Al Haig, właśc. Alan Warren Haig (ur. 19 lub 22 lipca 1922 w Newark, zm. 16 listopada 1982 w Nowym Jorku) – amerykański pianista jazzowy, związany z powstaniem i wczesnym rozwojem bebopu. W latach 40. współpracował z Dizzym Gillespiem i Charliem Parkerem; uczestniczył m.in. w ich sesji dla Guild Records z maja 1945, zaliczanej do pierwszych w pełni ukształtowanych nagrań bebopu.
Życiorys Od 1940 studiował grę na fortepianie klasycznym w w Ohio. W 1942 przerwał studia i rozpoczął służbę w Straży Wybrzeża Stanów Zjednoczonych. Stacjonował w rejonie Nowego Jorku i występował w orkiestrach tej formacji, dzięki czemu mógł równolegle rozwijać zainteresowanie jazzem.
W pierwszej połowie lat 40., podczas pobytu w Bostonie, usłyszał radiową transmisję zespołu Dizzy’ego Gillespiego z . Wspominał, że wykonano wówczas prawdopodobnie „”. Po zdobyciu nagrań z udziałem trębacza zaczął poznawać ich odmienną harmonię oraz uczyć się wykonywanych utworów.
W 1944 współpracował z gitarzystą Tinym Grimesem w klubie Spotlite przy 52nd Street. Tam po raz pierwszy usłyszał Charliego Parkera, gdy saksofonista i Gillespie dołączyli do zespołu podczas występu. Jeszcze w tym samym roku Haig należał do nielicznych białych muzyków występujących w zespołach bebopowych działających przy 52nd Street, a następnie dołączył do kwintetu Gillespiego i Parkera.
W maju 1945 wziął udział w sesji kwintetu dla Guild Records. Wraz z Gillespiem, Parkerem, i Sidem Catlettem nagrał m.in. „”, „” i „”. Zdaniem nagrania te ukazywały już w pełni ukształtowany język bebopu, łączący wirtuozowską grę z oryginalnymi kompozycjami i asymetrycznie skonstruowanymi tematami.
Po okresie występów w big-bandzie Charliego Barneta współpracował z Gillespiem w Los Angeles, a w 1946 dokonał z nim kolejnych nagrań w Nowym Jorku. Następnie koncertował z Jimmym Dorseyem i nagrywał jako niezależny pianista bebopowy. W latach 1948–1950 należał do kwintetu Parkera, z którym w 1949 wystąpił w Paryżu. Sekcja rytmiczna zespołu Parkera akompaniowała także Stanowi Getzowi; Haig kontynuował współpracę z saksofonistą w 1951.
Wkrótce jego kariera podupadła. Pracował bez większego rozgłosu w Portoryko, Miami i okolicach Nowego Jorku, aż w latach 70. został ponownie odkryty. Wiele koncertował i nagrywał jako solista oraz lider tria. Do jego powrotu przyczyniła się brytyjska wytwórnia , a pod koniec dekady nowe nagrania Haiga wydała także wytwórnia .
Zmarł 16 listopada 1982 na zawał serca w swoim domu na Manhattanie.
Styl gry Na jego styl wpływali początkowo Nat King Cole i Teddy Wilson, a następnie Bud Powell. Jego grę określano jako oszczędną i delikatną. We wczesnych nagraniach bebopowych wyróżniał się przejrzystym prowadzeniem jednogłosowych linii nawet w bardzo szybkich tempach. W późniejszym okresie grał niekiedy w sposób bardziej rapsodyczny i kontrapunktyczny, nie tracąc jednak charakterystycznej sprawności technicznej.
Przypisy
Kategoria:Amerykańscy pianiści jazzowi Kategoria:Ludzie urodzeni w Newark (New Jersey) Kategoria:Urodzeni w 1922 Kategoria:Zmarli w 1982