Paolo Angelo Ballerini (ur. 14 września 1814 w Mediolanie, zm. 27 marca 1897 w Seregno) – włoski duchowny rzymskokatolicki, arcybiskup mediolański i łaciński patriarcha Aleksandrii, sługa Boży.
Biografia Młodość i prezbiteriat Ukończył Wyższe Seminarium Duchowne w Monzie. 16 lipca 1837 z rąk biskupa pomocniczego Mediolanu Guilelmusa Zerbiego przyjął święcenia prezbiteriatu i został kapłanem archidiecezji mediolańskiej. Następnie został wysłany na dalsze studia na wiedeńskim Frintaneum.
Po ukończeniu studiów w 1840 powrócił do Mediolanu, gdzie został wykładowcą w miejscowym seminarium duchownym. Pisywał także dla prasy katolickiej, od 1850 będąc redaktorem naczelnym L’Amico Cattolico. W 1855 został prowikariuszem, a dwa lata później wikariuszem generalnym archidiecezji mediolańskiej, od grudnia 1857 faktycznie zarządzając archidiecezją w zastępstwie abpa Barttolomeo Carlo Romilliego, który był ciężko schorowany po przebytym udarze.
Episkopat 4 czerwca 1859 cesarz Austrii Franciszek Józef I mianował go arcybiskupem mediolańskim. Tego samego dnia Austriacy ponieśli porażkę w bitwie pod Magentą, co otworzyło wojskom francusko-piemonckim drogę na Mediolan, zajęty przez nie 7 czerwca. Ostatecznie Austriacy nie powrócili już do miasta, które zgodnie z postanowieniami traktatu w Zurychu przypadło Królestwu Sardynii.
20 czerwca 1859 jego wybór zatwierdził papież Pius IX. Ogłoszenie nominacji wywołało skandal wśród mediolańczyków, którzy uznali ją za narzuconą przez Austriaków. Podobną postawę przyjął rząd Królestwa Sardynii, uniemożliwiając ks. Balleriniemu objęcia archidiecezji i zmuszając go do opuszczenia miasta (udał się wówczas do Cantù, skąd również go wygnano, następnie zamieszkał w Vighizzolo di Cantù). Zdając sobie sprawę z niepopularności wśród przyszłych diecezjan, 1 sierpnia 1859 ks. Ballerini złożył rezygnację, która jednak nie została przyjęta przez papieża.
8 grudnia 1860 w Certosa di Pavia przyjął sakrę biskupią z rąk biskupa pomocniczego Mediolanu Carlo Caccia Dominioniego. Uroczystość odbyła się nocą, bez rozgłosu.
W kolejnych latach abp Ballerini de iure był arcybiskupem mediolańskim, faktycznie jednak nigdy nie objął archidiecezji, którą zarządzał bp Carlo Caccia Dominioni. Mieszkał w Vighizzolo di Cantù i wielokrotnie składał dymisje, odrzucane jednak przez papieża.
Patriarchat 27 marca 1867 papież Pius IX przyjął jego rezygnację, jednocześnie mianując go łacińskim patriarchą Aleksandrii, będącym wyższym, lecz czysto tytularnym stanowiskiem. W kolejnych dekadach kilkukrotnie był specjalnym wysłannikiem papieża ds. rozstrzygania różnych nietypowych sytuacji. Za zgodą kolejnych arcybiskupów mediolańskich pełnił w archidiecezji mediolańskiej i w sąsiednich diecezjach posługę biskupią (m.in. udzielał sakramentów święceń i bierzmowania).
Jako ojciec soborowy wziął udział w soborze watykańskim I.
Zmarł 27 marca 1897 w Seregno, gdzie został pochowany. W 1995 rozpoczęto etap diecezjalny jego procesu beatyfikacyjnego.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Arcybiskupi Mediolanu Kategoria:Uczestnicy soboru watykańskiego I Kategoria:Absolwenci Wyższego Instytutu Naukowego dla Księży Diecezjalnych u św. Augustyna w Wiedniu Kategoria:Ludzie urodzeni w Mediolanie Kategoria:Urodzeni w 1814 Kategoria:Zmarli w 1897