Bogusław Bernard Rytel, ps. Władysław Laskowski (ur. 20 maja 1899 w Ożarowie, zm. 25 marca 1971 w Warszawie) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Syn Bolesława, sekretarza sądu grodzkiego, i Emilii z Mierzanowskich urodzony 20 maja 1899 w Ożarowie, w ówczesnym powiecie opatowskim guberni radomskiej. Uczęszczał do IV Gimnazjum w Warszawie, a następnie do Seminarium Nauczycielskiego im. Stanisława Konarskiego w Warszawie, które ukończył w 1917.

Od 15 października 1916 do 10 listopada 1918 był członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej w Okręgu Ib. Początkowo pełnił służbę w kompanii podoficerskiej, a następnie w 3 i 6 kompanii podchorążych. Po „wsypie” kontynuował służbę w plutonie (dzielnicy XI Warszawy), a także uczestniczył w kursie automobilowym POW.

10 i 11 listopada 1918 wziął udział w rozbrajaniu Niemców, w montażowni ckm, w fabryce Gerlach i Pulst, po czym wstąpił do 21 pułku piechoty. Później został przeniesiony do batalionu zapasowego 5 pułku piechoty Legionów. W lipcu 1920, w stopniu kaprala, został przydzielony do 1 kompanii 205 pułku piechoty. W jej szeregach walczył na wojnie z bolszewikami. Wyróżnił się między innymi 15 sierpnia 1920 pod wsią Wrona, gdzie został lekko ranny w nogę, lecz nie opuścił oddziału. 17 września 1920 w Grodnie marszałek Polski Józef Piłsudski odznaczył go Orderem Virtuti Militari.

Od 16 stycznia do 20 czerwca 1921 był uczniem 37. klasy Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie. Po ukończeniu szkoły został wcielony do 23 pułku piechoty we Włodzimierzu Wołyńskim. 28 lipca 1921 został mianowany z dniem 21 czerwca 1921 podchorążym w piechocie. 10 lutego 1922 został mianowany z dniem 1 listopada 1921 podporucznikiem w korpusie oficerów piechoty i 57. lokatą z równoczesnym wcieleniem do 23 pp. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podporucznika ze starszeństwem od 1 lipca 1921 w korpusie oficerów piechoty. 23 lipca 1923 prezydent RP awansował go na porucznika z dniem 1 lipca 1923 w korpusie oficerów piechoty ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 i 30. lokatą. W listopadzie 1927 został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z równoczesnym przydziałem do Szkoły Podoficerów Zawodowych Piechoty w Grudziądzu (od 1 września 1931 Szkoła Podoficerów Piechoty dla Małoletnich Nr 2) na stanowisko instruktora. 17 grudnia 1931 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1932 stopień kapitana w korpusie oficerów piechoty i 91. lokatą. W kwietniu 1932 został przeniesiony do 36 pułk piechoty w Warszawie. Z dniem 6 kwietnia tego roku został odkomenderowany na sześciotygodniową praktykę w Zbrojowni nr 2. Z dniem 1 czerwca 1932 został przydzielony do Departamentu Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych na okres sześciu miesięcy. W grudniu 1932 został przeniesiony do Dep. Piech. MSWojsk. na stanowisko kierownika referatu uzbrojenia Wydziału Studiów. Z dniem 30 kwietnia 1934 został przeniesiony do 36 pp na stanowisko dowódcy 1 kompanii karabinów maszynowych. Służbę na tym stanowisku pełnił przez pięć kolejnych lat. W międzyczasie ukończył w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie 27. kurs unifikacyjny (1937) i I kurs adiutantów taktycznych pułków piechoty (1938). 26 sierpnia 1939, w czasie mobilizacji alarmowej, objął stanowisko I adiutanta 36 pp. Obowiązki I adiutanta pułku pełnił w czasie kampanii wrześniowej. Walczył między innymi w bitwie pod Brwinowem. Od 24 września, w trakcie obrony Modlina pełnił obowiązki dowódcy I batalionu 36 pp. 7 listopada 1939 w Warszawie dostał się do niewoli niemieckiej i został osadzony w Oflagu IV C Colditz. 22 maja 1940 został przeniesiony do Oflagu II A Prenzlau, a później do Oflagu II D Gross-Born. Po uwolnieniu z niewoli został przyjęty do Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. 11 lutego 1947 wrócił do kraju. Był figurantem Sprawy Obiektowej prowadzonej w latach 1946-1972 przez Wydział III Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego dla m. st. Warszawy.

Zmarł 25 marca 1971 w Warszawie i został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera B18, rząd 8, grób 20).

Był żonaty z Zofią Borek (1896–1975), z którą miał syna Lecha „Leszka” Filipa, ps. Marek (1926–1944), starszego strzelca kompanii B3 batalionu „Bałtyk” pułku AK „Baszta”, poległego w powstaniu warszawskim.

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 2860 – 13 maja 1921 Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Wojskowego Virtuti Militari – 29 września 1939 przez dowódcę Armii „Warszawa”, gen. dyw. Juliusza Rómmla Krzyż Walecznych Medal Wojska Medal Niepodległości – 25 stycznia 1933 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości” Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Srebrny Medal za Długoletnią Służbę Brązowy Medal za Długoletnią Służbę Odznaka pamiątkowa Polskiej Organizacji Wojskowej nr 1359 Odznaka za Rany i Kontuzje z jedną gwiazdką

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Członkowie Polskiej Organizacji Wojskowej Kategoria:Dowódcy batalionów 36 Pułku Piechoty Legii Akademickiej Kategoria:Jeńcy Oflagu II D Gross-Born Kategoria:Jeńcy Oflagu IV C Colditz Kategoria:Kapitanowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Kapitanowie piechoty Polskich Sił Zbrojnych Kategoria:Obrońcy Modlina (1939) Kategoria:Odznaczeni Brązowym Medalem za Długoletnią Służbę (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (władze RP na uchodźstwie) Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Medalem Wojska Kategoria:Odznaczeni Odznaką pamiątkową Polskiej Organizacji Wojskowej Kategoria:Odznaczeni Odznaką za Rany i Kontuzje Kategoria:Oficerowie 23 Pułku Piechoty (II RP) Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Medalem za Długoletnią Służbę (II Rzeczpospolita) Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1899 Kategoria:Zmarli w 1971