Charles Delaunay (ur. 18 stycznia 1911 w Paryżu, zm. 16 lutego 1988 w Vineuil-Saint-Firmin koło Paryża) – francuski autor publikacji o jazzie, producent nagrań i promotor jazzu. Był związany z Hot Club de France, należał do założycieli czasopisma „” oraz wytwórni , jednej z pierwszych francuskich wytwórni poświęconych wyłącznie jazzowi. Jest uznawany za pioniera systematycznego katalogowania nagrań jazzowych.
Życiorys Pochodził z rodziny artystycznej; był synem malarzy Sonii i Roberta Delaunayów. W 1933 Delaunay został członkiem Hot Club de France. W sierpniu 1938, po formalnym rozwiązaniu organizacji i jej ponownym utworzeniu, objął w niej funkcję sekretarza. Był szczególnie aktywny w promowaniu Quintette du Hot Club de France oraz Django Reinhardt. Organizował koncerty, produkował nagrania, wygłaszał wykłady i realizował krótkie filmy, m.in. Autour d’une trompette i Jam Session, oba z 1950.
W 1935 założył czasopismo „Jazz-hot”, należące do najwcześniejszych europejskich periodyków jazzowych. W 1937 współtworzył w Paryżu wytwórnię Swing, której repertuarem kierował wraz z Hugues’em Panassiém. Nagrania wytwórni były realizowane i wprowadzane na rynek przez francuski oddział EMI, a katalog obejmował m.in. nagrania Quintette du Hot Club de France oraz amerykańskich muzyków występujących we Francji, takich jak Benny Carter, Coleman Hawkins, i .
Od 1939 Delaunay prowadził audycje radiowe. W latach 1945–1955 przygotowywał cotygodniowe programy, a na początku lat 50. XX wieku realizował dla francuskiego radia cykl transmisji koncertowych „Jazz Variétés”. W 1946 wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie zorganizował nagrania przeznaczone do wydania we Francji. W 1948 kontrolę nad wytwórnią Swing przejęła działająca we Francji firma fonograficzna Vogue, a Delaunay został w niej kierownikiem do spraw artystów i repertuaru. Firma rozwijała wówczas obszerny katalog jazzowy, obejmujący zarówno muzyków francuskich, jak i amerykańskich ekspatriantów oraz gości ze Stanów Zjednoczonych.
W latach 40. XX wieku zainteresowanie Delaunaya bebopem doprowadziło do konfliktu z bardziej tradycjonalistycznym środowiskiem Hot Club de France, zwłaszcza z Panassiém. W 1947 został zmuszony do ustąpienia z organizacji. W 1949 zorganizował paryski , którego koncerty odbywały się w . John Lewis poświęcił mu kompozycję „Delaunay’s Dilemma” z 1954.
Pisma Delaunaya charakteryzowały się dbałością o szczegół oraz otwartością wobec różnych stylów jazzowych. Szczególne znaczenie miały jego prace dyskograficzne, zwłaszcza Hot Discography, opublikowana w 1936 i później rozwijana w kolejnych wydaniach.
Wybrane publikacje Hot Discography, 1936; wyd. zmienione jako Hot discographie, 1943; wyd. rozszerzone jako New Hot Discography: the Standard Directory of Recorded Jazz, 1948 De la vie et du jazz, 1939 Hot Iconography, 1945 Hot discographie encyclopédique, z K. Mohrem, 1951 Django Reinhardt: souvenirs, 1954 Souvenirs, 1954 Sidney Bechet, 1963 Django, mon frère, 1968 Delaunay’s Dilemma: de la peinture au jazz, 1985 Noirs au blanc: images de jazzmen, z P. du Peuty, 1986 Swing, z M. Rupplim, 1989 Vogue Productions, z M. Rupplim, wyd. od 1992
Przypisy
Kategoria:Francuscy pisarze XX wieku Kategoria:Francuscy producenci muzyczni Kategoria:Francuscy krytycy muzyczni Kategoria:Ludzie urodzeni w Paryżu Kategoria:Urodzeni w 1911 Kategoria:Zmarli w 1988