Judith Susan (Judy) Sheindlin z domu Blum (ur. 21 października 1942 w Brooklynie) – amerykańska prawniczka, emerytowana sędzia i osobowość telewizyjna, znana jako Sędzia Judy.
W latach 1972–1996 pracowała w nowojorskim sądownictwie rodzinnym, od 1982 roku jako sędzia, a od 1986 roku kierowała wydziałem sądu rodzinnego na Manhattanie. Ogólnokrajową rozpoznawalność przyniósł jej program , emitowany w latach 1996–2021. Od 2021 roku prowadzi program . Oba programy są stylizowane na rozprawy sądowe, ale nie pokazują postępowań przed sądem państwowym. Sheindlin występuje w nich jako arbiter i wydaje wiążące rozstrzygnięcia w rzeczywistych sporach cywilnych, na co strony wcześniej wyrażają zgodę. Sukces tych produkcji uczynił ją jedną z najbardziej rozpoznawalnych i najlepiej opłacanych osobowości amerykańskiej telewizji.
Wczesne życie i wykształcenie Judith Susan Blum urodziła się 21 października 1942 roku w Brooklynie w Nowym Jorku. Wychowywała się w żydowskiej rodzinie. Jej ojciec Murray Blum był dentystą, a matka Ethel pracowała jako kierowniczka biura. W 1963 roku ukończyła w Waszyngtonie, a następnie rozpoczęła naukę w , gdzie była jedyną kobietą wśród 126 studentów.
Po przeprowadzce do Nowego Jorku kontynuowała studia w , które ukończyła w 1965 roku. W tym samym roku zdała egzamin uprawniający do wykonywania zawodu prawnika w stanie Nowy Jork.
Kariera prawnicza W 1965 roku po zakończeniu studiów zatrudniła się jako prawniczka w przedsiębiorstwie kosmetycznym. Po niespełna 2 latach zrezygnowała z pracy, aby zająć się wychowaniem dzieci.
W 1972 roku wróciła do pracy zawodowej jako oskarżycielka w nowojorskim sądownictwie rodzinnym, prowadząc sprawy dotyczące czynów popełnianych przez nieletnich, przemocy domowej i . Nowojorski sąd rodzinny jest sądem cywilnym, który rozpoznaje m.in. sprawy dotyczące nieletnich, opieki nad dziećmi, przemocy i zaniedbywania dzieci.
W 1982 roku burmistrz Nowego Jorku Ed Koch powołał ją na stanowisko sędziego sądu rodzinnego. W 1986 roku objęła kierownictwo wydziału sądu rodzinnego na Manhattanie. Koordynowała pracę 9 innych sędziów oraz licznych prawników, kuratorów sądowych i pracowników socjalnych, a przy największym obciążeniu rozpatrywała od 40 do 100 spraw dziennie.
Sheindlin dążyła do szybkiego rozpoznawania spraw, przerywała rozwlekłe wypowiedzi i niekiedy sama przejmowała od prawników przesłuchiwanie świadków. Jej sposób prowadzenia rozpraw budził sprzeciw części adwokatów, uczestników postępowań i działaczy społecznych, którzy zarzucali jej szorstkość, sarkazm oraz protekcjonalny ton.
Jako jedyna spośród sędziów manhattańskiego wydziału sądu rodzinnego zezwalała prasie na obserwowanie prowadzonych przez siebie rozpraw. W lutym 1993 roku dziennik Los Angeles Times opublikował obszerny artykuł poświęcony Sheindlin. Publikacja zwróciła uwagę redakcji programu informacyjnego 60 Minutes, który wyemitował materiał o niej w październiku tego samego roku. Po emisji reprezentująca ją agentka skontaktowała się z Larrym Lyttle’em, prezesem , i zaproponowała mu stworzenie programu sądowego z udziałem Sheindlin.
W 1996 roku odeszła z sądownictwa rodzinnego po blisko 25 latach pracy, w ciągu których rozpoznała ponad 20 tys. spraw.
Programy arbitrażowe i należą do gatunku programów sądowych i są stylizowane na rozprawy przed sądem. Sheindlin nie występuje w nich jednak jako urzędująca sędzia, lecz jako arbiter, czyli osoba, której strony powierzają pozasądowe rozstrzygnięcie sporu.
Do programów trafiają rzeczywiste spory cywilne, najczęściej dotyczące roszczeń o niewielkie kwoty, długów, niedotrzymanych umów, uszkodzenia mienia albo szkód na osobie. Przed nagraniem strony zawierają umowę, na mocy której uznają rozstrzygnięcie Sheindlin za ostateczne i wiążące oraz rezygnują z ponownego dochodzenia tego samego roszczenia przed sądem. Postępowanie telewizyjne nie przebiega według wszystkich formalnych zasad procedury cywilnej, etyki sędziowskiej i dopuszczania dowodów obowiązujących podczas zwykłej rozprawy.
