Kościół Pielgrzymkowy Maria Birnbaum (niem. Wallfahrtskirche Maria Birnbaum) – barokowe sanktuarium maryjne znajdujące się w bawarskiej gminie Sielenbach.

Historia Około 1600 roku w przydrożnej kapliczce przy zamku Stunzberg ustawiono pietę. W 1632 roku, podczas wojny trzydziestoletniej, wojska szwedzkie splądrowały te tereny i wyrzuciły figurę do pobliskiego bagna Jochmoos. Pasterz Johann Vogel uratował ją i umieścił w wydrążonej gruszy (niem. Birnbaum), co dało nazwę dzisiejszemu sanktuarium. W 1659 roku Annie, mieszkance Merano, miała przyśnić się Matka Boża, która miała nakazać jej udanie się do figury w celu uzyskania uzdrowienia. Przybyła do Maria Birnbaum i dzięki modlitwom miała otrzymać łaskę dla siebie i swojego syna.

Decyzję o budowie nowego kościoła podjął w 1658 roku , komtur zakonu krzyżackiego rezydujący w pobliskim . Mimo sprzeciwu miejscowej ludności rozebrano starą kaplicę, a w 1661 roku rozpoczęto budowę wg projektu . Nową świątynię konsekrowano 14 października 1668 roku. Od 1670 roku opiekę nad kościołem i pielgrzymami sprawowali duchowni zakonu krzyżackiego. W 1685 roku świątynię reorientowano, przestawiając ołtarz na zachodnią część kościoła. W 1794 roku budynek został uszkodzony wskutek burzy, podczas odbudowy zmieniono kształt mniejszych kopuł, nie wznosząc latarni. Krzyżacy posługiwali tu do okresu sekularyzacji w 1803 roku.

W 1867 roku przy kościele wzniesiono klasztor kapucynów, którzy objęli opiekę nad sanktuarium. Wówczas kościół ponownie reorientowano, ustawiając ołtarz z powrotem na wschodzie, w miejsce, gdzie rosła grusza. Kapucyni opuścili klasztor w 1984 roku, a w 1998 roku wrócili do niego krzyżacy, którzy w 2021 roku otworzyli tu nowicjat.

Architektura i wyposażenie Świątynia jest pierwszym dużym barokowym kościołem w Bawarii, który wybudowano na planie centralnym. Wzniesiono ją na planie sześciu owali o różnych rozmiarach, zwieńczonych kopułami. We wschodniej części wznosi się wysoka wieża. W jej wnętrzu zawieszono pięć dzwonów, odlanych w 1949 roku w Erding przez , które zastąpiły dzwony zarekwirowane podczas II wojny światowej. Dwie niższe wieże, dostawione do nawy od północy i południa, pełnią zarazem funkcję przypór największej kopuły. Wewnętrzne ściany kościoła są kompozytowymi pilastrami. Autorem stiukowej dekoracji sztukatorskiej wnętrza jest Matthias Schmutzer.

Ołtarz główny z lat 1674–1675, zaprojektowany prawdopodobnie przez , zdobi cudowna pietà, obraz zdjęcia Chrystusa z Krzyża pędzla Johanna Hehrla z 1678 roku oraz figury świętych Piotra i Pawła. W górnej części ołtarza znajduje się obraz Boga Ojca, figura gołębicy symbolizującej Ducha Świętego oraz chrystogram IHS. Dekorację malarską ołtarza wykonał Christoph Schweigsteiger. Pod mensą ołtarzową przechowywane są relikwie św. Liberaty, podarowane w 1897 roku przez zakonnice z . Za ołtarzem znajduje się pień gruszy, w niszy którego ustawiono cudowną figurę. W prezbiterium znajdują się również nagrobki Johanna Mosesa Stoßa (zm. 1682) i Hektora Seegera (zm. 1702), dwojga duchownych krzyżackich. Dzwonki liturgiczne pochodzą prawdopodobnie z XIX wieku.

Nawę zdobią cztery ołtarze boczne. Dwa z nich zdobią obrazy przedstawiające stygmaty św. Franciszka i ucieczkę Świętej Rodziny do Egiptu, a dwa pozostałe, przeniesione tu w 1817 roku z kościoła w Thierhaupten, poświęcone są św. Barbarze i św. Jerzemu. W niszy zachodniej ściany znajdują się 15-głosowe organy o dwóch manuałach, wykonane w 1976 roku przez przedsiębiorstwo Offner Orgelbau z Kissing.

Galeria

Przypisy

Kategoria:Sielenbach Kategoria:Sanktuaria maryjne w Niemczech Kategoria:Zabytkowe kościoły w Niemczech Kategoria:Kościoły w Bawarii Kategoria:Kościoły w archidiecezji Monachium i Freising Kategoria:Architektura barokowa w Niemczech