Harry Howell Carney (ur. 1 kwietnia 1910 w Bostonie, zm. 8 października 1974 w Nowym Jorku) – amerykański saksofonista jazzowy, przede wszystkim barytonowy, a także saksofonista altowy, klarnecista, basklarnecista i kompozytor. Był długoletnim członkiem orkiestry Duke’a Ellingtona, z którą pozostawał związany od 1927 do śmierci Ellingtona w 1974. Należał do najważniejszych muzyków w historii saksofonu barytonowego w jazzie; jego głębokie brzmienie stało się jednym z rozpoznawalnych elementów brzmienia orkiestry Ellingtona.
Jako dziecko uczył się gry na fortepianie, następnie na klarnecie, a w wieku nastoletnim także na saksofonie altowym. Występował zawodowo w Bostonie, po czym w 1927 trafił do Nowego Jorku i został zaproszony przez Ellingtona do czasowego zastąpienia w jego zespole. Początkowo grał u Ellingtona na saksofonie altowym, lecz wkrótce jego głównym instrumentem stał się saksofon barytonowy. W 1932 do regularnie używanych przez niego instrumentów dołączył także klarnet basowy.
Carney był ceniony za pełny, nośny ton, precyzyjnie przygotowane partie solowe oraz technikę oddechu cyrkulacyjnego, kojarzoną m.in. z kodą utworu „”. Rzadziej występował jako lider; nagrał m.in. album Harry Carney with Strings z 1954. Jako kompozytor współtworzył m.in. utwór „”, należący do repertuaru orkiestry Ellingtona. Zmarł kilka miesięcy po Duke’u Ellingtonie.
Przypisy
Linki zewnętrzne Duke Ellington – „Sophisticated Lady” – przykład kody Harry’ego Carneya wykonywanej techniką oddechu cyrkulacyjnego
Kategoria:Amerykańscy saksofoniści jazzowi Kategoria:Amerykańscy klarneciści jazzowi Kategoria:Amerykańscy kompozytorzy jazzowi Kategoria:Ludzie urodzeni w Bostonie Kategoria:Urodzeni w 1910 Kategoria:Zmarli w 1974