Jerzy Dziubiński (ur. 24 kwietnia 1945 w Chodowie, zm. 25 stycznia 2022) – polski inżynier mechanik, spawalnik, nauczyciel akademicki.

Życiorys Ukończył w 1969 r. Wydział Mechaniczny Technologiczny Politechniki Śląskiej w Gliwicach otrzymując tytuł zawodowy magistra inżyniera mechanika. Stopień doktora uzyskał w 1975 r. za pracę pt. Wpływ mikrododatków w stalach spawalnych o podwyższonej wytrzymałości na własności połączeń spawanych (promotor: prof. Jan Węgrzyn), stopień doktora habilitowanego w 1980 r. W 1991 r. otrzymał tytuł naukowy profesora (wręczony 14 stycznia 1992 r.). W kwietniu 1991 r. został powołany na stanowisko profesora nadzwyczajnego w Politechnice Śląskiej.

Po ukończeniu studiów podjął pracę w macierzystej uczelni jako stażysta, później starszy asystent w Katedrze Technologii Budowy Maszyn na Wydziale Mechanicznym Technologicznym, potem pracował jako starszy asystent, adiunkt w Instytucie Metaloznawstwa i Spawalnictwa, gdzie w latach 1980–1989 był zastępcą dyrektora. Od roku 1992 był zastępcą dyrektora ds. nauki w Instytucie Transportu na Wydziale Inżynierii Materiałowej, Metalurgii i Transportu. Po utworzeniu w 2002 r. Wydziału Transportu pracował w Katedrze Eksploatacji Pojazdów. Był nauczycielem akademickim, promotorem doktoratów. W 2005 r. przeszedł na emeryturę.

Był członkiem Senatu (od 1995), członkiem Komisji ds. Kadry Naukowej (od 1996) oraz przewodniczącym Komisji Wyborczej Wydziału Inżynierii Materiałowej, Metalurgii i Transportu. Był współorganizatorem konferencji i seminariów o zasięgu międzynarodowym oraz redaktorem działu „Mechanika” w Wydawnictwie Politechniki Śląskiej (1991–1992). Był członkiem Rady Naukowej Instytutu Spawalnictwa w Gliwicach (od 1991), członkiem Rady Bibliotecznej (od 1991). Działał m.in. w Komitecie Budowy Maszyn PAN i Komitecie Nauki o Materiałach PAN, był redaktorem działowym „Przeglądu Spawalnictwa”.

Jego działalność naukowa obejmowała zagadnienia: spawalność i zgrzewalność stali konstrukcyjnych, technologię spawania, napawania i zgrzewania stali, odporność na kruche i zmęczeniowe pękanie złączy spawanych, pękanie oraz trwałość zmęczeniową i kontaktową napawanych elementów maszyn transportowych.

Był żonaty.

Pochowany 31 stycznia 2022 r. na cmentarzu komunalnym przy ul. Murckowskiej w Katowicach (sektor 2-10-12).

Odznaczenia

Złoty Krzyż Zasługi (1990) Medal Komisji Edukacji Narodowej (2001) Odznaka „Zasłużonemu dla Politechniki Śląskiej” (1996)

Nagrody

Nagroda Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki zespołowa III stopnia za osiągnięcia w dziedzinie badań naukowych (1977) Nagroda Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki zespołowa II stopnia za osiągnięcia w dziedzinie badań naukowych (1980)

Przypisy

Kategoria:Absolwenci Politechniki Śląskiej Kategoria:Nauczyciele akademiccy Politechniki Śląskiej Kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Pochowani na Centralnym Cmentarzu Komunalnym w Katowicach Kategoria:Polscy inżynierowie mechanicy Kategoria:Urodzeni w 1945 Kategoria:Zmarli w 2022