Koralowniczek białoochrowy (Ramaricium albo-ochraceum (Bres.) Jülich) – gatunek grzybów należący do rodziny siatkoblaszkowatych (Gomphaceae).
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Ramaricium, Gomphaceae, Gomphales, Phallomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Po raz pierwszy opisał go w 1903 r. Giacomo Bresàdola, nadając mu nazwę Corticium albo-ochraceum. W 1977 r. Walter Jülich przeniósł go do rodzaju Ramaricium. Synonimy: Corticium albo-ochraceum Bres. 1903 Trechispora albo-ochracea (Bres.) Liberta 1974 Nazwę polską zaproponował Władysław Wojewoda w 2003 r.
Morfologia Owocnik Rozpostarty, przyrośnięty, nieregularnie rozproszony. Hymenium bladoochrowe, gładkie, pod soczewką w młodym wieku pajęczynowate, następnie ciągłe. Wraz z subhymenium tworzy warstwę, która w stanie suchym jest krucha i łatwo oddziela się od białego subikulum, przechodzącego w rozproszoną lub ryzomorficzną grzybnię; bez zróżnicowanego brzegu.
Cechy mikroskopowe System strzępkowy monomityczny; strzępki o szerokości 1,5–3 µm, cienkościenne, ze sprzążkami, proste i słabo rozgałęzione w subikulum, gęsto rozgałęzione i splecione w subhymenium, z rozgałęzieniami od sprzążek lub naprzeciw nich, a także między przegrodami. Na strzępkach częste zgrubienia przypominające bańki, zespolenia typowe, zwłaszcza u ryzomorfów. Cystyd brak. Podstawki 35–45 × 5–7 µm, maczugowate, zagięte lub skręcone, u nasady zwężone do trzonkowatej części, z 4 sterygmami i sprzążką u podstawy. Pleurobazydia częste, szczególnie w młodym hymenium. Zarodniki 5,5–8(–9) × 3,3–3,9 µm, wąskojajowato-elipsoidalno-wrzecionowate, z wydłużonym wierzchołkiem. Ściany zarodników nieco pogrubione, ozdobione półkulistymi lub rzadziej stożkowatymi brodawkami. Zarówno ściany, jak i brodawki cyjanofilne, nieamyloidalne.
Występowanie i siedlisko Występuje w nielicznych miejscach w Ameryce Północnej, Europie, Azji, Afryce i Australii. W Polsce jedno stanowisko podał Giacomo Bresàdola w Międzyrzecu Podlaskim w 1903 r., drugie Zofia Flisińska w 2004 r.
Saprotrof. Występuje w dolnej części dywanów mchów w wilgotnych lasach świerkowo-borówkowych, pod krzewami jałowca i na zbutwiałym drewnie.
Przypisy
Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Siatkoblaszkowate