbków lub kolców, poprzeczne zmarszczki pośrodku, a u nasady środkową grupkę drobnych kolców lub ząbków i dwie grupy zaokrąglonych ząbków po jej bokach.
Biologia i ekologia Owad rozmieszczony od nizin po piętro regla górnego w górach, spotykany na stanowiskach od suchych po silnie wilgotne. Zasiedla m.in. łąki, pobrzeża wód i stanowiska ruderalne
Zarówno larwy, jak i postacie dorosłe są fitofagami żerującymi na szczawiach, w tym górskim, kędzierzawym, polnym, tępolistnym, zwyczajnym, żółtym i Rumex thyrsoides. Sporadycznie obserwowano ich żerowanie na rdeście wężowniku. Larwy są endofagiczne i żerując, drążą chodniki wewnątrz łodyg, nie powodując przy tym formowania się wyrośli. Przy bardzo liczebnym żerowaniu powodują rozwijanie się krótszych pędów, ale nie wpływają na produkcję nasion. Przepoczwarczają się również wewnątrz łodyg. Osobniki dorosłe opuszczają poczwarki w sierpniu lub wrześniu i stanowią stadium zimujące.
Rozprzestrzenienie Gatunek pierwotnie palearktyczny. W Europie znany jest z Wielkiej Brytanii, Francji, Belgii, Luksemburga, Holandii, Niemiec, Szwajcarii, Austrii, Włoch, Danii, Szwecji, Norwegii, Finlandii, Estonii, Łotwy, Litwy, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Ukrainy, Rumunii, Chorwacji, Serbii oraz europejskiej części Rosji. W Azji podawany jest z syberyjskiej części Rosji, Gruzji, Armenii, Azerbejdżanu i Japonii.
Poza tym zawleczony został do nearktycznej Ameryki Północnej. W Stanach Zjednoczonych odnaleziony został po raz pierwszy w 1968 roku w stanach Maine i Nowy Jork. W Kanadzie notowany jest od pierwszej dekady XXI wieku. Podawany jest tam z Nowej Szkocji, Nowego Brunszwiku i Wyspy Księcia Edwarda.
Przypisy
Kategoria:Pędrusiowate Kategoria:Chrząszcze Europy Kategoria:Chrząszcze Japonii Kategoria:Chrząszcze Kanady Kategoria:Chrząszcze Rosji Kategoria:Chrząszcze Stanów Zjednoczonych Kategoria:Chrząszcze Zakaukazia Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1817 roku