Strony zazwyczaj występują bez adwokatów, co jest częste w amerykańskich sądach rozpoznających drobne roszczenia. Koszty podróży uczestników oraz kwoty przyznane stronie wygrywającej pokrywa produkcja, nie zaś przegrywający uczestnik. Sprawy do programów wyszukują pracownicy produkcji, którzy przeglądają publiczne akta sądowe w całych Stanach Zjednoczonych i zapraszają strony wybranych sporów, zwłaszcza tych, w których uczestników łączyła relacja osobista.
Sędzia Judy (1996–2021) mały|Judy Sheindlin z fanami w 2008 roku
W programie Sheindlin jako arbiter rozstrzygała rzeczywiste spory cywilne o niewielkie kwoty, a uczestnicy wcześniej zgadzali się na wiążący charakter jej decyzji. Na potrzeby odcinka próbnego przygotowano fikcyjne sprawy, lecz Sheindlin odrzuciła tę formułę.
Program zadebiutował we wrześniu 1996 roku w amerykańskiej , czyli systemie, w którym lokalne stacje samodzielnie kupują prawa do jego emisji. Przez cały okres produkcji u boku Sheindlin występował , były funkcjonariusz nowojorskiego sądu rodzinnego, który w programie wywoływał sprawy i dbał o porządek na sali.
Już w 1999 roku był najczęściej oglądanym programem rozpowszechnianym w tym systemie. W 2005 roku pozostawał najczęściej oglądanym programem sądowym przez 452 kolejne tygodnie. W sezonie 2009/2010 osiągał średnią oglądalność 6,3 mln widzów, wyprzedzając The Oprah Winfrey Show i stając się pierwszym od 10 lat programem emitowanym w ciągu dnia, który uzyskał lepszy wynik niż program Oprah Winfrey.
W Polsce trafił we wrześniu 2010 roku do ramówki TV Puls. Program emitowała także TV4.
W 2017 roku spółka CBS Television Distribution kupiła od Sheindlin prawa do katalogu obejmującego ponad 5200 odcinków oraz do kolejnych odcinków programu. W 21. sezonie program nadal oglądało przeciętnie ponad 10 mln osób dziennie.
W marcu 2020 roku Sheindlin ogłosiła, że 25. sezon będzie ostatnim. Wyjaśniła, że firma CBS zamierzała skupić się na dalszej emisji powtórek, ona zaś nie chciała kończyć pracy w telewizji. Program zakończył się w 2021 roku po 25 sezonach. W ciągu całego okresu emisji Sheindlin rozpatrzyła przed kamerami ponad 12 500 spraw.
Judy Justice (od 2021) Program zadebiutował 1 listopada 2021 roku w bezpłatnym serwisie internetowym , należącym do Amazona. Serwis zmienił później nazwę na .
W programie za porządek na sali odpowiada Kevin Rasco, który wcześniej kierował ochroną na planie . Whitney Kumar pełni funkcję stenografki sądowej, a wnuczka Sheindlin, Sarah Rose, występuje jako asystentka prawna. W porównaniu z maksymalna wartość roszczenia wzrosła z 5 tys. do 10 tys. dolarów, a w studiu pojawiły się monitory umożliwiające odtwarzanie nagrań z telefonów, wideodomofonów i kamer bezpieczeństwa.
, związany z poprzednim programem przez 25 lat, powiedział, że nie zaproponowano mu udziału w nowej produkcji ani możliwości ubiegania się o rolę. Według Byrda Sheindlin wyjaśniła, że jego zatrudnienie byłoby zbyt kosztowne. Jej rzeczniczka podkreślała natomiast, że jest odrębną produkcją z nową obsadą.
Do marca 2022 roku widzowie obejrzeli ponad 25 mln godzin , dzięki czemu program stał się najpopularniejszą oryginalną produkcją pod względem liczby odtworzeń i łącznego czasu oglądania. Do października 2022 roku łączny czas oglądania programu w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii przekroczył 75 mln godzin.
Pozostałe projekty telewizyjne W 2014 roku Sheindlin stworzyła program , w którym 3-osobowy skład arbitrów rozpatruje sprawy, wspólnie omawia argumenty stron i wydaje rozstrzygnięcie. Inspiracją był 3-osobowy skład sędziowski, którego pracę obserwowała w Irlandii.
W 2022 roku serwis zamówił kolejny program stworzony przez Sheindlin, . Sheindlin została jego producentką wykonawczą. , Tanya Acker i syn Sheindlin, Adam Levy, wspólnie rozpatrują w nim rzeczywiste spory, a odpowiada za porządek na sali. Program wykorzystuje nagrania przedstawiające zdarzenia związane z każdą sprawą, dzięki czemu widzowie poznają szerszy kontekst sporu.
