Tracja (łac.Thracia) – rzymska prowincja obejmująca swoim zasięgiem południowo-wschodnią część półwyspu Bałkańskiego. Pierwszą stolicą prowincji było Perinthos, natomiast z początkiem III wieku funkcję tę przejęło Philippopolis.
Historia
Podbój Tracji Przed powstaniem prowincji na tych ziemiach istniało Królestwo Odrysów. W latach 29–28 p.n.e. wojska rzymskie pod dowództwem Marka Licyniusza Krassusa przeprowadziły udaną kampanię wojskową podporządkowując sobie lokalne królestwa, które zostały państwami klienckimi.
W tym czasie Trakowie kilkukrotnie wzniecali nieudane powstania przeciwko Rzymowi. W trakcie jednego z nich, w 46 n.e. powstańcy zabili króla Tracji Remetalkesa III. Po jego śmierci władze rzymskie postanowiły zaanektować ten obszar tworząc nową prowincję – Trację.
Okres cesarstwa rzymskiego Stolicą prowincji zostało Perinthos, dawna kolonia grecka założona w VIII wieku p.n.e. i ważny port u wybrzeży Propontydy.
W II wieku powierzchnia Tracji uległa zmniejszeniu na rzecz Mezji Dolnej, a granica została przesunięta na południe, w kierunku łańcucha górskiego Haemus Mons. W tym samym czasie Philippopolis zyskiwało na znaczeniu i z początkiem kolejnego stulecia zostało stolicą prowincji.
W połowie III wieku prowincje naddunajskie stały się celem wypraw łupieżczych Gotów. Podczas inwazji z lat 250–251 wojska dowodzone przez króla Cnivę zdobyły i splądrowały Philippopolis. W 251 cesarz Decjusz podjął próbę powstrzymania Gotów, lecz poniósł klęskę w bitwie pod Abrittus w sąsiedniej Mezji Dolnej, gdzie zginął wraz z synem i współcesarzem Herenniuszem. Kolejna fala najazdów nastąpiła za panowania cesarzy Klaudiusza II Gockiego i Aureliana. W 269 w bitwie pod Naisuss wojskom cesarskim udało się ostatecznie pokonać Gotów i zawrzeć z nimi pokój. mały|Diecezja Tracji w IV wieku Z końcem III wieku, w wyniku reformy administracyjnej Dioklecjana prowincja została podzielona na cztery mniejsze. Były to Tracja, Haemimontus, Rodopy i Europa. Zmniejszona prowincja Tracji obejmowała przede wszystkim obszar pomiędzy pasmem Haemus a Rodopami, w tym Philippopolis, które zachowało status stolicy.
Okres cesarstwa wschodniorzymskiego W IV wieku cztery prowincje trackie wraz z dwiema prowincjami Mezji zostały połączone w diecezję Tracji, która należała do prefektury Orientu.
W drugiej połowie tego stulecia Tracja ponownie stała się jednym z głównych obszarów walk z Gotami. W 376 na terytorium cesarstwa wkroczyły duże grupy Gotów, a ich konflikt z władzami rzymskimi doprowadził do wojny. Kulminacją konfliktu była bitwa pod Adrianopolem z 378, w której armia cesarza Walensa poniosła ciężką klęskę, a sam cesarz poległ. Tracja została w następnych latach częściowo spustoszona, jednak cesarstwo zachowało kontrolę nad regionem.
W V wieku Tracja stała się bezpośrednim zapleczem Konstantynopola, który został stolicą Cesarstwa Wschodniorzymskiego. Ze względu na położenie na zachód od stolicy region miał ogromne znaczenie strategiczne. Wzmocniono system fortyfikacji, w tym Długie Mury Tracji, chroniące podejścia do Konstantynopola od strony Bałkanów.
Od VI wieku coraz większym zagrożeniem dla Tracji stawały się najazdy ludów zamieszkujących północny brzeg Dunaju. Od 550 region był wielokrotnie atakowany przez Słowian. W 559 wielki najazd Kutrigurów pod wodzą Zabergana dotarł aż do okolic Konstantynopola. Najeźdźcy sforsowali miejscami Długie Mury Tracji, jednak zostali odparci przez wojska dowodzone przez Belizariusza.
W VII wieku system późnorzymskich prowincji bałkańskich zaczął się rozpadać. Liczne najazdy doprowadziły do utraty kontroli nad terenami wiejskimi. Władza cesarska utrzymywała się przede wszystkim w większych miastach i twierdzach. Celem sprawniejszego zarządzania w VII wieku prowincja została zastąpiona Temem Tracji, cywilno-wojskową jednostką administracyjną.
Przypisy
Kategoria:Prowincje rzymskie