Dzwonnica w Sycowie – pierwotnie gotycka baszta z końca XIV wieku w Sycowie, nadbudowana i przekształcona w dzwonnicę w XVI wieku, odbudowana po pożarze z 1813 roku w latach 1909–1910 w stylu neogotyckim z platformą widokową, wpisana do rejestru zabytków nieruchomych województwa dolnośląskiego.
Historia mały|Wieża i mury obronne (2015) Wieża położona przy dzisiejszej ulicy Kościelnej została wzniesiona pod koniec XIV wieku (według innego źródła w XIII wieku), była pierwotnie bramą w obrębie murów miejskich. Obiekt został nadbudowany i zaadaptowany na potrzeby kościelne w XVI wieku i służył od tego czasu jako dzwonnica. Największy dzwon został odlany w 1602 roku, mniejszy powstał w 1606 roku, a najmniejszy był sygnaturką. Wieża była kilkakrotnie uszkadzana i naprawiana, została m.in. uszkodzona przez pożar w 1637 roku; największe zniszczenie przyniósł pożar w 1813 roku, w którym spłonął sąsiadujący z wieżą kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła. Kościół częściowo odbudowano do 1818 roku, a wieża pozostała niewyremontowana; nowe dzwony Piotr i Paweł zawisły na drewnianej dzwonnicy na placu kościelnym. Odbudowa została zainicjowana w 1909 roku, a 27 listopada 1909 roku dokonano na niej zawieszenia dzwonów. Odbudowa wieży i platformy trwała do 1910 roku, z tego okresu pochodzi dach wieży. 24 września 1910 postawiono krzyż na zwieńczeniu.
Dwa dzwony zostały skonfiskowane przez Niemców podczas II wojny światowej i wywiezione do Niemiec, na miejscu pozostał dzwon Michał. Sycowscy parafianie ufundowali dzwony Kazimierz, Jacek, Piotr i Paweł w latach 1964–1966. 15 kwietnia 1966 roku budowla została wpisana do wojewódzkiego rejestru zabytków (nr rej. A/3022/1646). System napędowy dzwonów okazał się wadliwy i działał do 1983 roku, przez kolejnych 19 lat dzwony nie biły. Sycowskie Stowarzyszenie Rodzina Kolpinga i Komitet Partnerski Syców doprowadziły do ponownego uruchomienia wszystkich dzwonów. Iglica wieży została uszkodzona 30 maja 2005 roku podczas burzy. 19 sierpnia 2005 roku w walcu iglicy znaleziono kapsułę czasu z początku XX wieku, dokumenty w nim znalezione przekazano do Muzeum Regionalnego w Sycowie. Prace remontowe obejmujące m.in. wszystkie drewniane części wieży przeprowadzono w 2013 roku, zakończono je w październiku tegoż roku. 14 grudnia 2013 roku dzwonnica została poświęcona i otwarta dla zwiedzających. Wieżę można zwiedzać po uzgodnieniu, administruje nią Stowarzyszenie „Rodzina Kolpinga”. Przy wieży rozpoczyna się sycowski odcinek drogi św. Jakuba.
Hejnał z wieży był dawniej odgrywany przez trębacza. Współcześnie o 12:00 w niedziele i święta z wieży jest odtwarzane nagranie hejnału autorstwa Kazimierza Cichonia.
Architektura Pierwotnie była to gotycka baszta, została nadbudowana i odbudowana na początku XX wieku w stylu neogotyckim. Obiekt ma wysokość 56,2 m (zob. lista najwyższych kościołów w Polsce), na poziomie 32 m znajduje się platforma widokowa. Wieża jest nakryta neobarokowym dachem hełmowym, zwieńczona krzyżem, pod nim znajduje się wiatrowskaz w postaci koguta oraz inskrypcja datacyjna„ 1910”. Okna rozglifione, żaluzjowe, ponad otworami okiennymi wykonano dekoracje sgraffitowe. Wewnątrz wieży znajdują się drewniane schody.
Przypisy
Kategoria:Architektura gotyku w województwie dolnośląskim Kategoria:Architektura neogotycka w województwie dolnośląskim Kategoria:Wieże obronne w Polsce Kategoria:Dzwonnice w Polsce Kategoria:Wieże widokowe w Polsce Kategoria:Zabytki nieruchome w Sycowie Kategoria:Obiekty sakralne w Sycowie