Hans Gronau (ur. 1585 w Braniewie, zm. 1624 w Gdańsku) – XVII-wieczny złotnik tworzący w Gdańsku.
Życiorys mały|Bazylika Mariacka w Gdańsku, epitafium rodzinne ufundowane przez Hansa Gronaua Urodził się w rodzinie Simona, pochodzącego z renomowanego rodu gdańskich złotników, od 1582 zamieszkałego w Braniewie, w tym samym roku uzyskując obywatelstwo miasta. Ojciec poślubił w tym samym roku Annę Kadaw, z d. Simon, wdowę po braniewskim złotniku Georgu. Simon Gronau (Grunau) sprawował liczne urzędy w radzie Starego Miasta BraniewaDanuta Bogdan, Jerzy Przeracki Urzędnicy Starego i Nowego Miasta Braniewa do 1772 roku, Olsztyn 2018, s. 223, 621.. Małżeństwo miało co najmniej trójkę dzieciAllgemeines Künstlerlexikon. Die bildenden Künstler aller Zeiten und Völker, Band 62, Greyerz–Grondoli, 2009, s. 535.
W 1600 Hans Gronau rozpoczął naukę w gimnazjum akademickim w Gdańsku. W 1616 rozpoczął pracę jako czeladnik. W 1617 wykonał swoją pracę mistrzowską. 28 października w tym samym roku otrzymał obywatelstwo miasta Gdańska.
W 1612 ufundował w kościele Najświętszej Marii Panny w Gdańsku epitafium rodzinne. Umieszczone zostało ono w nawie północnej na przyporze między kaplicami św. Anny i Zbawiciela. Obraz epitafijny, o wymiarach 159 cm × 119 cm, przedstawia motyw Sądu Ostatecznego oraz, w dolnej części, rodzinę fundatora, w tym również portret Hansa GronauaJustyna Olszewska-Świetlik Zagadnienia warsztatu malarskiego epitafium Hansa Gronau z Bazyliki Mariackiej w Gdańsku, Zabytkoznawstwo i Konserwatorstwo XLIII, Toruń 2012, s. 106–109.
Jako złotnik tworzył przedmioty zarówno sztuki sacrum, jak też profanum. Charakterystyczny dla jego wyrobów był ornament kartuszowo-zwijany (rollwerk) oraz wstęgowo-liściasty (bandelwerk), także częste przedstawienia figur postaci.
Przypisuje się mu znak warsztatowy z przedstawieniem ptaka (być może kruka), umieszczonego w polu tarczowym. Jego dzieła pozostają jednak o spornej atrybucji, gdyż tak znakowane wyroby nakładają się z okresem działalności innego złotnika Hermana Gronaua. Wytworzone przedmioty są jednak zaliczane do czołowych realizacji gdańskiego złotnictwa. Wśród zachowanych dzieł można wymienić takie przedmioty świeckie jak: akwamanila w kształcie Amora na lwie (Detroit Institute of Arts), taca ze stworami morskimi (Wiesbaden, w zbiorach prywatnych), dzban i misa do lawabo (Muzeum Moskiewskie na Kremlu). Wśród dzieł sakralnych zachowały się m.in.: kielichy mszalne (w miejscowościach: Borków, Komorsk Wielki, Puck, Stegna, Więcbork), monstrancja (Borków), świeczniki ołtarzowe (Nieszawa, Swarzewo). Ponadto przypisywane jego autorstwu są również 2 łyżeczki ze srebra złoconego (również atrybucja niepewna), znajdujące się w zbiorach Zamku Królewskiego na Wawelu.
Życie prywatne 8 października 1617 poślubił w kościele Najświętszej Marii Panny w Gdańsku Dorotheę Detloff, córkę mistrza złotniczego z Gdańska. Mieli trójkę dzieci: Hans (1619–1658, po śmierci pochowany w kościele NMP) był również złotnikiem, Gabriel Wulff (zm. w wieku 18 lat, pochowany tamże) oraz Elisabeth (zmarła jako niemowlę).
Hans Grunau po śmierci został zaś pochowany w kościele św. Trójcy w Gdańsku.
Przypisy
Kategoria:Złotnicy związani z Braniewem Kategoria:Złotnicy związani z Gdańskiem Kategoria:Ludzie urodzeni w Braniewie Kategoria:Rzeźbiarze związani z Gdańskiem w I Rzeczypospolitej Kategoria:Artyści związani z Braniewem w I Rzeczypospolitej Kategoria:Urodzeni w 1585 Kategoria:Zmarli w 1624 Kategoria:Pochowani w Gdańsku Kategoria:Absolwenci i studenci Gimnazjum Akademickiego w Gdańsku