New Orleans Rhythm Kings – amerykański zespół jazzowy aktywny w pierwszej połowie lat 20. XX wieku, związany z wczesnym jazzem nowoorleańskim i chicagowską sceną jazzową. Jego trzon tworzyli pochodzący z Nowego Orleanu przyjaciele z dzieciństwa: kornecista , puzonista i klarnecista , którzy na początku lat 20. spotkali się ponownie w Chicago i utworzyli zespół występujący w klubie .
Zespół, znany także jako Friar’s Society Orchestra, działał początkowo w ośmioosobowym składzie; grali w nim m.in. Arnold Loyocano, , Frank Snyder, i . Później do zespołu dołączyli m.in. kontrabasista i perkusista Ben Pollack. Nagrania zespołu, dokonane głównie dla wytwórni w Richmond w stanie Indiana w latach 1922–1923, obejmowały m.in. „”, „”, „”, „” i „Sobbin’ Blues”. W części sesji z 1923 uczestniczył Jelly Roll Morton.
Według sukces nagrań i występów New Orleans Rhythm Kings uczynił zespół najważniejszą po Original Dixieland Jass Band grupą nowoorleańską złożoną z białych muzyków. Styl zespołu łączył wpływ Original Dixieland Jass Band z inspiracją afroamerykańską muzyką Nowego Orleanu, zwłaszcza King Oliver’s Creole Jazz Band; wyróżniały go swobodniejsze frazowanie, gra legato i spokojniejszy, mniej nerwowy sposób prowadzenia zespołowej improwizacji niż u wielu współczesnych grup. Za najważniejszego improwizatora zespołu Chilton uznał Roppola, a gra puzonowa Bruniesa miała wywrzeć długotrwały wpływ na późniejszych puzonistów jazzowych.
Po zakończeniu występów we Friar’s Inn zespół grał jeszcze krótko w dwóch chicagowskich salach tanecznych, po czym się rozpadł. W latach 1924–1925 został reaktywowany w Nowym Orleanie, jednak bez większego powodzenia.
Przypisy
Kategoria:Amerykańskie zespoły jazzowe