Od 2025 roku Sheindlin prowadzi program Justice on Trial, poświęcony 8 sprawom, których rozstrzygnięcia wzbudziły kontrowersje. W programie wykorzystuje się rekonstrukcje z udziałem aktorów, a prawnicy omawiają wydane wcześniej orzeczenia.
Styl prowadzenia i odbiór Za główne przesłanie swojej pracy w telewizji Sheindlin uznawała osobistą odpowiedzialność za podejmowane decyzje. W programach prowadzi sprawy w szybkim tempie, przerywa odpowiedzi, które uważa za wymijające, i posługuje się krótkimi, ciętymi komentarzami.
Jej bezpośredni styl krytykowano zarówno w czasie pracy w sądzie rodzinnym, jak i później w telewizji. Krytycy zarzucali jej publiczne upokarzanie uczestników oraz wykorzystywanie trudnej sytuacji materialnej części z nich jako rozrywki. Sheindlin odpowiadała, że nie atakuje stron bez celu, lecz używa ostrego języka, aby zwrócić uwagę na konsekwencje ich postępowania. Podkreślała również, że prowadzi program telewizyjny, a nie zwykłą rozprawę sądową.
Wpływ i pozycja w telewizji Analiza opublikowana w magazynie Slate wiązała popularność z silną osobowością prowadzącej, szybkim tempem programu i natychmiastowym rozstrzyganiem sporów. Magazyn opisywał program jako uproszczoną wizję wymiaru sprawiedliwości, pozbawioną przewlekłości, sporów proceduralnych, wystąpień adwokatów i długotrwałych postępowań odwoławczych.
Sukces przyczynił się do odrodzenia amerykańskich programów sądowych i powstania licznych podobnych produkcji. Program wykorzystywał tematykę osobistych konfliktów znaną z talk-show, ale w przeciwieństwie do nich kończył każdą sprawę jednoznacznym rozstrzygnięciem. Do 2013 roku był dostępny na ponad 120 rynkach telewizyjnych na świecie.
W zestawieniu magazynu Forbes z 2018 roku Sheindlin zajęła 1. miejsce wśród najlepiej opłacanych prowadzących programy telewizyjne, osiągając w ciągu poprzednich 12 miesięcy dochód w wysokości 147 mln dolarów przed opodatkowaniem. Na tę kwotę składały się m.in. wynagrodzenie za , produkcję i sprzedaż praw do katalogu odcinków przedsiębiorstwu CBS.
Działalność społeczna Prowadzi program mentorski Her Honor Mentoring, który łączy uczennice szkół średnich z hrabstwa Westchester z aktywnymi zawodowo kobietami pełniącymi funkcję mentorek. Program przyznaje również stypendia na studia.
W 2022 roku Sheindlin przekazała 5 mln dolarów na fundusz, z którego co roku finansowane są pełne stypendia dla 10 studentek . Stypendia pokrywają czesne i koszty książek, a po 1. roku studiów zapewniają także dodatkowe wsparcie finansowe na okres letni.
Działalność publiczna W 2020 roku Sheindlin poparła Michaela Bloomberga w prawyborach prezydenckich Partii Demokratycznej i wystąpiła w jego reklamie wyborczej. W 2024 roku poparła Nikki Haley w prawyborach prezydenckich Partii Republikańskiej, wskazując na jej doświadczenie w sprawowaniu urzędu, wyważenie i zdrowy rozsądek.
Życie prywatne Jej pierwszym mężem był prawnik Ronald Levy. Z tego małżeństwa ma 2 dzieci, Jamie i Adama. Para rozwiodła się w 1976 roku po 12 latach małżeństwa.
W 1978 roku poślubiła prawnika , który miał 3 dzieci z wcześniejszego związku. Wspólnie wychowywali 5 dzieci: Jamie i Adama z pierwszego małżeństwa Sheindlin oraz 3 dzieci Jerry’ego Sheindlina z wcześniejszego związku. Para rozwiodła się w 1990 roku, lecz rok później ponownie zawarła małżeństwo. 3 z 5 dzieci zostało prawnikami.
Publikacje Książki Sheindlin dotyczą m.in. odpowiedzialności osobistej, relacji rodzinnych, samodzielności i poczucia własnej wartości. Beauty Fades, Dumb Is Forever przez 9 tygodni figurowała na liście bestsellerów dziennika The New York Times.
Don't Pee on My Leg and Tell Me It's Raining (1996) Beauty Fades, Dumb Is Forever (1999) Win or Lose by How You Choose (2000) Keep It Simple, Stupid: You're Smarter Than You Look (2000) What Would Judy Say: A Grown-Up Guide to Living Together with Benefits (2013) What Would Judy Say? Be the Hero of Your Own Story (2014)
Nagrody i wyróżnienia