mały|„Aaron Manby”, pierwszy na świecie pełnomorski statek o żelaznym kadłubie Aaron Manby (ur. 15 listopada 1776 w Albrighton, zm. 1 grudnia 1850) – angielski inżynier budownictwa lądowego i założyciel , znanej z budowy licznych żelaznych mostów kanałowych. Parowiec nazwany jego imieniem był pierwszym parowcem o żelaznym kadłubie, który wypłynął w morze. Statek był napędzany opatentowanym przez Manby’ego .
Życiorys Urodził się 15 listopada 1776 roku w Albrighton w hrabstwie Shropshire. Jego rodzicami byli Aaron Manby z Kingston na Jamajce i Jane Lane z .
Kariera mały| z 1828 r., jeden z żelaznych mostów kanałowych Manby’ego Początkowo pracował w bankach na wyspie Wight.
W 1812 roku był wspólnikiem zarządzającym w w Tipton, w hrabstwie Staffordshire. Firma zarządzała kopalniami węgla, wielkimi piecami do produkcji żelaza i różnymi warsztatami. Manby rozszerzył działalność o inżynierię lądowąSkempton, A.W., Rennison R.W. and R.C. Cox. A Biographical Dictionary of Civil Engineers in Great Britain and Ireland. S. 431–433. Institution of Civil Engineers, 2002..
W 1813 roku uzyskał patent nr 3705 na metodę odlewania żużla z wielkich pieców w bloki budowlane. W 1815 roku firma dostarczyła żeliwny most obrotowy.
W 1821 roku, dywersyfikując swoją działalność w kierunku inżynierii mechanicznej, uzyskał brytyjski patent nr 4558 na swój „” przeznaczony do napędzania statków. W tym samym roku zbudowało pierwszy na świecie pełnomorski parowiec z żelaza, nazwany „Aaron Manby”, wykorzystując swój silnik oscylacyjnyDumpleton, Bernard. The Story of the Paddle Steamer, Antony Rowe, Eastbourne, 1973. New edition 2002. s.18ff.Kemp, Peter (editor). The Oxford Companion to Ships and the Sea, Oxford University Press, 1976. Revised edition 1979, s. 1.. Statek został zbudowany w Tipton z użyciem tymczasowych śrub, rozmontowany do transportu do Londynu i ponownie złożony na Tamizie w 1822 roku, tym razem z użyciem trwałych nitów.
W latach 1819–1822 otworzył przedsiębiorstwo inżynieryjne w Charenton-le-Pont pod Paryżem, którego kierownikiem został szkocki chemik . Uruchomienie zakładu, a wraz z nim transfer technologii, miało istotny wpływ na rozwój francuskiego przemysłu maszynowego. Francja, dotychczas w dużej mierze uzależniona od importu angielskich silników, stała się w znacznym stopniu samowystarczalna w ich produkcji. Manby tym samym wywołał oburzenie w środowisku angielskich przemysłowców.
W 1822 roku (dosł. „firma oświetlenia gazem wodorowym”) należąca do Manby’ego i Wilsona otrzymała prawo do dostarczania oświetlenia gazowego dla kilku ulic w Paryżu. Według Michela Cotte’a „Firma Manby & Wilson jest z pewnością największą firmą brytyjskiego pochodzenia, która powstała we Francji za czasów Restauracji”. Ich działała do 1847 roku, wcześniej nabywając m.in. hutę żelaza w Le Creusot.
Huta żelaza czerpała zyski z rozwoju sieci kanałów wodnych, produkując mosty kanałowe w angielskim regionie Midlands, w tym w 1825 roku i dwa mosty w w 1828 rokuCragg, Roger. Wales and West Central England: Wales and West Central England, 2nd Edition, Thomas Telford, 1997..
W 1845 roku Manby sprzedał Johnowi Josephowi Bramahowi (~1798–1846), bratankowi wynalazcy i ślusarza Josepha Bramaha.
Życie prywatne Z pierwszą żoną – Julią Fewster miał syna Charlesa, który został sekretarzem Instytutu Inżynierów Budownictwa (). Julia zmarła w 1807 roku.
W 1807 roku poślubił Sarah Ann Haskins, z którą miał jedną córkę, Sarę Marię (zm. 1826), i czterech synów. Trzej najstarsi z nich, John Richard (1813–1869), Joseph Lane (1814–1862) i Edward Oliver (1816–1864), również zostali inżynierami budownictwa lądowego. Sarah Ann zmarła w 1826 roku.
Przypisy
Linki zewnętrzne Ludzie i miejsca Harrogate: testament Aarona Manby'ego (starszego), 26 stycznia 1743 roku Michel Cotte: Le rôle des ouvriers et przedsiębiorców britanniques dans le décollage industriel français des années 1820
Kategoria:Zmarli w 1850 Kategoria:Urodzeni w 1776 Kategoria:Angielscy inżynierowie Kategoria:Hutnicy